Μια δεκαπεντάχρονη κοπέλα από την Αντιόχεια της Πισιδίας άρπαξε μέσα στο μπουντρούμι ένα χάλκινο σφυρί και χτύπησε στο κεφάλι τον ίδιο τον διάβολο. Λίγο πριν, ο σατανάς είχε εμφανιστεί μπροστά της σαν πελώριος δράκοντας και την είχε καταπιεί ολόκληρη, όμως εκείνη σχημάτισε με τα χέρια της τον σταυρό και τα σπλάχνα του θηρίου σχίστηκαν. Η Μαρίνα γεννήθηκε στα χρόνια του αυτοκράτορα Κλαυδίου του Δεύτερου, γύρω στο διακόσια εβδομήντα μετά Χριστόν, σε οικογένεια ειδωλολατρών αρκετά γνωστών στην περιοχή.

Ο πατέρας της Αιδέσιος υπηρετούσε ως ιερέας των ειδώλων, ενώ η μητέρα της πέθανε λίγες μόνο μέρες μετά τη γέννηση του κοριτσιού. Έτσι η μικρή Μαρίνα δόθηκε σε μια τροφό που ζούσε σε χωριό κοντά στην πόλη και την ανέθρεψε με στοργή. Σε ηλικία δώδεκα χρόνων άκουσε από έναν άνθρωπο του Θεού τη διδασκαλία για τον Χριστό, για τη γέννησή του από την Παναγία και για τη σταυρική θυσία του.

Η καρδιά της φλογίστηκε αμέσως και αποφάσισε να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον επουράνιο Νυμφίο της. Όταν ο πατέρας της έμαθε ότι η κόρη του πίστεψε στον Χριστό, την αποκήρυξε από το σπίτι του και έπαψε να τη θεωρεί παιδί του. Η Μαρίνα όμως στήριξε όλη της την ελπίδα στον ουράνιο Πατέρα και προχωρούσε με σταθερότητα στην καινούργια της πίστη.

Κάποια μέρα, στα δεκαπέντε της χρόνια, βγήκε στο χωράφι για να δει τα πρόβατα του πατέρα της που έβοσκαν εκεί κοντά. Εκείνη τη στιγμή πέρναγε ο έπαρχος Ολύμβριος, ένας σκληρός διώκτης των χριστιανών της περιοχής. Μόλις αντίκρισε την ομορφιά της κοπέλας, σταμάτησε αμέσως και τη ρώτησε για την καταγωγή της και το όνομά της.

Η Μαρίνα δεν έκρυψε τίποτα και του ομολόγησε ανοιχτά πως ήταν δούλη του Χριστού. Ο έπαρχος διέταξε τους στρατιώτες του να την οδηγήσουν στην Αντιόχεια, ελπίζοντας πως με κολακείες και απειλές θα την έκανε γυναίκα του. Στον δρόμο η αγία προσευχόταν δυνατά και παρακαλούσε τον Κύριο να μην αφήσει την ψυχή της να υποκύψει στα δολώματα του εχθρού.

Ζητούσε δύναμη, σοφία και θάρρος για να αντέξει τη μεγάλη δοκιμασία που έρχονταν. Στο δικαστήριο ο Ολύμβριος δοκίμασε πρώτα τη γλυκύτητα και της υποσχέθηκε πλούτη, τιμές και γάμο μπροστά σε όλη την πόλη. Της είπε ότι θα γινόταν η πιο ευτυχισμένη γυναίκα της Αντιόχειας, αρκεί να προσέφερε θυσία στους θεούς του και να αρνιόταν τον Χριστό.

Η αγία απάντησε με παρρησία ότι δεν θα εγκατέλειπε ποτέ τον αθάνατο Νυμφίο της για έναν θνητό άρχοντα. Τότε ο έπαρχος άλλαξε στάση και έδωσε εντολή να τη γυμνώσουν και να τη χτυπήσουν με ραβδιά χωρίς έλεος. Το παρθενικό σώμα της σχίστηκε από τις πληγές και το αίμα έτρεχε ποτάμι, βάφοντας κόκκινη τη γη γύρω της.

