Οι άγιοι γονάτισαν στη γη, παρέδωσαν τις ψυχές τους στον Θεό και πρόσφεραν τους τραχήλους τους στους δημίους, δεχόμενοι το μαρτυρικό τέλος για την ομολογία του ονόματος του Χριστού.

Οι ασεβείς στρατιώτες πέταξαν τα σώματα άταφα στο χώμα, αφήνοντας τα τίμια λείψανα εκτεθειμένα στην ντροπή και την περιφρόνηση των ανθρώπων.

Τότε όμως φανερώθηκε η θεϊκή δύναμη με τρόπο εντελώς ασυνήθιστο, καθώς τα σώματα των μαρτύρων αναζωογονήθηκαν ξαφνικά από την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος.

Κάθε σώμα πήρε στα χέρια τη δική του κομμένη κεφαλή και χωρίς καμία ανθρώπινη βοήθεια στάθηκε όρθιο στα πόδια του.

Έπειτα οι άγιοι βάδισαν προς τον ποταμό που ονομαζόταν Ιλ και πέρασαν πάνω από τα νερά του σαν να περπατούσαν σε στεγνή γη, μπροστά στα έκπληκτα μάτια πλήθους θεατών.

Ανέβηκαν κατόπιν σε έναν ψηλό λόφο και έφτασαν στον ναό της Παναγίας, όπου προσευχόταν ο επίσκοπος Φρόντων με τον πρεσβύτερο Ανιανό.

Εκεί απέθεσαν τις κεφαλές τους στα πόδια του επισκόπου, άπλωσαν σταυροειδώς τα σώματά τους και εκοιμήθησαν ξανά, ενώ ο Φρόντων τους έθαψε με ψαλμωδίες και τιμές μέσα στον ίδιο τον ναό της Θεοτόκου.