Μέσα σε μια νύχτα προσευχής στην ερημιά, ο μοναχός Ευθύμιος είδε φωτιά να υψώνεται προς τον ουρανό από το ίδιο το χώμα όπου κοιμόταν. Λίγα χρόνια αργότερα, η ίδια εικόνα της Παναγίας θα έσωνε ολόκληρη την πόλη του Καζάν από φοβερό θανατικό. Στα τέλη του δέκατου έκτου αιώνα, στην πόλη Ουστιούγκ της επαρχίας Βολογκντά, ο Ευθύμιος γεννήθηκε μέσα σε μια φτωχή οικογένεια ταπεινών ανθρώπων.

Από μικρός ένιωθε μέσα του ζωηρή έλξη προς την άσκηση και τη μοναχική ζωή κοντά στον Χριστό. Εγκατέλειψε νωρίς το πατρικό σπίτι και αποσύρθηκε σε μοναστήρι, μακριά από τους θορύβους του κόσμου. Όταν έθαψε τους γονείς του, πήρε τη μόνη κληρονομιά τους, την εικόνα της Παναγίας του Σμολένσκ.

Με αυτή στα χέρια μετακινήθηκε στο Καζάν, όπου είχε ήδη πάει ο αδελφός του. Δεκαεπτά βέρστια έξω από την πόλη βρήκε έναν απόμερο τόπο, στολισμένο από επτά μικρές λίμνες. Αργότερα εκείνες οι λίμνες ενώθηκαν σε μία και έδωσαν το όνομα στη μονή και στην εικόνα της Παναγίας των Επτά Λιμνών.

Έστησε εκεί σταυρό και έχτισε ένα ταπεινό κελί δίπλα του. Κοντά στο κελί υπήρχε μια γέρικη βελανιδιά, την οποία οι ντόπιοι Τσερεμίσοι τιμούσαν ως ιερό δέντρο της παλιάς ειδωλολατρικής τους θρησκείας. Έσφαζαν εκεί άλογα και βόδια και κρεμούσαν τα δέρματά τους στα κλαδιά για θυσία.

Ο πατήρ Ευθύμιος παρακάλεσε θερμά τον Θεό να σταματήσει αυτή τη βδελυρή λατρεία στον τόπο εκείνο. Ξέσπασε τότε ξαφνική και σφοδρή καταιγίδα, η οποία ξερίζωσε εντελώς τη βελανιδιά από τη ρίζα της. Η φήμη της ευσεβούς ζωής του τράβηξε σιγά σιγά αδελφούς κοντά του, και έτσι σχηματίστηκε η μικρή αδελφότητα.

Αργότερα τον μετέφεραν στην έδρα του Μητροπολίτη του Καζάν, και πήρε μαζί του την πολύτιμη εικόνα. Οι αδελφοί συνέχιζαν να καταφεύγουν σε αυτόν για συμβουλές, και έμενε φύλακας και κυβερνήτης των αναγκών τους. Από αγάπη για την αδελφότητα ο γέροντας αποφάσισε να αποχωριστεί την οικογενειακή του εικόνα.

Με αίτημα του Μητροπολίτη Ματθαίου, ο κλήρος του Καζάν συγκεντρώθηκε για να συνοδεύσει την εικόνα προς την ερημιά. Ο Μητροπολίτης, γονατιστός μπροστά της, αναφώνησε ότι όλη η χώρα εμπιστεύεται την Δέσποινα του κόσμου. Ένας ιερέας με δύο διακόνους και πλήθος πιστών ακολούθησαν την εικόνα στον δρόμο.

Κατά τη μεγάλη πορεία προς την ερημιά, όσοι κουράζονταν ένιωθαν αμέσως ξεκούραστοι μόλις σήκωναν την εικόνα στα χέρια τους. Οι αδελφοί υποδέχθηκαν την εικόνα της Παναγίας με μεγάλη χαρά και δάκρυα ευγνωμοσύνης για την ευλογία αυτή. Έκτοτε άρχισαν να συρρέουν προσκυνητές και να φέρνουν δωρεές για την ανέγερση και τον στολισμό της μονής.

Ο ξύλινος ναός αντικαταστάθηκε από πέτρινο, ορίστηκε ηγούμενος, και χτίστηκε δεύτερος ναός αφιερωμένος στην εικόνα. Η εικόνα τοποθετήθηκε αριστερά από την Ωραία Πύλη, όπου παραμένει μέχρι τις ημέρες μας με μεγάλη ευλάβεια. Τον Ιούνιο του έτους χίλια εξακόσια πενήντα τέσσερα ξέσπασε στη Ρωσία φοβερή θανατηφόρα επιδημία πανώλους.

