Όταν ο άρχοντας Ρούφος τον πίεζε με βία να θυσιάσει στα είδωλα, εκείνος δαιμονίστηκε ξαφνικά μπροστά στα μάτια του ίδιου του Αγίου. Ο Κόιντος προσευχήθηκε με πίστη και τον ελευθέρωσε από το πονηρό πνεύμα, κερδίζοντας έτσι την ευγνωμοσύνη και τα δώρα του. Ο Άγιος καταγόταν από τη Φρυγία, μια ρωμαϊκή επαρχία της Μικράς Ασίας, και έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Αυρηλιανού.

Από τα παιδικά του χρόνια ανατράφηκε μέσα στην ορθόδοξη πίστη και στην χριστιανική ευσέβεια των γονιών του. Όταν μεγάλωσε, έφτασε στο χωριό Αιολίδα, που αλλιώς ονομάζεται και Νεολίς στα συναξάρια. Εκεί μοίραζε ελεημοσύνες στους φτωχούς και στους δυστυχισμένους ανθρώπους της περιοχής με μεγάλη απλότητα.

Με την προσευχή του θεράπευε όσους βασανίζονταν από ακάθαρτα πνεύματα και έδιωχνε από πάνω τους κάθε σκοτεινή δύναμη. Η φήμη του απλώθηκε γρήγορα σε όλη τη γύρω περιοχή και έφτασε στα αυτιά των τοπικών αρχόντων. Έτσι ο άρχοντας Ρούφος τον κάλεσε κοντά του και του ζήτησε να αρνηθεί ανοιχτά τον Χριστό.

Ο Άγιος όμως στάθηκε σταθερός στην πίστη του και δεν δέχτηκε με κανέναν τρόπο να προσφέρει θυσία στα είδωλα. Μετά από αυτό το θαυμαστό γεγονός, ο Άγιος Κόιντος ξεκίνησε το ταξίδι του προς την πόλη της Περγάμου με ειρήνη στην ψυχή του. Στον δρόμο όμως τον συνέλαβαν ειδωλολάτρες από την πόλη της Κύμης, γιατί ομολογούσε ανοιχτά το όνομα του Χριστού.

Τον υπέβαλαν σε σκληρά και επώδυνα βασανιστήρια, προσπαθώντας να τον λυγίσουν και να τον αναγκάσουν να αρνηθεί την πίστη του. Εκείνος όμως υπέμενε με γενναιότητα, στηριγμένος στη χάρη και στη βοήθεια του ίδιου του Κυρίου. Τότε ο Θεός φανέρωσε τη δύναμή του με τρόπο εντυπωσιακό μπροστά στους ανθρώπους της πόλης.

Έγινε ξαφνικά ένας μεγάλος σεισμός που τράνταξε ολόκληρη την περιοχή και τα γύρω κτίσματα. Ένας ειδωλολατρικός ναός γκρεμίστηκε συθέμελα και τα είδωλα έπεσαν στο χώμα κομματιασμένα. Οι ειδωλολάτρες τρομοκρατήθηκαν τόσο πολύ, ώστε σταμάτησαν αμέσως τα βασανιστήρια του Αγίου από φόβο.

Τον άφησαν όμως δεμένο με αλυσίδες, περιμένοντας την άφιξη του νέου άρχοντα της πόλης τους. Έτσι ο Άγιος Κόιντος έμενε φυλακισμένος, δοξάζοντας ωστόσο τον Θεό για τη θαυμαστή προστασία και επέμβασή του. Δεν είχαν περάσει ούτε σαράντα ημέρες από τον μεγάλο εκείνο σεισμό, όταν έφτασε στην Κύμη ο νέος άρχοντας Κλέαρχος.

Εκείνος, μόλις πληροφορήθηκε για τον αιχμάλωτο χριστιανό, διέταξε αμέσως να τον συλλάβουν ξανά και να τον φέρουν μπροστά του. Ο σκληρός εκείνος άρχοντας πρόσταξε τους στρατιώτες να συντρίψουν με βία τα πόδια του Αγίου Μάρτυρα. Ο Κόιντος υπέμεινε με θαυμαστή καρτερία τους πόνους και τα νέα βασανιστήρια χάρη στη δύναμη του Χριστού.

Με τη χάρη όμως του Θεού τα τσακισμένα του πόδια θεραπεύτηκαν θαυματουργικά και ξαναβρήκαν την παλιά τους υγεία. Μετά από αυτές τις μεγάλες δοκιμασίες της ομολογίας του, ο Άγιος έζησε ακόμη δέκα ολόκληρα χρόνια ειρηνικά. Όλα αυτά τα χρόνια τα αφιέρωσε στην υπηρεσία των συνανθρώπων του και ιδιαίτερα των πιο αδυνάμων.

Έκανε αμέτρητα θαύματα στο όνομα του Χριστού, θεραπεύοντας ασθένειες και διώχνοντας πονηρά πνεύματα από τους ανθρώπους. Τέλος, αφού ολοκλήρωσε επάξια τον αγώνα του πάνω στη γη, εκοιμήθη ειρηνικά κοντά στον Κύριο. Η μνήμη του τιμάται από την Εκκλησία μας στις έξι Ιουλίου, με βαθιά ευλάβεια από τους πιστούς.