Μέσα στη φυλακή των Φιλίππων, ένας ισχυρός σεισμός έσπασε τα δεσμά του Σίλα και άνοιξε διάπλατα όλες τις πόρτες. Ο δεσμοφύλακας, βλέποντας το θαύμα, έπεσε στα πόδια των αποστόλων και βαπτίστηκε μαζί με όλη του την οικογένεια. Ο άγιος Σίλας υπήρξε ένας από τους Εβδομήκοντα Αποστόλους και μαθητής του ίδιου του Κυρίου μέσα στα πρώτα χρόνια της Εκκλησίας.

Στην πρώτη χριστιανική κοινότητα της Ιερουσαλήμ κατείχε ξεχωριστή θέση, καθώς συγκαταλεγόταν στους ηγουμένους μεταξύ των αδελφών. Όταν συγκλήθηκε η Αποστολική Σύνοδος στην Ιερουσαλήμ, η Εκκλησία αντιμετώπιζε ένα μεγάλο ερώτημα για τους πιστούς. Το ζήτημα αφορούσε αν οι εθνικοί που πίστευαν στον Χριστό όφειλαν να τηρούν τις διατάξεις του Μωσαϊκού Νόμου.

Οι Απόστολοι αποφάσισαν να στείλουν επιστολή στους χριστιανούς της Αντιόχειας με τον Παύλο και τον Βαρνάβα ως κομιστές. Η απόφαση όριζε ότι οι εξ εθνών πιστοί δεν χρειαζόταν να φυλάττουν τις προδιαγραφές του παλαιού Νόμου. Τους ζητούσαν όμως να απέχουν από ειδωλόθυτα, από αίμα, από πνικτά και από κάθε μορφή πορνείας με σταθερή προσήλωση.

Η Αποστολική Σύνοδος αποφάσισε να στείλει μαζί με τον Παύλο και τον Βαρνάβα δύο ακόμη έμπιστους άνδρες για να εξηγήσουν προφορικά την επιστολή. Επέλεξαν τον Σίλα και τον Ιούδα, καθώς και οι δύο ήταν πλημμυρισμένοι από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Η αποστολή τους ήταν να μεταφέρουν με σαφήνεια στους πιστούς της Αντιόχειας το νόημα και το πνεύμα της απόφασης.

Ύστερα από κάποιο διάστημα, ο άγιος Ιούδας επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ, ενώ ο Σίλας παρέμεινε κοντά στους αδελφούς της Αντιόχειας. Εκεί συνδέθηκε στενά με τον απόστολο Παύλο και έγινε ο πιο πιστός συνεργάτης του στις μεγάλες ιεραποστολικές περιοδείες. Μαζί διέσχισαν τη Συρία, την Κιλικία και τη Μακεδονία, κηρύττοντας με φλόγα το ευαγγέλιο σε κάθε πόλη που επισκέπτονταν.

Σε κάθε τόπο όπου έφταναν, ο λόγος τους άγγιζε καρδιές και γεννούσε νέες χριστιανικές κοινότητες με γρήγορο ρυθμό. Όταν έφτασαν στην πόλη των Φιλίππων, οι κάτοικοι τους κατηγόρησαν ότι ξεσήκωναν τον λαό με τη διδασκαλία τους. Οι αρχές διέταξαν να τους συλλάβουν, να τους ραβδίσουν δημοσίως και να τους ρίξουν στο πιο εσωτερικό τμήμα της φυλακής.

Έτσι, οι δύο απόστολοι βρέθηκαν αλυσοδεμένοι, με πληγωμένα σώματα, χωρίς όμως να χάσουν την ειρήνη της ψυχής τους. Μέσα στη φυλακή, τα μεσάνυχτα, οι δύο απόστολοι προσεύχονταν και έψαλλαν ύμνους στον Θεό με όλη τους την καρδιά. Ξαφνικά ξέσπασε ισχυρός σεισμός που συντάραξε τα θεμέλια του κτιρίου και άνοιξε όλες τις πόρτες της φυλακής.

Τα δεσμά των κρατουμένων έπεσαν μόνα τους και ο χώρος γέμισε από μια αίσθηση παρουσίας του Θεού. Ο δεσμοφύλακας ξύπνησε και, βλέποντας τις πόρτες ορθάνοιχτες, νόμισε ότι οι κρατούμενοι είχαν δραπετεύσει στο σκοτάδι. Από τον φόβο του κινδύνου και της τιμωρίας, ετοιμάστηκε να αυτοκτονήσει, αλλά ο απόστολος Παύλος τον σταμάτησε εγκαίρως.

Τότε εκείνος έπεσε τρέμοντας στα πόδια των αγίων και δέχτηκε με βαθιά πίστη το κήρυγμα για τον Χριστό. Τους έβγαλε από τη φυλακή και τους οδήγησε στο ίδιο του το σπίτι με ευγνωμοσύνη και ευλάβεια. Εκεί έπλυνε με στοργή τις πληγές τους και βαπτίστηκε μαζί με όλη την οικογένειά του την ίδια νύχτα.

Από τους Φιλίππους ο Παύλος και ο Σίλας συνέχισαν τον δρόμο τους προς την Αμφίπολη, την Απολλωνία και τη Θεσσαλονίκη. Σε κάθε πόλη οδηγούσαν νέους ανθρώπους στον Χριστό και στερέωναν την τοπική Εκκλησία με τη διδασκαλία και την παρουσία τους. Όταν ο απόστολος Σίλας έφτασε στην Κόρινθο, η Εκκλησία τον χειροτόνησε επίσκοπο της σημαντικής αυτής πόλης της Ελλάδας.

Μέσα στην ποικιλόμορφη και πολυπληθή αυτή κοινωνία, ο άγιος ανέλαβε το βαρύ έργο της ποιμαντικής φροντίδας των πιστών. Το κήρυγμά του συνοδευόταν από πολλά θαύματα και θεϊκά σημεία που στερέωναν τις ψυχές των ακροατών του στην πίστη. Οι ασθενείς εύρισκαν θεραπεία, οι πονεμένοι παρηγοριά και οι αμφιβάλλοντες οδηγούνταν στη βεβαιότητα του ευαγγελίου με χάρη.

Με τη ζωή και τη διδαχή του απέδειξε πόσο ζωντανή ήταν μέσα του η αρχική χάρη του Αγίου Πνεύματος. Η ποίμνη του τον αγάπησε βαθιά και τον σεβάστηκε ως αυθεντικό συνεργάτη του μεγάλου αποστόλου των εθνών. Παρέμεινε στην Κόρινθο μέχρι το τέλος της επίγειας ζωής του, υπηρετώντας τους πιστούς με ζήλο και αυταπάρνηση.

Εκεί παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο, αφού ολοκλήρωσε με πληρότητα την αποστολική του διακονία. Η μνήμη του τιμάται στις τριάντα Ιουλίου και η Εκκλησία τον τοποθετεί στη χορεία των Εβδομήκοντα Αποστόλων. Η ζωή του μένει φωτεινό παράδειγμα συνεργασίας, υπακοής και πιστής διακονίας μέσα στην Εκκλησία του Χριστού για κάθε γενιά.