Oshënar Pavli i Nënshtruari dhe mrekullia e katranit të nxehtë

Një murg zhyti dorën e tij të zhveshur në katranin e nxehtë e të vluar dhe doli plotësisht i padëmtuar. Vëllezërit e manastirit u transportuan një natë në Parajsë dhe atje biseduan me të, duke marrë lule dhe degë. Është Shën Pali i Nënshtruar, kujtimi i të cilit përkujtohet më 7 dhjetor. Prindërit e tij ishin njerëz të pasur dhe kujdeseshin që që në moshë të vogël t'i mësonin shkronjat e shenjta dhe studimin e Shëns Grafit. Kur arriti pjekurinë, ndjeu brenda vetes flakën për t'u larguar nga bota dhe për t'iu përkushtuar me gjithë zemër Krishtit. Kështu ai hyri në një manastir të qytetit të tij, ku me gëzim dhe lot mori formën engjëllore të murgut. Që në momentin e parë ai tregoi një zell të tillë në stërvitje, sa shpejt i kaloi të gjithë vëllezërit e manastirit. Ai u bë një thesar i vërtetë virtytesh, me përulësi të thellë, bindje absolute dhe heqje dorë të plotë nga i njëjti vullnet. Zoti i dha atij dhuratën e kryerjes së shenjave të mëdha dhe të mrekullueshme për të mirën e vëllezërve të tij. Një ditë Oshënar Pavli ishte me vëllezër të tjerë në punishten e manastirit, ku po zienin katranin në një kazan të madh. Pasi katrani ishte shkrirë plotësisht dhe flluskonte, ishte tejmbushur dhe rrezikonte të derdhej mbi buzën e enës. I bekuari nuk kishte me vete mjete, me të cilat mund të trazonte materien e nxehtë dhe të rrezikshme. Pastaj zhveshi dorën me thjeshtësi, e zhyti në kazan dhe e trazoi qetësisht katranin që vlonte. Menjëherë zhurma pushoi dhe sipërfaqja u bë e qetë si uji i liqenit. Dora e Shenjtorit mbeti krejtësisht e paprekur, pa më të voglin shenjë, pa skuqje dhe pa dhimbje. As fytyra e tij nuk ndryshoi dhe as nuk vuante në asnjë pjesë të trupit. Vëllezërit që panë skenën u shtangën nga frika hyjnore. Të tjerë e njohën atë si një njeri të perëndishëm dhe të hijshëm, ndërsa të tjerë mbajtën një qëndrim mosbesimi ndaj këtij fakti. Por vetë Pali e konsideronte veten pluhur dhe hi dhe e quajti veten një qen të ndyrë. Pas ca kohësh, igumeni i manastirit i caktoi Osios një shërbim tjetër brenda vëllazërisë. Pastaj thirri të gjithë murgjit dhe ata kaluan shumë ditë së bashku në lutje intensive dhe agjërim të rreptë. Ata po i kërkonin Perëndisë t'u zbulonte se çfarë mase të vërtetë të përsosmërisë shpirtërore kishte arritur vëllai i tyre, Pali. Zoti, që plotëson dëshirën e atyre që kanë frikë prej Tij, e dëgjoi me dashamirësi kërkesën e tyre të përulur. Një natë, ndërsa flinin të qetë në qelitë e tyre, ata u transportuan me një dremitje hyjnore në Parajsë. Vendi ishte plot me bukuri të papërshkrueshme, me lule, pemë dhe bimë aromatike kudo. Ndërsa ata po admironin këtë pamje paradoksale, papritmas murgu Pavli doli para tyre me një shkëlqim të madh. Vëllezërit e përshëndetën me gëzim dhe e pyetën se çfarë do të thoshte kjo shfaqje e dukshme. Ai u përgjigj me përulësi të thellë, duke shpjeguar se gjithçka ishte bërë për hir të tyre, sepse me lutjet e tyre të zjarrta dëshironin të dinin vendin ku ai kishte mbërritur tashmë. Kështu ai i ftoi që të merrnin prej andej secilit atë që i pëlqente si kujtim. Gjithashtu, Oshënar u kërkoi atyre që të caktonin një vëlla tjetër për shërbimin që po shërbente, sepse nuk do ta shihnin më me sytë e tyre fizikë. Murgjit i thanë lamtumirë Palit dhe u larguan, duke marrë secili me vete diçka unike nga ai kopsht i shenjtë. Një tjetër mblodhi një lule të bukur, një tjetër preu një degë të butë, një tjetër mori në duar gjethe të bukura dhe një tjetër bar aromatik. Kur u zgjuan dhe u mblodhën së bashku, i treguan njëri-tjetrit me emocion vegimin e mrekullueshëm. Ata lavdëruan Perëndinë me gëzim të shfrenuar dhe mirënjohje të thellë për dhuratën e madhe. Secili u tregonte të tjerëve suvenirin që mbante në duar nga ai vend. Një tjetër tregoi lulen, një tjetër foli për degën e palmës që kishte sjellë, një tjetër përshkroi aromën e qiellit. Njëri mbante në duar gjethet e bukura të Parajsës me frikë. Të gjithë së bashku lavdëruan Zotin për atë që panë dhe dëgjuan atë natë unike. Kështu ata e kuptuan se çfarë lartësie virtyti kishte arritur vëllai i tyre i përulur me bindje të gjatë. Pas kësaj ngjarjeje, Pali i bekuar u largua fshehurazi nga manastiri dhe u nis për në Jerusalem. Atje ai u përkul me lot para Vendeve të Shenjta dhe iu lut vendeve ku Zoti ecte. Prej andej ai filloi një udhëtim të ri dhe mbërriti në ishullin e Qipros, duke kërkuar një vend paqeje. Ai u ngjit në një mal të lartë dhe ushtroi praktikë shpirtërore për shumë vite, në vetmi dhe heshtje të plotë. Por fama e jetës së tij të shenjtë u përhap shpejt në të gjithë rajonin dhe turma njerëzish filluan të vijnë për ta parë atë. Ngaqë ishte i mërzitur nga ky fluks i vazhdueshëm vizitorësh, u largua prej andej dhe u drejtua për në viset e Bizantit. Atje ai vazhdoi jetën e tij hyjnore me agjërim, vigjilencë dhe lutje të pandërprerë ndaj Zotit. Më pas, ai meritonte të dëgjonte, si Moisiu i lashtë, zërin e Perëndisë që e thërriste personalisht. Zëri i tha të ngjitej në një mal dhe të pranonte fundin e jetës së tij tokësore me bekim. Oshënar iu bind me kënaqësi urdhrit hyjnor dhe u ngjit në një mal të quajtur Ngushëllim. Pas një kohe të shkurtër ai ia dorëzoi paqësisht shpirtin Zotit.