Ολόκληρα χωριά ερημώνονταν, και τα άταφα σώματα έμεναν στους δρόμους έρμαια των σκύλων. Η αρρώστια χτύπησε και την πόλη του Καζάν, και οι πολίτες αποφάσισαν να φέρουν την εικόνα από την έρημο. Στις είκοσι τέσσερις του μηνός έφθασαν στη μονή μαζί με τον ηγούμενο Παχώμιο, και την επομένη μετά τη θεία Λειτουργία ξεκίνησαν πίσω.

Την ίδια νύχτα παρουσιάστηκε σε όνειρο στην μοναχή Μαύρα ένας Γέροντας, ντυμένος με αρχιερατικά άμφια, όμοιος με τον άγιο Νικόλαο τον Θαυματουργό. Της είπε να ειδοποιήσει αμέσως τις αρχές της πόλης για νηστεία, μετάνοια και επίκληση του Θεού. Η Μαύρα από φόβο δεν μίλησε αμέσως, και ο ίδιος Γέροντας της εμφανίστηκε δεύτερη φορά αυστηρός.

Της φανέρωσε ότι η Δέσποινα των πάντων έρχεται από την έρημο των Επτά Λιμνών για να σώσει την πόλη. Ζήτησε να βγουν οι άρχοντες και όλος ο λαός σε υποδοχή της θαυματουργού εικόνας με τιμή και κατάνυξη. Η μοναχή έσπευσε τότε να διηγηθεί το όραμα, και οι κάτοικοι του Καζάν βγήκαν με λιτανεία προς συνάντηση.

Πήραν μαζί τους και τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Καζάν, μικροί και μεγάλοι, για την μεγάλη υποδοχή. Δύο βέρστια έξω από την πόλη συνάντησαν την εικόνα, εκεί όπου αργότερα ιδρύθηκε η Μονή Κιζιτσέσκυ. Γονάτισαν με δάκρυα και προσευχήθηκαν στη Δέσποινα του κόσμου, ομολογώντας τις αμαρτίες και τις αδικίες τους ενώπιον της.

Στον τόπο της συνάντησης στήθηκε σταυρός και χτίστηκε αμέσως ένα παρεκκλήσι σε ανάμνηση της θαυμαστής αυτής συνάντησης. Η εικόνα μπήκε στην πόλη από την Πύλη της Αναστάσεως, ενώ οι κάτοικοι έσκυβαν τα κεφάλια τους κάτω από αυτήν. Όλες οι καμπάνες του Καζάν ηχούσαν χωρίς διακοπή κατά τη μεγάλη και κατανυκτική εκείνη λιτανεία.

Αφού περιήλθαν την πόλη, μετέφεραν την αγία εικόνα στον Καθεδρικό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Με τις πρεσβείες της Παναγίας, η θανατηφόρα αρρώστια άρχισε αμέσως να υποχωρεί στην πληγωμένη πόλη. Ο λαός ευχαρίστησε με δάκρυα τη Βασίλισσα των Ουρανών για τη θαυμαστή αυτή λύτρωση από τον βέβαιο θάνατο.

Τελέστηκε αγρυπνία το ίδιο βράδυ, και την επομένη με λιτανεία περιήλθαν το ξύλινο τμήμα της πόλης. Είδαν τότε σκοτεινά σύννεφα να κρέμονται γύρω από την πόλη, ενώ από πάνω της ο ουρανός ήταν ολοκάθαρος. Άρχισαν έπειτα να περιφέρουν την εικόνα από σπίτι σε σπίτι, και όπου υπήρχαν άρρωστοι έβρισκαν αμέσως ίαση.

Όταν η εικόνα πέρασε από όλα τα σπίτια της πόλης, η φοβερή πανώλη σταμάτησε εντελώς να θερίζει. Από τότε οι πολίτες του Καζάν διατήρησαν ξεχωριστή πίστη και αγάπη προς την εικόνα της Παναγίας του Σμολένσκ. Η αγία εικόνα παρέμεινε στην πόλη επτά ημέρες, και οι μοναχοί ζήτησαν την επιστροφή της στη μονή τους.

