Η εύρεση των λειψάνων του Αγίου Εφραίμ

Πεντακόσια ολόκληρα χρόνια το άγιο σώμα του Εφραίμ έμενε θαμμένο στα ερείπια ενός κατεστραμμένου μοναστηριού, ξεχασμένο από όλους. Στις τρεις Ιανουαρίου του χίλια εννιακόσια πενήντα, μια ηγουμένη άκουσε μέσα της μια φωνή που της έδειξε το σημείο όπου αναπαυόταν ο μάρτυρας. Ο Άγιος Εφραίμ είχε μαρτυρήσει στις πέντε Μαΐου του χίλια τετρακόσια είκοσι έξι, και έκτοτε τα ιερά οστά του παρέμεναν κρυμμένα μέσα στη σιωπή του χώματος.

Στη θέση του παλιού μοναστηριού είχε στο μεταξύ ιδρυθεί γυναικεία μονή, και η ηγουμένη Μακαρία περπατούσε ανάμεσα στα χαλάσματα με βαθιά συγκίνηση. Σκεφτόταν τους μάρτυρες, των οποίων τα κόκαλα είχαν σκορπιστεί στο χώμα και το αίμα τους είχε ποτίσει το δέντρο της Ορθοδοξίας. Κατάλαβε πως πατούσε σε τόπο αγιασμένο και προσευχήθηκε με δάκρυα να της φανερώσει ο Θεός κάποιον από τους Πατέρες εκείνους.

Ύστερα από καιρό αισθάνθηκε καθαρά μέσα της μια εσωτερική φωνή που της υπέδειξε ένα συγκεκριμένο σημείο για να σκάψει. Έδειξε λοιπόν τον τόπο σε έναν εργάτη που είχε προσλάβει για να κάνει επισκευές στο παλιό μοναστήρι. Ο εργάτης όμως δεν ήθελε με κανέναν τρόπο να σκάψει εκεί όπου του υπέδειξε η ηγουμένη.

Επέμενε πεισματικά να ανοίξει το χώμα σε άλλο σημείο, και η Μακαρία τελικά τον άφησε να κάνει το θέλημά του. Προσευχήθηκε όμως ταπεινά να μην μπορέσει εκείνος να προχωρήσει το σκάψιμο εκεί που ήθελε ο ίδιος. Πράγματι, η αξίνα του χτύπησε αμέσως πάνω σε σκληρό βράχο και δεν προχώρησε καθόλου.

Δοκίμασε σε τρία και τέσσερα διαφορετικά σημεία, αλλά παντού συναντούσε το ίδιο εμπόδιο και την ίδια αποτυχία. Στο τέλος υποχώρησε και δέχτηκε να σκάψει εκεί που του είχε δείξει εξαρχής η γερόντισσα. Άρχισε λοιπόν να καθαρίζει τα ερείπια ενός παλιού κελιού και να σκάβει με νεύρα και θυμό μέσα του.

Η ηγουμένη τον παρακαλούσε να πηγαίνει αργά και προσεκτικά, για να μην τραυματίσει το σώμα που περίμενε να βρει. Εκείνος όμως την περιγελούσε και ειρωνευόταν την προσδοκία της να βρει λείψανα αγίου ανθρώπου. Όταν όμως έφτασε σε βάθος σχεδόν δύο μέτρων, ξέθαψε ξαφνικά το τίμιο κρανίο του μάρτυρα του Χριστού.

Εκείνη τη στιγμή μια ανείπωτη ευωδία πλημμύρισε όλη την ατμόσφαιρα και σκέπασε τον χώρο γύρω από τον τάφο. Ο εργάτης χλώμιασε ολόκληρος, έχασε τη φωνή του και δεν μπορούσε πια να αρθρώσει ούτε μία λέξη. Η Μακαρία του είπε με ηρεμία να φύγει και να την αφήσει μόνη μπροστά στο ιερό σώμα.

