Στο ίδιο όραμα ο μακάριος Σάββας είδε την ψυχή του να πετά ελεύθερη και χαρούμενη προς τους ουρανούς.

Το σώμα του όμως έμενε άψυχο στη γη, σφραγισμένο από το αίμα της μαρτυρικής του θυσίας.

Η πρόγνωση και η πρόρρηση εκείνη επαληθεύτηκε γρήγορα μέσα στα γεγονότα που ακολούθησαν την πορεία του.

Καθώς περνούσε από τη σεβάσμια μονή του Ζωγράφου, οι ασεβείς τον θανάτωσαν μαζί με έναν κοσμικό σύντροφο.

Ο σύντροφος εκείνος υπηρετούσε επίσης το μοναστήρι ως δούλος και καταγόταν, όπως και ο Άγιος, από τα Στάγειρα.

Έτσι έλαβε τέλος μακάριο ο Οσιομάρτυς Σάββας και κέρδισε τον αμαράντινο στέφανο της δόξας του Θεού.

Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις δέκα Ιουνίου, ημέρα της οσιακής και μαρτυρικής αθλήσεώς του.

Την πρώτη εικόνα του Αγίου ιστόρησε ο αγιογράφος Χρήστος Καραπάλης με ευλάβεια και τέχνη ξεχωριστή.

Την ιερή ακολουθία του συνέθεσε ο γνωστός υμνογράφος κύριος Χαράλαμπος Μπούσιας προς δόξαν του νεομάρτυρα.

Η πρώτη πανήγυρις προς τιμήν του τελέστηκε το έτος χίλια εννιακόσια ογδόντα οκτώ μετά Χριστόν, με την υποδοχή της εικόνας.

Στη χαρμόσυνη εκείνη εορτή παρευρέθηκε και ο Μητροπολίτης Ιερισσού κυρός Νικόδημος, ευλογώντας την ενορία και τους πιστούς.