Ο κόσμος γύρω έκλαιγε και πολλοί την παρακαλούσαν να λυπηθεί τη νιότη της. Όμως η μάρτυρας ένιωθε μέσα της παράδοξη ανακούφιση και απαντούσε με σταθερή φωνή ότι ο Χριστός την ενίσχυε. Στη συνέχεια οι δήμιοι την κρέμασαν ψηλά και έξυσαν τις σάρκες της με σιδερένιες τρίαινες, ώσπου φάνηκαν τα κόκαλά της.

Ο ίδιος ο έπαρχος δεν άντεξε να κοιτάξει και έστριψε αλλού το πρόσωπό του από τη φρίκη. Όταν την έριξαν μισοπεθαμένη σε σκοτεινό κελί, η Μαρίνα προσευχήθηκε με όλη της την καρδιά και ζήτησε από τον Κύριο να αντικρίσει κατά πρόσωπο τον εχθρό του ανθρώπινου γένους. Τότε σείστηκε η φυλακή και εμφανίστηκε ένας τεράστιος, παρδαλός δράκοντας, που σφύριζε φοβερά και έβγαζε δυσοσμία αβάσταχτη.

Το θηρίο όρμησε καταπάνω της και την κατάπιε ολόκληρη, όπως ο κήτος τον προφήτη Ιωνά. Μέσα από την κοιλιά του τέρατος η αγία δεν λιποψύχησε ούτε στιγμή, αλλά σχημάτισε τον τίμιο σταυρό και η κοιλιά του δράκοντα έσκασε στα δύο. Η Μαρίνα βγήκε σώα και αβλαβής, ενώ η γη άνοιξε και κατάπιε όλα τα δαιμονικά φαντάσματα.

Σε λίγο ο σατανάς ξαναφάνηκε σε μια γωνία, παίρνοντας μορφή μαύρου σκύλου, και επιχείρησε νέα επίθεση. Η νεαρή κοπέλα όμως δεν δείλιασε καθόλου μπροστά του. Άρπαξε ένα χάλκινο σφυρί που βρισκόταν εκεί, τον έπιασε από τα κέρατα και άρχισε να χτυπά το κεφάλι του με δύναμη.

Πατώντας τον στον λαιμό φώναξε με τόλμη: «Φύγε από κοντά μου, παράνομε εχθρέ της αλήθειας». Αμέσως άνοιξαν οι ουρανοί και ένα ολόλαμπρο φως πλημμύρισε το μπουντρούμι. Πάνω από το κεφάλι της φάνηκε ένας μεγάλος σταυρός που έλαμπε με ανέκφραστη δόξα και μια κατάλευκη περιστερά κατέβαινε από ψηλά.

Η περιστερά μίλησε με ανθρώπινη φωνή και της είπε να χαίρεται, γιατί έφτασε η ώρα να εισέλθει στον άφθαρτο νυμφώνα του ουράνιου Βασιλιά. Οι πληγές της θεραπεύτηκαν την ίδια στιγμή, οι ουλές χάθηκαν και το σώμα της έγινε πάλι ωραίο και υγιές, όπως πρώτα. Το επόμενο πρωί ο Ολύμβριος έμεινε άναυδος μόλις αντίκρισε τη μάρτυρα ολόκληρη και ακέραιη μπροστά του.

Νόμισε ότι οι θεοί του την ευσπλαχνίστηκαν και την προσκάλεσε ξανά να θυσιάσει στα είδωλα. Η αγία όμως απάντησε ότι η ίδια αυτή θεραπεία αποδείκνυε τη δύναμη του αληθινού Θεού. Τότε ο σκληρός δικαστής διέταξε νέα φρικτά βασανιστήρια και έδωσε εντολή να την κάψουν με αναμμένες λαμπάδες σε όλο της το σώμα.

