Ένας απλός ψαράς της Γαλιλαίας ζήτησε να σταυρωθεί ανάποδα, επειδή δεν θεωρούσε τον εαυτό του άξιο να μιμηθεί τον Κύριο. Ο ίδιος άνθρωπος είχε φέρει στην πίστη του Χριστού τρεις χιλιάδες ψυχές μέσα σε μία μόνο ημέρα στην Πεντηκοστή. Ο Σίμων, γιος του Ιωνά, καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και ζούσε από το ψάρεμα της μικρής λίμνης.

Ήταν παντρεμένος, και ο Χριστός θεράπευσε με το άγγιγμά Του την πεθερά του από βαρύ πυρετό. Όταν ο Κύριος τον κάλεσε μαζί με τον αδελφό του Ανδρέα, εκείνοι άφησαν αμέσως δίχτυα και βάρκα και Τον ακολούθησαν. Ο Ίδιος μετονόμασε τον Σίμωνα σε Κηφά, που στα ελληνικά αποδίδεται ως Πέτρος, δηλαδή πέτρα.

Μαζί με τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη αποτέλεσε τον πιο στενό κύκλο των μαθητών, που είδαν τη δόξα στο όρος Θαβώρ και άκουσαν τη φωνή του Πατρός. Ο χαρακτήρας του ήταν θερμός, ορμητικός και πρόθυμος, και γι’ αυτό αναδείχθηκε φυσικός κορυφαίος ανάμεσα στους δώδεκα Αποστόλους. Ομολόγησε πρώτος καθαρά τον Ιησού ως Υιό του Θεού του Ζώντος, μπροστά στους συμμαθητές του στην Καισάρεια του Φιλίππου.

Παρά την αγάπη του προς τον Διδάσκαλο, λύγισε από τον φόβο τη νύχτα του Πάθους και Τον αρνήθηκε τρεις φορές μέσα στην αυλή του αρχιερέα. Αμέσως όμως μετάνιωσε πικρά και έκλαψε με δάκρυα ειλικρινούς συντριβής για την πτώση του. Μετά την Ανάσταση ο Κύριος τον αποκατέστησε, ρωτώντας τον τρεις φορές αν Τον αγαπά, και του ανέθεσε να ποιμαίνει τα λογικά πρόβατά Του.

Από την ημέρα της Πεντηκοστής ο αγράμματος ψαράς μεταμορφώθηκε σε φλογερό κήρυκα, και τα λόγια του έφερναν χιλιάδες ανθρώπους στη μετάνοια και στο βάπτισμα. Με τον δεύτερο μεγάλο λόγο του οδήγησε στην πίστη του Χριστού άλλους πέντε χιλιάδες Ιουδαίους. Έκανε πλήθος θαυμάτων με το όνομα του Χριστού και θεράπευε αρρώστους ακόμη και με τη σκιά του, καθώς περνούσε από τους δρόμους.

Στη Λύδδα ανόρθωσε τον παράλυτο Αινέα, ενώ στην Ιόππη ανέστησε τη μαθήτρια Ταβιθά με την ολόθερμη προσευχή του. Δικαίωσε με τη ζωή του τον τίτλο της στύλης της Εκκλησίας, αν και υπέφερε διωγμούς, φυλακίσεις και πολλούς πειρασμούς. Πρώτος αυτός άνοιξε διάπλατα τη θύρα της πίστης και στους ειδωλολάτρες, βαπτίζοντας τον ευσεβή εκατόνταρχο Κορνήλιο στην Καισάρεια.

Στην Καισάρεια της Παλαιστίνης υπηρετούσε ο Κορνήλιος, Ρωμαίος αξιωματικός φιλάνθρωπος, ευσεβής και αγαπητός στους Ιουδαίους για τις ελεημοσύνες του. Άγγελος Κυρίου του φανερώθηκε και τον προέτρεψε να καλέσει τον Πέτρο από τη γειτονική Ιόππη, όπου εκείνος φιλοξενούνταν. Πριν φτάσουν οι απεσταλμένοι, ο κορυφαίος είδε ένα παράξενο όραμα γεμάτο νόημα και αποκάλυψη του θείου σχεδίου.

Είδε να κατεβαίνει από τον ουρανό μεγάλο σεντόνι με ζώα καθαρά και ακάθαρτα, σύμφωνα με τον νόμο της Παλαιάς Διαθήκης. Τρεις φορές άκουσε εντολή να σφάξει και να φάει, και τρεις φορές αντιστάθηκε στο όραμα από σεβασμό προς τις παραδόσεις του. Τότε κατάλαβε ότι ο Θεός δεν ξεχωρίζει πλέον τους Ιουδαίους από τα άλλα έθνη, αλλά καλεί όλους τους ανθρώπους στη σωτηρία.

