Ένας πρίγκιπας του Μουρόμ χτυπήθηκε από φοβερή λέπρα, και κανένας γιατρός δεν μπόρεσε ποτέ να τον γιατρέψει. Σε όραμα του αποκαλύφθηκε πως η κόρη ενός μελισσοκόμου, μια απλή χωριατοπούλα, κρατούσε στα χέρια της τη θεραπεία του. Ο ευσεβής Πέτρος καταγόταν από άγια ρίζα και ήταν ο δεύτερος γιος του πρίγκιπα Γεωργίου Βλαδιμίροβιτς του Μουρόμ.

Ανέβηκε στον θρόνο της πόλης λίγο μετά την αρχή του δέκατου τρίτου αιώνα και κυβέρνησε με δικαιοσύνη και πραότητα. Μεγάλωσε μέσα στην ορθόδοξη πίστη και αγάπησε από νέος τη σωφροσύνη και τη φιλανθρωπία. Η αρρώστια όμως τον πίκρανε βαθιά και τον έσπρωξε να αναζητήσει το έλεος του Θεού μέσα από τους ταπεινούς ανθρώπους.

Έστειλε λοιπόν απεσταλμένους στο χωριό Λάσκοβο της επαρχίας Ριαζάν, εκεί όπου ζούσε η ευλαβική κόρη Φεβρωνία. Εκείνη δέχτηκε τους ανθρώπους του πρίγκιπα με σεμνότητα και έθεσε έναν όρο απλό μα γεμάτο σοφία. Ζήτησε να γίνει σύζυγός του μετά τη θεραπεία, γιατί ένιωθε πως ο Θεός τους ένωνε σε έναν κοινό δρόμο.

Όταν ο πρίγκιπας Πέτρος αντίκρισε τη Φεβρωνία, αγάπησε την ευσέβεια, τη σύνεση και την αρετή της. Της υποσχέθηκε γάμο μόλις γιάνει, και η νεαρή κόρη με την προσευχή της τον αποκατέστησε υγιή. Έτσι η ταπεινή χωριατοπούλα έγινε πριγκίπισσα του Μουρόμ και σύντροφος του στη ζωή.

Η αγάπη τους όμως δοκιμάστηκε σύντομα από τη φιλοδοξία και την υπερηφάνεια των αρχόντων της πόλης. Οι βογιάροι δεν ανέχονταν στον θρόνο μια γυναίκα ταπεινής καταγωγής και πίεζαν τον πρίγκιπα να την αφήσει. Ο Πέτρος αρνήθηκε με σταθερότητα να χωρίσει τη σύζυγο που του χάρισε ο Θεός.

Τότε οι άρχοντες εξόρισαν το ζευγάρι μακριά από την πατρίδα και την εξουσία του. Οι δύο σύζυγοι μπήκαν σε ένα μικρό πλοιάριο και κατέβηκαν τον ποταμό Όκα με εμπιστοσύνη στο θέλημα του Κυρίου. Η Φεβρωνία στήριζε τον άντρα της με λόγια πραότητας και πίστης μέσα στη δοκιμασία της εξορίας.

Σύντομα όμως η οργή του Θεού έπεσε πάνω στην πόλη του Μουρόμ για την αδικία των αρχόντων. Οι κάτοικοι μετάνιωσαν και παρακάλεσαν τον Πέτρο και τη Φεβρωνία να επιστρέψουν. Οι δύο άγιοι σύζυγοι γύρισαν στο Μουρόμ και κυβέρνησαν με αγάπη, πραότητα και ακούραστη φιλανθρωπία προς όλους.

Φύλαγαν την καθαρότητα και τη σωφροσύνη, και ξεχώριζαν για το έλεος και τη δικαιοσύνη τους στους ταπεινούς. Έδιναν προστασία σε όσους αδικούνταν και απάλλασσαν τους αδύναμους από τα χέρια των ισχυρών της εποχής τους. Τιμούσαν με ευλάβεια τους μοναχούς και τους ιερείς, βοηθώντας τους με γενναιοδωρία στις υλικές ανάγκες.

Άπλωναν φιλάνθρωπο χέρι στους φτωχούς, στις χήρες και σε όσους δεν είχαν ψωμί να φάνε. Αγαπούσαν την προσευχή, τη νηστεία και την εγκράτεια, ζώντας σαν μοναχοί μέσα στον κόσμο. Η ζωή τους έγινε φωτεινό υπόδειγμα χριστιανικού γάμου για κάθε γενιά πιστών μέχρι σήμερα.

Όταν έφτασαν σε βαθιά γεράματα, ο Πέτρος ασθένησε σωματικά και ζήτησε να καρεί μοναχός. Έλαβε το αγγελικό σχήμα με το όνομα Δαβίδ και ετοιμάστηκε για την έξοδό του προς τον Κύριο. Η Φεβρωνία ακολούθησε με την ίδια λαχτάρα τον δρόμο της μοναχικής αφιέρωσης κοντά του.

Πήρε το όνομα Ευφροσύνη και παρέδωσε την ψυχή της στον Θεό με καθαρή συνείδηση. Οι δύο σύζυγοι έφυγαν από τον κόσμο την ίδια μέρα και την ίδια ώρα, κατά παράδοξο και θαυμαστό τρόπο. Έτσι κληρονόμησαν τη γη των πραέων, την οποία αγαπούσαν και ποθούσαν από τα νεανικά τους χρόνια.

Οι ευγενείς και οι βογιάροι θρήνησαν τον Πέτρο σαν πατέρα και προστάτη της οικογένειάς τους. Οι κάτοικοι του Μουρόμ τον έκλαψαν ως υπερασπιστή και πρόμαχο της πόλης τους στις δύσκολες ώρες. Οι χήρες και οι φτωχοί τον αναζήτησαν ως τροφοδότη και βοηθό μέσα στη φτώχεια τους.

Όλος ο λαός συνόδεψε με τιμές τα σεπτά λείψανα του πρίγκιπα και της πριγκίπισσας. Τους έθαψαν μέσα στην ίδια λάρνακα, σύμφωνα με την επιθυμία της καρδιάς τους να μένουν αχώριστοι. Από τότε και μέχρι σήμερα, τα τίμια λείψανά τους χαρίζουν θεραπείες και θαύματα στους πιστούς.

Όσοι καταφεύγουν με πίστη στους Αγίους Πέτρο και Φεβρωνία λαμβάνουν παρηγοριά στις θλίψεις της ζωής. Η Εκκλησία τους τιμά ως πρότυπα ευλογημένου γάμου και ως προστάτες των νεονύμφων κάθε εποχής. Η μνήμη τους εορτάζεται στις είκοσι πέντε Ιουνίου με ψαλμωδίες και ευχαριστία προς τον Κύριο.