Një copë e vogël letre, e tërhequr rastësisht pas lutjes, i çoi dy vëllezër në manastirin e Optinës, të cilët nuk kishin dëgjuar kurrë më parë për ta. Në vitin e tij të parë, Nikolla i vogël mori vizitën dhe bekimin e Shën Joaniit të Kronstandit, një shenjë e providencës qiellore për jetën e tij. Nikolaos Belyayev lindi në fund të shekullit të nëntëmbëdhjetë, më njëzet e gjashtë shtator të një mijë e tetëqind e tetëdhjetë e tetë. Prindërit e tij, Mitrofanis dhe Vera, i përkisnin një familjeje të devotshme tregtare në Moskë dhe e rritën atë me besim të thellë. Që në moshë të vogël ai e donte kishën, Shën Grafin dhe librat shpirtërorë së bashku me të vëllanë Janin. Kur të dy vëllezërit vendosën të bëheshin murgj, ata prenë një listë të manastireve në Rusi në shirita të vegjël letre. Pas një lutjeje të zjarrtë, Nikolaos nxori një copë letër ku lexohej vetmia e Optinës pranë Kozelsk. Deri në atë moment asnjëri prej tyre nuk e kishte dëgjuar më parë emrin e këtij manastiri. Me bekimin e nënës së tyre ata u nisën për në Optinë më njëzet e katër shkurt 1917 dhe u pranuan në dhjetor. Në manastir, Nikolaos gjeti një baba shpirtëror dhe udhërrëfyes, plakun Varsanoufios, i cili ishte igumeni i vetmisë. Në tetor 1988 u emërua sekretar i pleqësisë, një post që e mbajti praktikisht gjatë gjithë jetës së tij. Shën Varsanoufios e kuptoi herët se i nënshtruari i ri do të bëhej një murg i shkëlqyer dhe një pasues i denjë i punës së tij shpirtërore. Nikolla iu bind me besnikëri të moshuarit dhe ndoqi vullnetin e tij në të gjitha çështjet e jetës së vetmuar. Me durim ai ngjiti shkallët e virtyteve, duke u mbështetur në dijen, përvojën dhe aftësinë dalluese të babait të tij shpirtëror. Më njëzet e katër maj 1915 u bë murg i Urdhrit të Vogël dhe mori emrin Nikon. E ka marrë emrin për nder të dëshmorit Shën Nikonos, të cilin Kisha e nderon më njëzet e tetë shtator. U shugurua dhjak më 30 prill 1916 dhe meshtar më 3 nëntor të vitit të ardhshëm. Plaku Varsanoufios kishte profetizuar vite më parë se do të vinin kohë të vështira për manastiret. Ai tha se ai vetë do të largohej herët, ndërsa At Nicon do t’i kalonte këto sprova të tmerrshme. Profecia e plakut nuk vonoi të verifikohej pas revolucionit rus dhe persekutimeve të reja. Më tetëmbëdhjetë shtator të vitit njëzet e nëntëqind e nëntëmbëdhjetë, baba Nikoni u arrestua dhe u burgos pa gjyq, vetëm pse ishte murg. Më vonë u lirua dhe u kthye në Optinë, ku vëllezërit kishin krijuar një kooperativë bujqësore për të mbijetuar. Sovjetikët mbyllën kooperativën në vitin 1923 dhe e kthyen manastirin në muze. Vetëm dy murgj u lejuan të qëndronin dhe të punonin atje, ndërsa të tjerët u dëbuan pa destinacion. At Nikoni mori bekimin nga At Isaku për të punuar në tempullin e Hyjlindës në Kazan dhe për të pritur pelegrinët. Atyre që vinin për këshilla, ai gjithmonë u përgjigjej duke cituar fjalët e pleqve të Optinës. Në fillim të vitit 1924 u mbyll edhe kisha e fundit e manastirit dhe në qershor u detyrua të largohej. Ai u vendos në Kozelsk së bashku me babanë Kirill Zlenko, duke vazhduar punën e tij shpirtërore. Ai priste vizitorë, u shpërndau bukë e para të moshuarve dhe të sëmurëve dhe u jepte