Lutja, fjala që ngjitet drejt Qiellit me përulësi
Në një nga intervistat javore të zhvilluara në studion e Radios “Ngjallja”, Miron Çako, përgjegjës i Zyrës së Katekizmit pranë Kryepiskopatës Orthodhokse, u ndal gjerësisht te kuptimi i lutjes dhe mënyra e drejtë se si besimtari duhet t’i afrohet Zotit.
Sipas tij, lutja nuk është thjesht një listë kërkesash apo një përpjekje për t’i imponuar Perëndisë dëshirat tona personale. Ajo është një dialog i gjallë dhe një sinergji e vazhdueshme mes njeriut dhe Zotit, ku njeriu mëson të dorëzohet, të falënderojë, të pendohet dhe të besojë.
Miron Çako theksoi se lutja e krishterë ka një rend të qartë shpirtëror, i cili pasqyrohet edhe në lutjen liturgjike të Kishës.
Hapi i parë i lutjes është adhurimi. Besimtari i drejtohet Zotit me lavdi dhe nënshtrim të plotë, duke pranuar se adhurimi i përket vetëm Atij. Ky moment është një akt i thellë përulësie, ku njeriu vendos Zotin në qendër dhe jo veten. Fjalë si “Lavdi Perëndisë në vendet më të larta” shprehin pikërisht këtë qëndrim themelor të shpirtit.
Më pas vjen falënderimi. Besimtari falënderon Zotin për çdo të mirë që merr, nga dhuratat më të vogla të përditshme – drita e mëngjesit, ajri, natyra – deri te bekimet më të mëdha të jetës. Falënderimi e ndihmon njeriun të kuptojë se gjithçka e mirë ka burimin te Krijuesi dhe se asgjë nuk është e vetëkuptueshme.
Hapi i tretë është pendimi. Duke qenë se njeriu jeton në një botë të prekur nga mëkati dhe është vetë i brishtë shpirtërisht, ai thirret të kërkojë falje për mëkatet e kryera me mendime, fjalë dhe vepra. Pendimi nuk është thjesht një ndjenjë faji, por një kthesë e brendshme drejt Zotit, një dëshirë për shërim dhe pastrim shpirtëror.
Vetëm pas këtyre tre hapave vijnë kërkesat personale. Miron Çako theksoi se këto kërkesa nuk duhet të jenë kurrë imponuese apo urdhëruese ndaj Zotit. Ato duhet të shoqërohen gjithmonë me dorëzim dhe besim, duke përfunduar me fjalët: “U bëftë vullneti Yt”. Ky qëndrim tregon pranimin se Zoti e di më mirë se çfarë është e dobishme për shpirtin e njeriut.
Në këtë kontekst, ai përmendi edhe shembullin e një shenjti, i cili tregonte se sa herë që arrinte t’ia “impononte” një kërkesë Zotit, më vonë pendohej, sepse rezultati nuk ishte ai që i shërbente vërtet shpëtimit dhe paqes së tij shpirtërore. Ky shembull shërben si paralajmërim se jo çdo gjë që dëshirojmë është domosdoshmërisht e mirë për ne.
Kjo mënyrë lutjeje ndjek drejtpërdrejt modelin e mësuar nga vetë Jisu Krishti, i cili na fton të kërkojmë me besim, por edhe me bindjen se vullneti i Atit Qiellor është gjithmonë më i larti dhe më i dobishmi. Zoti respekton lirinë njerëzore dhe pret që njeriu t’i drejtohet Atij me lutje, por përgjigjja e Tij përfundimtare është ajo që i shërben vërtet shpëtimit të shpirtit.
Në përfundim, Miron Çako theksoi se lutja nuk ka për qëllim ta detyrojë Zotin të veprojë sipas dëshirave tona, por të na ndryshojë ne vetë, duke na mësuar të besojmë, të përulemi dhe t’i lëmë gjithmonë Zotit “të drejtën e vetëveprimit”. Pikërisht kjo e bën lutjen një përvojë të gjallë, transformuese dhe thelbësore për jetën shpirtërore të besimtarit.
NGA JOANA MOLLA
MEDIA NGJALLJA, 27 JANAR 2026
Shënim: Burimi: Radio Ngjallja. Lidhja origjinale: Radio Ngjallja.
#RadioNgjallja #Lajme #KishaOrthodhokse