Në burgun e Samarrës, i lidhur fort me zinxhirë, gjenerali Pjetri pa zinxhirët e tij të artë të shkriheshin si dylli nga shkopi i Shën Simeonit të Hyjpritësit. Për plot pesëdhjetë e tre vjet ai jetoi lakuriq në një shpellë në Athos, pa parë fytyrë njeriu, me ushqim nga mana qiellore që i solli një engjëll. Ai ishte vendosur në Kostandinopojë dhe jetoi në një kohë luftërash të mëdha me popujt fqinjë të Lindjes. Prindërit e rritën me devotshmëri dhe edukimi i tij shpejt e rriti atë të bëhej oficer në ushtrinë mbretërore. Në një konflikt të ashpër në Siri, ushtria greke pësoi një disfatë të rëndë nga kundërshtarët e saj. Arabët e zunë rob dhe e çuan në Samarrë, një qytet afër lumit Eufrat. Atje e mbyllën në një birucë të errët dhe e ngarkuan me pranga të rënda hekuri. Në errësirë ​​kujtoi se dikur kishte menduar të bëhej murg, por në fund e kishte shtyrë vazhdimisht atë vendim. Ai e kuptoi atëherë se robëria ishte qortimi i Zotit për neglizhencën e tij. Ai u pendua thellë dhe filloi të duronte me durim dhe përulësi atë që po i ndodhte. Në burg Pjetri filloi një agjërim të rreptë dhe një lutje gjithnjë e më të zjarrtë drejtuar Zotit të Plotfuqishëm. Ai iu lut edhe Shën Nikollës, i cili e donte që në fëmijëri dhe e kishte gjithmonë si ndihmës në kohë të vështira. Ai i tha Zotit se nëse do të lirohej, nuk do të kthehej në botë apo as në shtëpinë e tij. Ai planifikoi të shkonte në Romë, te varri i apostullit Pjetër dhe atje të merrte formën engjëllore. Një natë Shën Nikolla iu shfaq në gjumë dhe i tha që të thërriste në ndihmë të drejtin Simeon Hyjpritësi. Në një paraqitje të re ai e mbështeti me durim dhe i premtoi se liria do të vinte në kohën e duhur. Herën e tretë që dy shenjtorët u mblodhën, robi ishte zgjuar. Simeoni preku prangat me një shkop të artë dhe ato u shkrinë menjëherë si dylli në zjarr. Dyert e burgut u hapën dhe Pjetri u lirua, duke ndjekur Shën Nikollën. Shumë shpejt ai mbërriti për mrekulli në kufijtë e tokës greke. Shenjtori i kujtoi zotimin e tij dhe u bë i padukshëm. Pjetri nuk e kaloi shtëpinë e tij dhe nuk kërkoi të afërm, por menjëherë u nis për në Romë. Rrugës ai shoqërohej në mënyrë të padukshme nga Shën Nikolla, si një baba i dashur dhe kujdestar vigjilent i udhëtarit. Para se të arrinte atje, shenjtori u shfaq në gjumin e papës së Romës dhe i shpjegoi atij me çdo detaj rastin e të burgosurit. Ai madje ia zbuloi emrin e tij, duke e urdhëruar të bëhej murg në varrin e apostullit Pjetër. Të nesërmen, në turmën që ishte mbledhur për shërbesën hyjnore, Papa e thirri me zë të lartë në emër. Pjetri doli menjëherë përpara, i ra në këmbë dhe i habitur e pyeti se si e njihte. Papa i zbuloi se hierarku i madh Nikolaos i kishte thënë gjithçka. Me emocion e qethi murg te varri i apostullit dhe e mbajti pranë tij për një kohë të gjatë. Me durim i mësoi rregullat e jetës së vetmuar dhe rrugën e shpëtimit. Pastaj e bekoi dhe e dërgoi atje ku vetë Zoti do ta çonte me hirin e tij. Pjetri i dha lamtumirën të përlotur klerit të Romës dhe zbriti në det. Ai hipi në një anije të nisur për në Lindje. Pas shumë ditësh udhëtimi, marinarët u ndalën në një fshat buzë detit për të fermentuar bukën. Ata gjetën të zotin e shtëpisë dhe të gjithë familjen e tij të goditur nga një sëmundje e rëndë dhe duke vdekur. Kur i sëmuri mësoi se në anije po udhëtonte një murg nga Roma, iu lut me zjarr të kthehej në shtëpi. Pjetri hezitoi nga poshtërimi, por më në fund u dorëzua nga dhembshuria për të sëmurët. Sapo hyri në prag tha bekimin e paqes mbi shtëpinë dhe ata që banonin brenda. Menjëherë i zoti i shtëpisë u ngrit nga shtrati i ngurtë, sikur të ishte zgjuar nga gjumi. Ai ra me lot në këmbët e murgut dhe i përqafoi me mirënjohje gjurmët e tij. Shenjti shkoi pranë të gjithë shtretërve, kryqëzoi të sëmurët dhe të gjithë u shëruan në të njëjtën kohë. Ata që panë mrekullinë e lavdëruan Perëndinë me frikë dhe admirim. Në anije, si ushqimin e tij të vetëm, Pjetri merrte një pjesë të vogël bukë çdo natë. Ai piu pak ujë deti, të cilin Zoti e bëri të ëmbël dhe të pijshëm. Në det ai u vizitua në një vegim nga Hyjlindësja, duke ndriçuar më shumë se dielli. Shën Nikolla qëndroi pranë Virgjëreshës me frikë dhe iu lut të zgjidhte vendin e praktikës së shërbëtorit