Në një mal mbi Tbilisi, një asket sirian urdhëroi një foshnjë të palindur në bark që të zbulonte emrin e vërtetë të babait të saj. Pak më vonë, në shkretëtirën e Garetzës, dreri zbriti vetë dhe ua ofroi qumështin dy vetmitarëve si dele në ditën e Zotit. Shën Davidi erdhi nga Siria dhe u bë dishepull i Shën Gjonit të Zentaznelit. Së bashku me mësuesin e tij ai udhëtoi për në Gjeorgji, për të mbështetur besimtarët e vendit. Më pas ai u vendos në një mal afër Tiflisit, së bashku me djalin e tij shpirtëror Lukiani. Kryeqyteti i Kartlias atëherë kërcënohej vazhdimisht nga zjarrvënësit persianë, të cilët donin të shuanin besimin e krishterë. Shenjtori kaloi ditë të tëra në lutje, duke iu lutur Zotit që të falte mëkatet e banorëve të qytetit. Kur mbaronte namazin gjithëditor, qëndronte në majë të malit dhe bekonte gjithë Tbilisin. Një herë në javë ai zbriste me Lukianiin në qytet dhe ata u predikonin fjalën e Perëndisë besimtarëve. Më vonë një tempull kushtuar emrit të tij u ndërtua në malin ku ai luftoi. Nami i madh i shenjtorit shqetësoi pirodashësit, të cilët menduan ta shkishëronin me një akuzë të rreme për tradhti bashkëshortore. Ata sollën si dëshmitar të supozuar një prostitutë shtatzënë, e cila e akuzoi publikisht se ishte babai i fëmijës së saj. Shenjtori e vendosi me qetësi shkopin e tij në barkun e gruas dhe e urdhëroi foshnjën të thoshte të vërtetën. Nga brenda barkut, emri i babait të vërtetë u dëgjua qartë para gjithë turmës së habitur. Kalimtarët e rastit, të tërbuar nga akuza e rreme, e vranë me gurë deri në vdekje gruan fatkeqe. Shën Davidi iu lut të ndalonin, por ai nuk mundi ta frenonte turmën e zemëruar. I pikëlluar thellë nga ajo që kishte ndodhur, ai u largua nga zona me dishepullin e tij besnik Lukiani. Dy asketët u strehuan në një shpellë të vogël në shkretëtirën e Garetzës. Atje ata iu përkushtuan tërësisht lutjes dhe jetonin vetëm në bar dhe lëvore pemësh. Kur bari u tha nga vapa, Zoti u dërgoi drerët si ushqim të gjallë. Lukiani mjelte drerin dhe ia solli qumështin plakut David në shpellën e tyre. Shenjtori bëri shenjën e kryqit mbi qumësht dhe ai u shndërrua për mrekulli në djathë. I habitur nga mrekullia, Lukiani tha se nuk do të shqetësohej kurrë për gjërat e jetës së përkohshme. Dy baballarët mbanin një agjërim të rreptë çdo të mërkurë dhe të premte dhe më pas as dreri nuk zbriste pranë tyre. Në një shpellë aty pranë jetonte një gjarpër i tmerrshëm, i cili sulmon të gjitha kafshët e zonës. Vetëm me fjalën e Shën Davidit, bisha u largua përgjithmonë nga ai vend. Një herë gjuetarët vendas, duke ndjekur drerët, panë Lukianiin duke i mjelur si dele të zbutura. Gjuetarët e nderuan thellësisht shenjtorin dhe u treguan fshatrave të tyre atë që kishin parë me sytë e tyre. Shumë shpejt shkretëtira e Garetzës u mbush me njerëz që dëshironin të afroheshin më shumë me Krishtin. Aty u themelua një manastir, i cili mbeti për shekuj një qendër besimi dhe edukimi për të gjithë Gjeorgjinë. Pas disa vitesh shenjtori filloi një pelegrinazh në Jeruzalem. Ai ia besoi detyrat e tij Luçianos dhe mori me vete disa vëllezër nga manastiri. Kur pelegrinët po i afroheshin vendit të quajtur Rachi tis Haritos, nga ku dallohej qyteti i shenjtë, shenjtori ra në gjunjë. Me lot përlëvdoi Perëndinë, por duke e konsideruar veten të padenjë, nuk guxoi të shkelte në hapat e Krishtit. Ai u mjaftua duke shikuar Jeruzalemin nga larg, ndërsa shokët e tij adhuronin vendet e shenjta. Ai qëndroi te portat e qytetit dhe u lut me zjarr derisa ata u kthyen nga pelegrinazhi i tyre. Duke u larguar, ai mori me vete tre gurë nga Kreshta e Hirit si bekim të Shën Giut. Po atë natë një engjëll i Zotit iu shfaq patriarkut të Jeruzalemit dhe ia zbuloi ngjarjen. Ai i tha se një njeri i perëndishëm me emrin David kishte marrë me vete gjithë shenjtërinë e Jeruzalemit. Engjëlli shtoi se shenjtori po ecte me lecka drejt qytetit të Nablusit, duke mbajtur një thes të vjetër mbi supe. Patriarku dërgoi lajmëtarë pas të huajit, duke i kërkuar që të kthente dy gurët dhe të mbante vetëm një. Shenjtori iu bind me përulësi dhe i dorëzoi të dy, por me mirësjellje e refuzoi ftesën për të vizituar patriarkun. Ai mori gurin e tretë me vete në manastir dhe që atëherë e tutje ai u mbush me hirin e shërimeve të mrekullueshme. Kur solli gurin e shenjtëruar nga Jeruzalemi, numri i vëllezërve në manastir u dyfishua shpejt. Plaku i nderuar u shërbeu të gjithëve me dashuri dhe i forcoi me fjalët e tij të ndritura. Ai vizitoi edhe qelitë e eremitëve të vjetër, për t’u dhënë atyre ngushëllim dhe guxim. Sipas testamentit të tij, në emrin e të nderuarit Prodromos u themelua një manastir në vendin Mravalmta. Zoti i zbuloi atij largimin e tij të afërt në mbretërinë e qiejve. Pastaj mblodhi etërit e shkretëtirës dhe u dha për herë të fundit këshillën e tij atërore. Ai iu lut të qëndronin të patundur dhe t’i luteshin Zotit pa pushim për shpëtimin e shpirtrave të tyre. Ai i komunikoi misteret e shenjta, ngriti duart drejt Zotit dhe e dorëzoi në paqe shpirtin e tij. Reliket e tij të shenjta u dhanë shikim të verbërve që në lindje dhe shëruan çdo dhimbje shpirti e trupi.