Πήγαν μαζί στον τόπο όπου κειτόταν νεκρό το σώμα του ευλαβούς μαθητή Ιωάννη.

Σήκωσαν τα χέρια τους στον ουρανό και φώναξαν δυνατά τον νεκρό να σηκωθεί από τη γη.

Εκείνος αμέσως ζωντάνεψε, σηκώθηκε όρθιος και επέστρεψε στη ζωή προς δόξαν του παντοδυνάμου Θεού.

Οι δύο ερημίτες βρήκαν το φίδι, το έσκισαν στα δύο και είπαν στον Ζωσιμά την προφητεία τους.

Του φανέρωσαν ότι ο Θεός τον προόριζε για επίσκοπο της Εκκλησίας της Βαβυλώνος, η οποία βρισκόταν στην Αίγυπτο.

Έλαβε τις ευχές τους και επέστρεψε στο Σινά μαζί με τον αναστημένο μαθητή του Ιωάννη.

Έπειτα από καιρό ο ηγούμενος του Σινά τον έστειλε με δύο αδελφούς στην Αλεξάνδρεια για ανάγκες της μονής.

Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας αγάπησε τους τρεις ασκητές και τους χειροτόνησε επισκόπους σε διαφορετικές πόλεις της Αιγύπτου.

Ο Ζωσιμάς έλαβε τον θρόνο της Βαβυλώνος, της πόλεως που ίδρυσαν παλαιοί μετανάστες κοντά στις όχθες του Νείλου.

Διαποίμανε με σοφία και αγιότητα το ποίμνιο του Χριστού και έγινε τύπος των πιστών σε λόγο και πράξη.

Στα βαθιά γεράματά του εγκατέλειψε τον θρόνο, επέστρεψε στο Σινά και κοιμήθηκε εν Κυρίω με ειρήνη.