Οι αρχές συμβουλεύτηκαν τον κλήρο, και αν και δεν ήθελαν να αποχωριστούν τη Δέσποινα, αποφάσισαν τελικά να την παραδώσουν. Την παραμονή της αναχώρησης τελέστηκε ολονύκτια αγρυπνία στον καθεδρικό και σε όλους τους ναούς της πόλης. Μόλις σήκωσαν την εικόνα μετά τη θεία Λειτουργία, ξέσπασε σφοδρή καταιγίδα με σκοτάδι, βροχή και χιόνι ασυνήθιστο.

Το φαινόμενο εκείνο δεν κράτησε μία μόνο ημέρα, αλλά συνεχίστηκε ολόκληρες τρεις συνεχόμενες ημέρες με την ίδια ένταση. Όλοι κατάλαβαν ότι η Παναγία δεν ήθελε να εγκαταλείψει την πόλη, και κράτησαν την εικόνα ακόμη λίγο καιρό κοντά τους. Ο Μητροπολίτης Κορνήλιος, ο οποίος έφτασε στο Καζάν στα τέλη της ίδιας χρονιάς, βλέποντας το ποίμνιό του σωσμένο, ευχαρίστησε τον Κύριο.

Ενέκρινε την επιθυμία των πολιτών και άφησε την εικόνα στο Καζάν για έναν ολόκληρο χρόνο πριν την επιστρέψει με μεγαλοπρέπεια. Αλλά στις είκοσι πέντε Ιουνίου του έτους χίλια εξακόσια πενήντα έξι η θανατηφόρα αρρώστια χτύπησε ξανά την πόλη με σφοδρότητα. Οι πολίτες έσπευσαν πάλι να φέρουν την αγία εικόνα από τη μονή, και πράγματι η αρρώστια σταμάτησε αμέσως.

Από το έτος χίλια εξακόσια πενήντα οκτώ καθιερώθηκε η ετήσια μεταφορά της εικόνας στο Καζάν στις είκοσι έξι Ιουνίου. Πλήθος προσκυνητών συρρέει για τη γιορτή αυτή, όχι μόνο από τις γύρω επαρχίες, αλλά και από μακρινούς τόπους της Ρωσίας. Η εικόνα παίρνεται από τη μονή μετά τη Λειτουργία, διανυκτερεύει στη Μονή Κιζιτσέσκυ, και υποδέχεται έξω από τον Καζάνκα ποταμό.

Οι όχθες, το οχυρό και ο λεωφόρος γεμίζουν πλήθος, ο ιεράρχης ευλογεί τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Η εικόνα επιστρέφει πανηγυρικά στην ιερά μονή των Επτά Λιμνών στις είκοσι επτά Ιουλίου κάθε χρόνο. Η εικόνα των Επτά Λιμνών έγινε γνωστή όχι μόνο για την παύση της πανώλους, αλλά και για πλήθος άλλων θαυμάτων.

Θεράπευσε τυφλούς και αρρώστους με κάθε λογής σοβαρές παθήσεις, οι οποίοι κατέφευγαν στη Δέσποινα με πίστη και πολλά δάκρυα. Ένα χαρακτηριστικό θαύμα συνδέεται με τον στρατηγό Καστέλλυ, τον διοικητή φρούραρχο της πόλης του Καζάν στα νεότερα χρόνια. Ο στρατηγός υπέφερε από φοβερούς πόνους στα πόδια του, και δεν μπορούσε να περπατήσει χωρίς τη βοήθεια τεσσάρων ανδρών.

Όταν τα ιατρικά μέσα απέτυχαν, αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από τη Βασίλισσα των Ουρανών στη μονή της. Έλαβε ειδική άδεια από τον Τσάρο στις είκοσι τέσσερις Ιανουαρίου του έτους χίλια οκτακόσια τέσσερα, και έφτασε αμέσως στη μονή. Τέσσερις άνδρες τον μετέφεραν στην εικόνα, την οποία ασπάστηκε με βαθιά συγκίνηση και δυνατή πίστη.

Ο ηγούμενος τον προέτρεψε να αλείψει τα πόδια του με λάδι από την ακοίμητη κανδήλα της θαυματουργού εικόνας. Την επομένη βρισκόταν όρθιος στον ναό για τον Όρθρο, τη θεία Λειτουργία και τον Ακάθιστο Ύμνο της Παναγίας. Σε λίγες ημέρες τα πόδια του λειτουργούσαν φυσιολογικά, όπως πριν τη βαριά αρρώστια του.