E Diela e Paralitikut

Për tridhjetë e tetë vjet të tëra një burrë rrinte i paralizuar nga banja e deleve në Jerusalem, duke pritur më kot që dikush ta hidhte në ujë. Atje Zoti e takoi gjatë ditëve të Pashkëve, u mëshirua për të dhe e shëroi me një nga fjalët e Tij. Kisha e përkujton këtë ngjarje të mërkurën të dielën pas Pashkëve, mes gëzimit të stinës së Ringjalljes. Kjo mrekulli e lidh Testamentin e Ri me shumë ngjarje paradoksale të Dhiatës së Vjetër, ku uji ishte një instrument i fuqisë hyjnore dhe shpëtimit të njerëzve. Kujtojmë Moisiun, i cili ngriti shkopin e tij dhe goditi ujërat e Nilit para Faraonit. Pastaj të gjitha ujërat e Egjiptit, lumenjtë, kanalet, liqenet dhe rezervuarët u kthyen në gjak dhe vendi ngriu. Pak më vonë, i njëjti profet ndau detin me shkopin e tij dhe i çoi të sigurt hebrenjtë në bregun përballë. Kur kaluan, ujërat u kthyen në vendin e tyre dhe ndjekësit egjiptianë u mbytën në dallgë. Kështu uji ndonjëherë bëhet krizë dhe herë bëhet mënyrë shpëtimi në Bibël. Në marshimin e gjatë prej dyzet vjetësh drejt Tokës së Premtuar, dikur çifutët fushuan në Rafidein pa një pikë ujë. Populli murmuriste kundër Moisiut, duke pyetur veten pse ai i kishte nxjerrë nga Egjipti në një etje dhe dëshpërim të tillë. Pastaj Zoti e urdhëroi profetin të godiste shkëmbin në Horeb, në mënyrë që të gjithë njerëzit të shuanin etjen e tyre. Ujë i bollshëm doli nga shkëmbi i fortë dhe të gjithë pinë, duke lavdëruar mëshirën dhe providencën e madhe të Zotit. Një shembull tjetër jep Gideoni në librin e Gjyqtarëve, me skenën e njohur të pokadës. Gideoni shtriu leshin e një dele në tokë dhe i kërkoi Perëndisë një shenjë fitoreje. Kur e rrotulloi të nesërmen në mëngjes, vesa e leshit ishte aq e madhe sa mbushi një legen të tërë me ujë. Të gjitha këto imazhe përgatisin zemrat tona për të kuptuar thellë mrekullinë e Kolymvithra të Qengjit. Në ato mrekulli të vjetra, uji zbulon fuqinë e Zotit mbi natyrën dhe nevojat e njerëzve. Në Dhiatën e Re, megjithatë, uji bëhet bartës i një realiteti edhe më të thellë, që lidhet me shpëtimin e shpirtit. Çdo vit një engjëll i Zotit zbriste në Pellgun e Deleve dhe i trazonte ujërat, duke u dhënë atyre fuqi shëruese. Kush hynte i pari pas rrëmujës, shërohej nga sëmundja, vetëm një herë e një vit. Por i paralizuari nuk kishte kush ta merrte dhe ta fuste në ujë me kohë. Dikush tjetër arrinte gjithmonë atje, dhe kështu dhimbja e tij u përhap në plot tridhjetë e tetë vjet pritje. Zoti, duke shkuar në Jeruzalem për festën e Pashkës, qëndroi atje duke mësuar dhe duke bërë mrekulli midis njerëzve. Ai e pa atë njeri të pikëlluar, ndjeu simpati të thellë dhe e lehtësoi atë në mënyrën e Tij. Ungjilltari Joani Teologu vëren se kjo ngjarje e mrekullueshme ka ndodhur të shtunën. Shumë mrekulli të Krishtit, si shumë mrekulli të Dhiatës së Vjetër, kanë një lidhje të ngushtë me ujin. E gjithë kjo parashikon Pagëzimin e Shenjtë të Kishës, nëpërmjet të cilit ne pastrojmë çdo mëkat. Në Pellgun e Bariut vetëm një shërohej çdo vit, ndërsa Krishti shpëton turma të panumërta përmes Pagëzimit hyjnor. Ndonjëherë, si në rastin e Shën Vladimirit, Pagëzimi shëron edhe sëmundjet fizike të njeriut. Në Kanunin e së Dielës Paralitike, engjëlli që trazoi ujin identifikohet si kryeengjëlli Michael. Disa trope e quajnë "kryetar i engjëjve" dhe "komandant i përgjithshëm" në odën e parë të këtij himni të shenjtë. Në odën e tretë i kërkojmë të na mbrojë nga rënia në pasionet dhe kurthet e jetës. Në odën e gjashtë i lutemi të na udhëheqë të sigurt nëpër rrugët e vështira të rrugëtimit tonë të përditshëm. Në odën e tetë i kërkojmë atij që të ndërmjetësojë me të gjitha fuqitë jotrupore të qiellit për hir tonë. Kështu dëshirojmë të na jepet falja e mëkateve, korrigjimi i jetës dhe gëzimi i të mirave të përjetshme. Pra, ndërsa kujtojmë të paralizuarin e Provatiki-t, le t'i lutemi Krishtit me gjithë zemër. Le t'i lutemi Atij të lartësojë shpirtrat tanë, të cilët janë paralizuar nga mëkatet dhe veprat tona të këqija. Stoku i festës na e jep këtë lutje si një çelës shpirtëror për të gjithë stinën e Ringjalljes. Paralitiku i Jeruzalemit bëhet kështu imazhi i çdo besimtari, që kërkon ringjalljen dhe shërimin në hirin e Krishtit. Në fytyrën e tij ne shohim dobësinë njerëzore, por edhe dashurinë hyjnore shëruese të Shpëtimtarit tonë Jisu Krisht.