Όταν πέθανε μέσα σε απόλυτη φτώχεια, οι μαθητές του δεν είχαν ούτε σάβανο για να τον ενταφιάσουν με την πρέπουσα τιμή. Τότε, σαν θεϊκή παρηγοριά, ο αρχιεπίσκοπος του Σούζνταλ τους έστειλε μοναχικό σάβανο για την ταφή του οσίου πατέρα. Ο όσιος Τύχων καταγόταν από τη Μικρή Ρωσία, μέσα από τα όρια του λιθουανικού πριγκιπάτου, και υπηρετούσε εκεί ως στρατιωτικός.

Στον κόσμο έφερε το όνομα Τιμόθεος και ζούσε μέσα στην ευσέβεια της πατρικής του πίστης. Δεν άντεξε όμως τις πιέσεις των Λατίνων που ήθελαν να επιβάλουν την Ουνία στους ορθόδοξους χριστιανούς της περιοχής. Έτσι, γύρω στα χίλια τετρακόσια ογδόντα δύο, εγκατέλειψε τη Λιθουανία και πέρασε στη Ρωσία αναζητώντας ελευθερία πνευματική.

Έφτασε στη Μόσχα μαζί με τον πρίγκιπα Θεόδωρο Μπέλσκι και άρχισε να ζει βίο θεοφιλή και ταπεινό. Από βαθύτατη ταπείνωση μοίρασε όλα τα υπάρχοντά του στους φτωχούς και ανήμπορους της πόλης. Ύστερα δέχτηκε το μοναχικό σχήμα και πήρε το όνομα Τύχων ως σημάδι ολοκληρωτικής αφιέρωσης.

Εγκαταστάθηκε στην επισκοπή της Κοστρομά, στην περιοχή του Λουχ, όπου ο πρίγκιπας είχε λάβει την πόλη ως δωρεά. Εκεί άνοιξε νέο κεφάλαιο ζωής μέσα στην ησυχία και την προσευχή. Στις όχθες του ποταμού Κοπίτοβκα ο όσιος έχτισε με τα ίδια του τα χέρια το πρώτο ταπεινό κελί του.

Σύντομα έφτασαν κοντά του δύο μοναχοί, ο Φώτιος και ο Γεράσιμος, που ζήτησαν να μοιραστούν τον ασκητικό του δρόμο. Για χάρη τους μετακινήθηκε τρία βέρστια μακρύτερα από την Κοπίτοβκα, σε τόπο πιο κατάλληλο για κοινοβιακή ζωή. Οι μοναχοί κέρδιζαν το ψωμί τους από την εργασία των χεριών τους και ζούσαν με αυστηρή νηστεία και εγκράτεια.

Ο ίδιος ο Τύχων αντέγραφε χειρόγραφα βιβλία με σπάνια τέχνη και επιμέλεια στις λεπτομέρειες της γραφής. Ήταν ακόμη εξαιρετικός τορνευτής του ξύλου και κατασκεύαζε διάφορα χρήσιμα σκεύη για τη μονή. Από βαθιά ταπείνωση αρνήθηκε μέχρι το τέλος της ζωής του να δεχτεί το αξίωμα της ιερωσύνης.

Έβλεπε τον εαυτό του ως τον τελευταίο ανάμεσα στους αδελφούς και υπηρετούσε όλους με χαρά. Συγκέντρωσε γύρω του πολλούς μαθητές και τους καθοδηγούσε με λόγο σοφό και ζωή παραδειγματική. Έμαθε από πριν την ώρα της αναχώρησής του προς τον Κύριο και τους έδωσε τις τελευταίες ψυχωφελείς συμβουλές.

Τους δίδαξε όσα μπορούσαν να τους ωφελήσουν πνευματικά στην πορεία τους μετά τον δικό του θάνατο. Ο όσιος Τύχων κοιμήθηκε εν Κυρίω στις δεκαέξι Ιουνίου του έτους χίλια πεντακόσια τρία, σε συνθήκες πλήρους πτωχείας και απλότητας. Οι μαθητές βρέθηκαν σε αμηχανία γιατί δεν είχαν τίποτε για να τον ενταφιάσουν με αξιοπρέπεια.

Τότε ο αρχιεπίσκοπος του Σούζνταλ έστειλε μοναχικό σάβανο και τους έδωσε παρηγοριά μέσα στη μεγάλη τους θλίψη. Λίγο μετά την κοίμησή του, στον τόπο όπου είχε αγωνιστεί, χτίστηκε μοναστήρι αφιερωμένο στον άγιο Νικόλαο τον θαυματουργό. Πολλά χρόνια αργότερα αποκαλύφθηκαν τα τίμια λείψανά του και άρχισαν να βγαίνουν από αυτά πλήθος ιαμάτων.

Άρρωστοι, τυφλοί και βασανισμένοι από κάθε λογής πάθη έβρισκαν θεραπεία μέσα από την πρεσβεία του οσίου. Η ανακομιδή των ιερών του λειψάνων έγινε το έτος χίλια πεντακόσια εξήντα εννέα και τιμάται στις είκοσι έξι Ιουνίου. Με τη θέρμη και την αγάπη των πιστών της περιοχής, στον τόπο των αγώνων του υψώθηκε σεβάσμια μονή.