Ai ua shpërndau të varfërve gjithë pasurinë e tij dhe veshi një petk të gjatë të bardhë për të takuar ata që po çoheshin në martiri. Ai u përkul dhe puthi me lot plagët e hapura të të krishterëve të torturuar, sikur po përqafonte vetë kurorat e lavdisë së tyre. Ai jetoi në një epokë përndjekjeje të rëndë, kur rrëfimi i Krishtit u pagua me gjak dhe me dëshmi të përgjakshme. Gelasi nuk donte të qëndronte larg vëllezërve të tij që vuanin për besimin e tyre. Ndaj vendosi të linte gjithçka pas dhe të bëhej mbështetje për dëshmorët në burgje dhe në vendet e vuajtjes. Shfaqja e tij me veshjen e pastër të bardhë zbuloi pastërtinë e shpirtit të tij dhe gatishmërinë e tij për sakrificë. Ai iu afrua me respekt të krishterëve të dënuar, u kërkoi dëshirat dhe i nxiti të ngriheshin në këmbë dhe të ishin të guximshëm. Ai u kujtoi atyre se plagët e trupit bëhen stoli të përjetshme përpara fronit të Zotit. Me fjalët e tij dhe me praninë e tij ai mbështeti ata që rrezikoheshin të përkuleshin nga dhimbja e sprovave. Paganët vunë re sjelljen e tij dhe menjëherë kuptuan se një i krishterë i gjallë ishte para tyre. E arrestuan pa hezitim dhe e çuan me zinxhirë te sundimtari vendas, për t’u përgjigjur për besnikërinë e tij. Ai e pyeti ashpër se kë e njihte si Zot të vërtetë dhe çfarë kishte të bënte me dëshmorët. Gelasi u ngrit dhe rrëfeu me guxim se Krishti është i vetmi Perëndi dhe Shpëtimtari i vërtetë i botës. Më pas ai ekspozoi gabimet e idhujve dhe tha se ata nuk janë gjë tjetër veçse objekte të shurdhër dhe të pajetë, pa frymë dhe pa fuqi. Fjalët e tij kumbuan si bubullima në sallë dhe shkaktuan zemërimin e sundimtarit. Fillimisht, përndjekësi u përpoq ta tallte para të pranishmëve dhe të pakësonte rrëfimin e tij. Por, kur pa që Gelasi nuk u përkul para talljes, ai menjëherë urdhëroi që ta fshikullonin pa mëshirë. Në fund ai urdhëroi t’i prisnin kokën rrëfimtarit trim jashtë qytetit. Kështu Shën Gelasi mori nga Zoti kurorën e pavyshkur të dëshmisë dhe u rendit ndër fituesit e besimit.