Το μαρτύριο του Αγίου Πολυχρονίου και των συν αυτώ

Όταν ο Πάρμενιος μίλησε καθαρά μετά την αποκοπή της γλώσσας του, ο Δέκιος φώναξε για μαγεία και αύξησε τα βασανιστήρια. Δύο πέρσες άρχοντες, ο Αβδών και ο Σεννής, κρυφοί χριστιανοί, έθαψαν νύχτα τους μάρτυρες κοντά στα τείχη της Βαβυλώνας. Ο ασεβής αυτοκράτορας Δέκιος, μετά τη νίκη του εναντίον των Περσών, κυρίευσε τη Βαβυλωνία, την Υρκανία και την Ασσυρία.

Στις περιοχές αυτές βρήκε πλήθος χριστιανών και ξεκίνησε σκληρό διωγμό εναντίον τους. Ανάμεσα στους πρώτους που συνέλαβε ήταν ο επίσκοπος Βαβυλώνος Πολυχρόνιος μαζί με τους τρεις πρεσβυτέρους Παρμένιο, Ελιμά και Χρυσότελο. Μαζί τους οδηγήθηκαν και οι δύο διάκονοι, ο Λουκάς και ο Μωκός, ενώπιον του αυτοκράτορα.

Όταν ο Δέκιος τους πρόσταξε να θυσιάσουν στα είδωλα, ο γενναίος επίσκοπος απάντησε με παρρησία και σταθερότητα. Είπε πως οι χριστιανοί προσφέρουν τους εαυτούς τους θυσία στον Κύριο Ιησού Χριστό και ποτέ δεν προσκυνούν χειροποίητα είδωλα. Ο οργισμένος αυτοκράτορας διέταξε αμέσως να ριχτούν όλοι στη φυλακή και άρχισε να κτίζει στη Βαβυλώνα ναό προς τιμή του ειδώλου του Κρόνου.

Συγχρόνως έγραψε στη Ρώμη, στον έπαρχο Βαλεριανό, ζητώντας μεγάλη γιορτή για τους θεούς και νέους διωγμούς εναντίον των χριστιανών. Όταν ολοκληρώθηκε ο ειδωλολατρικός ναός, ο Δέκιος κάλεσε ξανά τον επίσκοπο μαζί με τους πρεσβυτέρους και τους διακόνους ενώπιον του δικαστηρίου του. Ο άγιος Πολυχρόνιος στάθηκε σιωπηλός, χωρίς να απαντήσει στις απειλές και στις προκλήσεις του τυράννου.

Τότε ο πρεσβύτερος Παρμένιος μίλησε με θάρρος και είπε πως ο επίσκοπος δεν θέλει να μολύνει τα καθαρά του χείλη με λόγια προς τους ασεβείς. Θύμισε μάλιστα τον λόγο του Κυρίου που απαγορεύει να ρίχνουν οι πιστοί τα μαργαριτάρια μπροστά στους χοίρους. Εξοργισμένος ο Δέκιος πρόσταξε αμέσως να κόψουν τη γλώσσα του τολμηρού πρεσβυτέρου μέσα στο δικαστήριο.

Ωστόσο, με θαυμαστό τρόπο ο άγιος Παρμένιος συνέχισε να μιλά καθαρά, παρακαλώντας τον επίσκοπο να προσευχηθεί για εκείνον. Είδε μάλιστα το Άγιο Πνεύμα να επισκιάζει τον επίσκοπο και να γεμίζει το στόμα του ίδιου με ουράνια γλυκύτητα. Ο Δέκιος, μη βρίσκοντας απάντηση, πρότεινε στον Πολυχρόνιο τιμές, φιλία και την εποπτεία του νέου ναού του Κρόνου.

Ο επίσκοπος όμως παρέμεινε σιωπηλός και ασάλευτος στην ομολογία της πίστεως. Τότε ο τύραννος πρόσταξε να τον χτυπούν με πέτρες στο στόμα μέχρι θανάτου. Ο μάρτυρας ύψωσε τα χέρια του στον ουρανό και παρέδωσε το πνεύμα του.

Το τίμιο λείψανο του επισκόπου έμεινε ριγμένο μπροστά στον ναό του Κρόνου ως παράδειγμα φόβου για τους χριστιανούς. Την επόμενη νύχτα όμως δύο ευγενείς πέρσες άρχοντες, ο Αβδών και ο Σεννής, που πίστευαν κρυφά στον Χριστό, πήραν με ευλάβεια το σώμα. Το έθαψαν με μυστικότητα κοντά στα τείχη της πόλεως, αποδίδοντας τιμή στον γενναίο ομολογητή της πίστεως.

Ο Δέκιος αμέσως μετά αναχώρησε για την πόλη Κορδούβα στα μέρη της Περσίας, σύροντας μαζί του δεμένους τους πρεσβυτέρους και τους διακόνους. Κατά τη διάρκεια της πορείας τα σιδερένια δεσμά έπεφταν μόνα τους από τα χέρια και τους τραχήλους των αγίων. Φτάνοντας στην Κορδούβα, ο αυτοκράτορας τους έβγαλε ξανά μπροστά του και ζήτησε επίμονα τη θυσία στους θεούς.