Έτσι κατέβηκε στο σπίτι του Κορνηλίου, κατήχησε με παρρησία τον αξιωματικό και όλο το σπιτικό του και τους χάρισε το άγιο βάπτισμα. Ο εκατόνταρχος και οι δικοί του δέχτηκαν το Άγιο Πνεύμα και έγιναν οι πρώτοι χριστιανοί από τους πρώην ειδωλολάτρες. Όταν επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα, οι πιστοί απόρησαν με αυτή τη μεγάλη καινοτομία, όμως ο Πέτρος τους διηγήθηκε με ταπείνωση το θείο όραμα.

Διηγήθηκε όλη την οικονομία του Θεού και έπεισε τους αδελφούς, που δόξασαν τον Κύριο της ζωής και της αλήθειας. Από τα Ιεροσόλυμα ο Απόστολος ξεκίνησε μεγάλες ιεραποστολικές οδοιπορίες σε πολλούς τόπους της οικουμένης για το έργο του Ευαγγελίου. Πέρασε από τη Σαμάρεια, την Αντιόχεια, την Καππαδοκία, τον Πόντο και τις παραλιακές πόλεις της Συρίας, χειροτονώντας επισκόπους και πρεσβυτέρους.

Στην Αντιόχεια εγκατέστησε τον Εύοδιο, ενώ στη Νικομήδεια άφησε τον Πρόχορο ως ποιμένα της εκεί νεοσύστατης Εκκλησίας. Πέρασε από τη Μακεδονία και την Αχαΐα, ενώ στους Φιλίππους κατέλιπε ως επίσκοπο τον Όλυμπο για τη στήριξη των πιστών. Όταν ο Κύριος του φανέρωσε ότι είχε φτάσει η ώρα να φωτιστεί η Δύση, ξεκίνησε για τη μακρινή Ρώμη με μεγάλη προθυμία.

Εκεί συγκρούστηκε με τον περιβόητο Σίμωνα τον μάγο, που πλανούσε τον λαό με δαιμονική τέχνη και κενοδοξία. Με την προσευχή του ανέστησε τον νεαρό γιο μιας ευγενούς χήρας και αποκάλυψε την απάτη του πονηρού μάγου. Όταν αργότερα ο Σίμων προσπάθησε να πετάξει στον αέρα στηριγμένος στους δαίμονές του, ο Πέτρος προσευχήθηκε στον Χριστό.

Οι δαίμονες απομακρύνθηκαν με την προσταγή του Αποστόλου, και ο μάγος έπεσε στο έδαφος και βρήκε άθλιο τέλος. Ο λαός δόξασε τον αληθινό Θεό, ενώ πολλοί επώνυμοι Ρωμαίοι προσήλθαν στην πίστη του Σωτήρα. Ο Νέρων οργίστηκε σφοδρά για τον θάνατο του φίλου του και για τη διαρκή πνευματική νίκη του Αποστόλου.

Άρχισε λοιπόν να ζητεί την κεφαλή του Πέτρου, αναμμένος από μίσος εναντίον της νέας πίστης που εξαπλωνόταν παντού. Οι αδελφοί στη Ρώμη παρακαλούσαν τον γέροντα Απόστολο να φύγει για λίγο από την πόλη, για να σωθεί η Εκκλησία τους. Εκείνος υποχώρησε στα δάκρυά τους, και νύχτα ξεκίνησε μόνος να βγει έξω από τα τείχη της μεγάλης πόλης.

Στην πύλη όμως είδε με έκπληξή του τον Χριστό να έρχεται προς το μέρος του, να μπαίνει στην πόλη. Τον ρώτησε με συντριβή πού πηγαίνει, και ο Κύριος του απάντησε ότι έρχεται στη Ρώμη για να σταυρωθεί ξανά. Κατάλαβε ο Απόστολος ότι έπρεπε να μαρτυρήσει στο σώμα του για χάρη του Κυρίου, και επέστρεψε αμέσως στους αδελφούς.

Συνελήφθη μαζί με άλλους πιστούς και καταδικάστηκε σε σταυρικό θάνατο από τους ανθρώπους του αυτοκράτορα. Παρακάλεσε τους δημίους να τον σταυρώσουν με το κεφάλι προς τα κάτω, από βαθιά ταπείνωση προς τον Διδάσκαλο. Δεν ένιωθε άξιος να ομοιωθεί στο σχήμα του σταυρού με τον Χριστό, που σταυρώθηκε από αγάπη για τον κόσμο.