ngushëllim të thellë shpirtëror. At Nikoni kishte dhuratën të ndriçonte shpirtrat dhe të ndihmonte njerëzit të kapërcenin turpin e tyre. Shumë u çliruan nga mëkatet që i kishin munduar prej vitesh dhe e lanë praninë e tij të rilindur dhe të pastër. Në qershor të nëntëmbëdhjetë e njëzet e shtatë, At Nikon, At Kyrillo dhe At Agapito Taub u arrestuan dhe u futën në burg. At Nikon dhe At Agapitos u dërguan në kampin Camperpunct, ku u caktua të ruante magazinat. Që andej ai u shkruante fëmijëve të tij shpirtërorë letra plot gëzim dhe inkurajim, sikur të ishte në një vend të shenjtë dhe jo në mërgim. Ai e pranoi burgimin e tij si vullnetin e Zotit, megjithëse gjyqi ishte shumë i rëndë për të. Kur dënimi i tyre mbaroi, dy murgjit u dërguan në mërgim në Arkhangelsk në Rusinë veriore. Para se të largohej nga kampi, babai Nikon u ekzaminua dhe u zbulua se vuante nga tuberkulozi. Mjekët e këshilluan të kërkonte një vend mërgimi me një klimë më të butë dhe më të shëndetshme. Ai e pyeti babanë e dashur, i cili i tha se nuk duhet t’i paraqesë një kërkesë të tillë autoriteteve. Në Arkhangelsk ai u akomodua në shtëpinë e një gruaje të moshuar, e cila e privoi atë nga çdo prehje dhe paqe. Çdo javë atij iu desh të bënte tre kilometra në këmbë për të raportuar tek autoritetet në qytetin e Piñega. Në fillim të Kreshmës së Madhe, teksa po hidhte borën me lopata, nga këmba filloi t’i rrjedh gjak dhe kishte temperaturë të lartë. Zonjës së tij nuk i erdhi keq fare, por e urdhëroi të largohej që të tjerët të mos kapeshin nga tuberkulozi. Së shpejti ai u vizitua nga babai Pjetri, i cili dikur kishte jetuar në Optinë dhe e donte shumë. Plaku iu lut që ta priste në shtëpinë e tij dhe ai e priti me dashuri atërore. At Pjetri kujdesej me të gjitha forcat për pacientin, mbrojtës dhe shërbëtor i vuajtjeve të tij. Në dy muajt e fundit të jetës babai Nikon kungohej thuajse çdo ditë dhe pasionet i lehtësoheshin. Ai shpesh u diktonte letra fëmijëve të tij shpirtërorë nëpërmjet At Pjetrit, duke mbështetur shpirtrat nga larg. Një ditë ai pa në një vegim Shën Makarios të Optinës dhe i kërkoi murgeshës Irene të sillte një vend. Ajo ishte e ngadaltë për t’u bindur, dhe plaku pëshpëriti ëmbël për t’u falur, sepse ai nuk kishte ende mjaft përvojë. Më njëzet e pesë, nëntëmbëdhjetë e tridhjetë e një qershor, plaku ishte aq i rraskapitur sa nuk mundi as të fliste. Ata thirrën Arkimandritin Nikita, i cili i dha kungimin dhe lexoi rregullin për eksodin e shpirtit. Atë natë At Nikos e zuri gjumi në Zotin në moshën vetëm dyzet e dy vjeçare. Jeta e tij e shkurtër përfundoi në varfëri dhe sëmundje, por plot dritë dhe durim. Patriarkana e Moskës autorizoi nderimin lokal të pleqve të Optinës më 13 qershor, nëntëmbëdhjetë e nëntëdhjetë e gjashtë. Disa vjet më vonë, më 7 gusht 2000, u njoh nderimi i tyre ekumenik si shenjtorë të Kishës. Shën Nikoni ishte fryt i vërtetë i traditës së Optinës dhe martir i persekutimeve të shekullit të njëzetë. Kujtimi i tij përkujtohet çdo vit më njëzet e pesë qershor, ditën e gjumit të tij të bekuar. Jeta e tij mbetet një fener përkushtimi, bindjeje dhe dashurie për ata që ndjekin rrugën e ngushtë të Krishtit në kohët moderne.