Τότε ο πρεσβύτερος Παρμένιος, παρότι του είχαν κόψει τη γλώσσα, μίλησε δυνατά και τον έλεγξε με παρρησία. Είπε πως όποιος αρνείται τον αληθινό Θεό θα χαθεί μαζί με τα νεκρά είδωλά του. Ο Δέκιος πρόσταξε να κρεμαστούν όλοι για να βασανιστούν, εκείνοι όμως δόξαζαν τον Θεό μέσα στα μαρτύρια.

Ζητούσαν μάλιστα από τον Παρμένιο να προσεύχεται γι’ αυτούς, και η φωνή της ομολογίας τους έφθανε στον ουρανό. Βλέποντας ο τύραννος τον άγλωσσο να μιλά καθαρά, φώναξε πως όλα αυτά είναι έργο μαγείας και αγνώστων δυνάμεων. Πρόσταξε τότε να καίνε με φωτιά τα σώματα των μαρτύρων και να ακουμπούν στα πλευρά τους πυρακτωμένα σίδερα.

Με σιδερένια άγκιστρα κατασπάραζαν τις σάρκες τους, εκείνοι όμως υπέμεναν με γενναιότητα τα φρικτά αυτά βασανιστήρια. Ξαφνικά ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που τους καλούσε κοντά στον Κύριο ως ταπεινούς στην καρδιά. Ο Δέκιος, ταραγμένος και έξαλλος, απέδωσε ξανά τη φωνή σε μαγική επέμβαση κάποιων χριστιανικών δυνάμεων.

Διέταξε αμέσως να κατεβάσουν τους μάρτυρες και να αποκεφαλίσουν τους τρεις πρεσβυτέρους και τους δύο διακόνους. Τα τίμια σώματά τους ρίχτηκαν έξω από την πόλη, με φρουρούς που εμπόδιζαν την ταφή τους. Έτσι ολοκλήρωσαν τη μαρτυρική τους πορεία οι Πάρμενιος, Ελιμάς, Χρυσότελος, Λουκάς και Μωκός για την αγάπη του Χριστού.

Όμως ο Αβδών και ο Σεννής, που ακολουθούσαν τον αυτοκράτορα, πήραν κρυφά τα λείψανα μέσα στη νύχτα. Τα μετέφεραν στο κτήμα τους κοντά στην Κορδούβα και τα έθαψαν με ευλάβεια και πολλή τιμή. Η αγάπη τους για τους μάρτυρες ήταν μεγαλύτερη από κάθε φόβο εξουσίας και τιμωρίας.

Σύντομα όμως κάποιοι αυλικοί κατήγγειλαν στον Δέκιο τους δύο άρχοντες ως κρυφούς χριστιανούς και ευεργέτες των διωκομένων. Είπαν πως μαζεύουν τα σώματα των μαρτύρων, τα θάβουν με τιμή και αρνούνται κάθε προσκύνηση των ειδώλων. Ο αυτοκράτορας τους κάλεσε ενώπιόν του και τους κατηγόρησε για ασέβεια και άρνηση των αυτοκρατορικών διαταγών του.

Εκείνοι ομολόγησαν με θάρρος πως ο Χριστός τους έκανε νικητές πάνω στον διάβολο και περιφρονούν τους ψεύτικους θεούς. Ο Δέκιος πρόσταξε να τους δέσουν με βαριές σιδερένιες αλυσίδες και να τους ρίξουν σε στενή και σκοτεινή φυλακή. Οι άγιοι όμως χαίρονταν λέγοντας πως αυτή η αλυσίδα είναι η δόξα που πάντοτε ήλπιζαν να λάβουν από τον Κύριο.

Την ίδια ημέρα οδηγήθηκαν στον αυτοκράτορα και άλλοι δύο ευγενείς πέρσες, ο Ολύμπιος και ο Μάξιμος. Κατηγορήθηκαν ως χριστιανοί και ο τύραννος πρόσταξε να τους χτυπούν με ραβδιά χωρίς καμία ανάκριση. Όταν ρωτήθηκαν για τους θησαυρούς τους, απάντησαν πως μόνος τους θησαυρός είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός.

Δοξολογούσαν τον Θεό μέσα στα μαρτύρια και ευχαριστούσαν που τους κατατάσσει ανάμεσα στους πιστούς δούλους του. Τελικά αποκεφαλίστηκαν με πέλεκυ από τον τοποτηρητή Ανίσιο και τα σώματά τους έμειναν άταφα πέντε ημέρες. Την έκτη νύχτα κάποιοι πιστοί χριστιανοί πήραν με ευλάβεια τα τίμια λείψανα και τα έθαψαν με τιμή.