të saj. Zonja e Qiellit u përgjigj se do të gjente prehje në malin Athos, që është fati i saj. Ai vend, tha ajo, iu dha nga Biri dhe Zoti i saj si një pemishte e shenjtë. Ata që refuzojnë zhurmën e botës dhe marrin përpjekje shpirtërore, do të kenë mbrojtjen e saj atje kundër të gjitha tundimeve. Kur varka iu afrua brigjeve të Athos-it, papritmas u ndal pa lëvizur, megjithëse era po i frynte me forcë velat. Shenjtori e kuptoi menjëherë se kjo po ndodhte për hir të tij dhe kërkoi që ta zbrisnin. Detarët e lanë të përlotur në breg dhe u bekuan prej tij për udhëtimin. Pjetri vazhdoi nëpër vende të egra dhe të pabesë, derisa gjeti një shpellë të errët për të banuar. Aty jetonin gjarpërinjtë, zvarranikët dhe një mori demonësh, të cilët i përgatitën tundime të panumërta. Në dy javët e para ai kaloi plotësisht pa ushqim, duke iu përkushtuar vetëm lutjes. Djalli ngriti kundër tij një ushtri të tërë figurash të frikshme me harqe dhe shpata. Shenjtori thirri Hyjlindësen dhe demonët u larguan me britma. Pas pesëdhjetë ditësh, armiku sulmoi përsëri, duke i shndërruar demonët në kafshë të egra dhe zvarranikë të tmerrshëm. Kafshë të tëra mali u mblodhën në shpellë dhe hapën gojën sikur ta gëlltitnin. Me kryqin dhe me lutjen e Krishtit dhe të Hyjlindëses, shenjtori e shpërndau gjithë atë turmë. Atëherë djalli provoi një hile më dinake dhe më tinëzare. Ai mori formën e një shërbëtori të ri nga shtëpia e tij e vjetër dhe i përlotur iu lut të kthehej në shtëpi. Ai i tha se izolimi asketik i sjell dobi vetëm atij, ndërsa mësimi i botës shpëton shumë mëkatarë. Shenjtori u përgjigj me qetësi se Hyjlindësja e kishte sjellë këtu dhe se nuk do të largohej pa urdhërin e saj. Me të dëgjuar emrin e Virgjëreshës, demoni u zhduk menjëherë. Pas shtatë vjetësh, i ligu u shfaq si një engjëll i ndritshëm me një shpatë të zhveshur në duar. Ai i tha se Zoti tani po e dërgon në botë, për të ndriçuar një shumicë të paditur. Jerondi u përgjigj përsëri se vetëm me urdhër të Zonjës së Athosit do të dilte nga shkretëtira. Atëherë demoni u zhduk përgjithmonë dhe nuk guxoi të afrohej më. Të nesërmen Hyjlindësja iu paraqit shenjtorit së bashku me Shën Nikollën në dritën qiellore. Ajo e forcoi në tundime dhe i premtoi se një engjëll i Zotit do t’i sillte ushqim që tani e tutje. Çdo dyzet ditë, lajmëtari qiellor do t’i dorëzonte atij manën hyjnore për gjithë jetën e tij. Me këtë bukë të fshehtë ai jetoi në shkretëtirën e Athosit për pesëdhjetë e tre vjet të plota. Ai kurrë nuk pa një fytyrë njerëzore, nuk veshi rroba dhe nuk kishte asnjë mbështetje tokësore. Qielli ishte çatia e tij dhe toka dyshek i mishit të tij të lodhur. Në verë dielli e digjte dhe në dimër ngrinte pa mëshirë nga acari e majës. Kur Zoti deshi të zbulonte shërbëtorin e tij, ai drejtoi në ato vende një gjahtar që ndiqte një dre të madh. Kafsha u ndal pikërisht mbi shpellën e shenjtorit. Gjuetari pa një burrë të zhveshur, të mbuluar vetëm nga flokët dhe mjekra e gjatë dhe donte të ikte i frikësuar. Shenjtori e thirri ëmbël dhe i tregoi gjithë jetën e tij nga fillimi në fund. E urdhëroi të shkonte në shtëpi, të provonte veten dhe të kthehej pas një viti. Pas një viti gjahtari u kthye në mal me të vëllanë dhe dy murgj. Vëllai i tij vuante rëndë nga një frymë e papastër dhe shpresonte për ndihmë nga plaku i shenjtë. Kur iu afruan shpellës, e gjetën shenjtorin të fjetur, me duart e tij të palosura me nderim mbi gjoks dhe me sytë e mbyllur qartë. Gjuetari i përlotur u tha shokëve të tij atë që kishte dëgjuar nga goja e vetë shenjtorit. Sapo vëllai i pushtuar nga demonët preku trupin e shenjtë, ai ra përtokë me një britmë të madhe. Fryma e ligë u ankua me zë të lartë se Pjetri po e dëbonte tani edhe nga kjo banesë. Pastaj doli si tym nga goja e njeriut, i cili u ngrit i fortë në trup dhe në shpirt. Së bashku morën eshtrat e ndershme dhe i zbritën me kujdes në breg. Me varkën e tyre i çuan në një fshat të njohur nën sundimin maqedonas. Peshkopi i zonës, duke dëgjuar morinë e mrekullive, i priti me nder lipsanet shëruese. I vendosi me parfume në një urnë të çmuar dhe i varrosi brenda kishës të tij. Për tre ditë e tre netë shenjtori u nderua me lëvdata Trinisë së Shenjtë, e cila lavdërohet gjithmonë nga çdo krijesë.