Η κοπέλα προσευχήθηκε ταπεινά και ζήτησε από τον Κύριο να την αξιώσει να περάσει και από το νερό του αγίου βαπτίσματος. Ο έπαρχος, ακούγοντας τη λέξη νερό, την ειρωνεύτηκε και διέταξε να φέρουν τεράστιο βαρέλι, για να την πνίξουν μέσα. Όταν οι στρατιώτες την έριξαν δεμένη στο νερό, ξανασείστηκε η γη με δύναμη και τα δεσμά της λύθηκαν θαυματουργικά.

Πάνω από το κεφάλι της κατέβηκε ξανά η λευκή περιστερά, κρατώντας στο στόμα της χρυσό στεφάνι από τον ίδιο τον ουρανό. Φάνηκε ακόμη πύρινος στύλος που έφτανε ως τα ύψη, ενώ μια φωνή ακούστηκε καθαρά και την αποκαλούσε νύμφη του Χριστού. Πολλοί από το πλήθος, βλέποντας αυτά τα θαυμαστά σημεία, ομολόγησαν φανερά ότι πίστευαν στον αληθινό Θεό.

Ο Ολύμβριος ταράχτηκε φοβερά και διέταξε τους οπλισμένους στρατιώτες του να εκτελέσουν επιτόπου όσους δόξαζαν το όνομα του Χριστού. Εκείνη τη μέρα αποκεφαλίστηκαν δεκαπέντε χιλιάδες άνδρες και γυναίκες, που βαπτίστηκαν στο ίδιο τους το αίμα και κέρδισαν τον αμάραντο στέφανο. Αμέσως μετά οδήγησαν στον τόπο της εκτέλεσης και την ίδια τη μάρτυρα.

Πριν δεχθεί το ξίφος, η αγία προσευχήθηκε για τον λαό και παρακάλεσε τον Κύριο να ευσπλαχνιστεί όλους τους ανθρώπους. Καθώς προσευχόταν, σείστηκε ξανά η γη και πολλοί έπεσαν τρομαγμένοι κάτω, ανάμεσά τους και ο ίδιος ο δήμιος. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός εμφανίστηκε από τον ουρανό μαζί με τους αγίους αγγέλους και κάλεσε τη νύμφη του στην αιώνια ανάπαυση.

Η αγία γέμισε χαρά ανέκφραστη και προέτρεψε τον δήμιο να εκτελέσει γρήγορα την εντολή του άρχοντα. Έκλινε τον τίμιο αυχένα της κάτω από το ξίφος και η ψυχή της αρπάχθηκε από τα χέρια του Κυρίου στα ουράνια σκηνώματα. Έτσι τελείωσε τον μαρτυρικό της αγώνα η Αγία Μεγαλομάρτυς Μαρίνα την δέκατη έβδομη Ιουλίου, σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών.

Όλο το μαρτύριό της κατέγραψε ο αυτόπτης μάρτυρας Θεότιμος, που αξιώθηκε να δει και τις θαυμαστές οπτασίες της αγίας. Τα ιερά λείψανά της φυλάχθηκαν πρώτα σε ναΰδριο της Αντιόχειας, όπου κάθε χρόνο τελούνταν θεία Λειτουργία. Αργότερα μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη και έμειναν εκεί μέχρι την πρώτη άλωση της Πόλης από τους Λατίνους, στα χρόνια των σταυροφοριών.

Σήμερα τμήμα των λειψάνων της φυλάσσεται στην Αθήνα, σε ναό αφιερωμένο στη μνήμη της, ενώ η τίμια χείρα της βρίσκεται στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους. Στη Δύση τιμάται με το όνομα Μαργαρίτα, για την ομορφιά και την ευγένειά της. Τώρα θα σώσω το κείμενο στο αρχείο και θα τρέξω τον επικυρωτή.