Μετά από αυτά ο Δέκιος αναχώρησε για τη Ρώμη, σύροντας μαζί του δεμένους τους ευγενείς πέρσες Αβδών και Σεννή. Ήθελε να τους παρουσιάσει ως αιχμαλώτους στους Ρωμαίους και να καυχηθεί για τη μεγάλη του στρατιωτική νίκη. Στη Ρώμη ο έπαρχος Βαλεριανός είχε ήδη φυλακίσει τον άγιο πάπα Σίξτο μαζί με τον κλήρο του και πολλούς πιστούς.

Μέσα στη φυλακή ο πάπας υποδεχόταν κρυφά πιστούς, βάπτιζε τα παιδιά τους και στήριζε όσους έρχονταν στην πίστη. Με μεγάλη πομπή ο Δέκιος μπήκε στην πόλη, οδηγώντας τους δύο άρχοντες ντυμένους με χρυσά και πολύτιμα κοσμήματα. Συγκάλεσε τη σύγκλητο και τους παρουσίασε ως εχθρούς της αυτοκρατορίας που οι θεοί τους παρέδωσαν στα χέρια του.

Όσοι όμως έβλεπαν τη γενναία και ευγενή μορφή τους κυριεύονταν από συμπάθεια και κατάνυξη της καρδιάς τους. Τέτοια χάρη χάρισε ο Κύριος στους δούλους του, ώστε αντί για οργή να γεννούν συγκίνηση στους θεατές. Όταν τους πρότειναν θυσία στα είδωλα με αντάλλαγμα τιμές και πλούτη, εκείνοι αρνήθηκαν με σταθερότητα.

Είπαν πως μόνον στον Χριστό προσφέρουν τους εαυτούς τους και μόνον σ’ Εκείνον αποδίδουν λατρεία και προσκύνηση. Ο αυτοκράτορας πρόσταξε να ετοιμαστεί την επομένη μεγάλο θέαμα, όπου οι άγιοι θα δίνονταν τροφή στα θηρία. Όταν ξημέρωσε, ο Δέκιος δεν εμφανίστηκε και έστειλε στη θέση του τον έπαρχο Βαλεριανό να προεδρεύσει.

Εκείνος προσπάθησε ξανά να πείσει τους μάρτυρες να θυμιάσουν στους βωμούς για να γλιτώσουν από τα δόντια των θηρίων. Οι άγιοι όμως απάντησαν πως μόνον στον Κύριο Ιησού Χριστό προσφέρουν θυσία αινέσεως και θυμίαμα προσευχής. Όταν τους έσυραν μπροστά σε άγαλμα του Ηλίου, εκείνοι έφτυσαν πάνω του και ομολόγησαν μόνον τον αληθινό Θεό.

Ο εξαγριωμένος έπαρχος τους έδειρε με μολύβδινες ράβδους και τους έσυρε γυμνούς μέσα στον στίβο για το θέαμα. Στάθηκαν με γενναιότητα, σφραγίζοντας τα σώματά τους με το σημείο του τιμίου σταυρού. Πρώτα ελευθερώθηκαν εναντίον τους δύο λιοντάρια και έπειτα τέσσερις άγριες αρκούδες, μα κανένα θηρίο δεν τους άγγιξε.

Τα ζώα στάθηκαν ήρεμα στα πόδια τους, σαν φύλακες πιστοί που προστάτευαν τους δούλους του Θεού. Ο Βαλεριανός φώναξε πάλι για μαγεία και πρόσταξε στρατιώτες να μπουν στον στίβο για να σκοτώσουν τους μάρτυρες. Οι άγιοι Αβδών και Σεννής σφαγιάστηκαν με τα ξίφη, ομολογώντας μέχρι τέλους τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Τα σώματά τους τα έσυραν από τα πόδια και τα έριξαν μπροστά στο άγαλμα του Ηλίου για φόβο των πιστών. Έμειναν εκεί ριγμένα τρεις ολόκληρες ημέρες, χωρίς όμως κανένα θηρίο ή όρνεο να τα αγγίξει. Έναν κρυφό χριστιανό, ονόματι Κυρίνο, που υπηρετούσε ως υποδιάκονος, οδήγησε ο Θεός κοντά στα ιερά λείψανα.

Εκείνος τα πήρε νύχτα και τα έθαψε στο σπίτι του μέσα σε μολύβδινη λάρνακα με μεγάλη ευλάβεια. Έτσι τελείωσαν τη ζωή τους οι άγιοι μάρτυρες Αβδών και Σεννής, οι ευγενείς εκείνοι άρχοντες των Περσών. Ο άγιος πάπας Σίξτος μαρτύρησε λίγο αργότερα μαζί με τον αρχιδιάκονο Λαυρέντιο και η μνήμη τους τιμάται τον Αύγουστο.

Τα τίμια λείψανα των δύο περσών μαρτύρων έμειναν κρυμμένα στη γη μέχρι τα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Στις ημέρες της βασιλείας του φανερώθηκαν με θεία αποκάλυψη στους πιστούς και αποκαλύφθηκαν στην Εκκλησία της Ρώμης. Μεταφέρθηκαν τότε με μεγάλη τιμή στο κοιμητήριο του Ποντιανού, όπου και κατατέθηκαν για προσκύνηση από τους πιστούς.