Γονάτισε με ευλάβεια, ασπάστηκε με δάκρυα τα οστά και άρχισε σιγά σιγά να καθαρίζει το γύρω χώμα. Καθώς απομάκρυνε τα χώματα, διέκρινε τα μανίκια από το ράσο του Αγίου να ξεπροβάλλουν μέσα στη γη. Το ύφασμα ήταν χοντρό και φαινόταν υφασμένο σε αργαλειό μιας παλαιότερης και ξεχασμένης πια εποχής.

Αποκάλυψε με μεγάλη προσοχή και το υπόλοιπο σώμα και άρχισε να συλλέγει τα ιερά οστά του μάρτυρα. Καθώς όμως νύχτωσε, παρέμεινε στον ίδιο άγιο τόπο και άρχισε να διαβάζει την ακολουθία του Εσπερινού. Άκουσε ξαφνικά βήματα που έρχονταν από τον τάφο και διέσχιζαν την αυλή προς την πόρτα του ναού.

Τα βήματα ήταν δυνατά, σταθερά και αποφασιστικά, σαν να ανήκαν σε άνθρωπο με ισχυρό και ανδρείο χαρακτήρα. Φοβήθηκε η μοναχή να γυρίσει το κεφάλι της και να κοιτάξει πίσω της προς την κατεύθυνση των βημάτων. Άκουσε όμως μια φωνή ζεστή και βαθιά να της λέει: «Ως πότε θα με αφήνεις εδώ;

Στράφηκε τότε και αντίκρισε έναν ψηλό μοναχό με μικρά στρογγυλά μάτια και γένια που έφταναν ως το στήθος του. Στο αριστερό του χέρι κρατούσε ένα ολόλαμπρο φως, ενώ με το δεξί της έδινε την ευλογία του. Η Μακαρία πλημμύρισε από χαρά και κάθε φόβος και τρόμος έφυγε αμέσως από την καρδιά της.

«Συγχώρεσέ με», του είπε με συντριβή, «αύριο μόλις φέξει ο Θεός θα φροντίσω για όλα όσα χρειάζεσαι». Ο Άγιος εξαφανίστηκε αμέσως, και η ηγουμένη συνέχισε με κατάνυξη την ανάγνωση του Εσπερινού. Το πρωί, αμέσως μετά την ακολουθία του Όρθρου, η Μακαρία καθάρισε με ευλάβεια τα ιερά οστά.

Τα τοποθέτησε σε μια κόγχη μέσα στο ιερό του ναού και άναψε μπροστά τους ένα ταπεινό κερί. Εκείνη τη νύχτα ο Άγιος Εφραίμ παρουσιάστηκε ξανά στον ύπνο της και την ευχαρίστησε για όλη τη φροντίδα της. Της είπε τότε με τη γλυκιά φωνή του: «Το όνομά μου είναι Άγιος Εφραίμ, να με γνωρίζεις».

Από το ίδιο το στόμα του άκουσε η μοναχή ολόκληρη την ιστορία της ζωής του και του φρικτού μαρτυρίου του. Επειδή λοιπόν ο Άγιος Εφραίμ δόξασε τον Θεό και με τη ζωή και με τον μαρτυρικό του θάνατο, έλαβε πλούσια χάρη. Ο Κύριος του χάρισε το μεγάλο δώρο να θαυματουργεί και να βοηθάει όσους τον επικαλούνται με πίστη και αγάπη.

Όσοι προσκυνούν τα ιερά λείψανά του με ευλάβεια και κατάνυξη θεραπεύονται από κάθε είδους αρρώστιες και ασθένειες. Ο Άγιος σπεύδει γρήγορα να απαντήσει στις προσευχές των πιστών και να σταθεί δίπλα σε κάθε ανθρώπινο πόνο. Από τότε που φανερώθηκε στη Μακαρία, η φήμη του απλώθηκε σε όλη την Ελλάδα και πέρα από αυτήν.

Πλήθη προσκυνητών συρρέουν στη μονή της Νέας Μάκρης για να ασπαστούν τα τίμια λείψανα του μεγαλομάρτυρα. Η εύρεση των οστών του στις τρεις Ιανουαρίου έγινε μεγάλη εορτή για ολόκληρη την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η μνήμη αυτή τιμάται κάθε χρόνο με βαθιά ευλάβεια από τους πιστούς που τον αγαπούν.