Lajmërimi i Virgjëreshës së Bekuar

Më njëzet e pesë mars, pak pas ekuinoksit pranveror, Kisha kremton momentin kur Zoti zbriti në barkun e një Virgjëreshe. Kryeengjëlli Gavriil qëndroi në Nazaret përpara Marisë dhe njoftoi arrestimin e Shpëtimtarit të botës. Kjo ditë konsiderohet nga tradita e lashtë të jetë e njëjtë me ditën e rënies së Ademit në Parajsë. Sikurse natyra njerëzore ishte plagosur atëherë në mars, kështu edhe shërimi i saj duhej të bëhej në të njëjtën kohë të vitit. Pranvera e botës tani u bë pranverë e shpëtimit, nëpërmjet bindjes së Virgjëreshës. Shën Ireneu i Lionit thekson me shumë qartësi ndryshimin midis Evës dhe Marisë. Eva u josh nga fjalët e një engjëlli dhe u largua nga Zoti me mosbindjen e saj. Maria pranoi mesazhin e një engjëlli dhe e mbajti Perëndinë brenda saj me bindjen e saj. Kështu, mosbindja e një virgjëreshe balancohej nga bindja e një virgjëreshe tjetër. Njerëzimi, i cili i ishte nënshtruar vdekjes nëpërmjet një vajze, u çlirua përsëri nëpërmjet një vajze tjetër. Zoti e kishte përgatitur ngadalë njerëzimin nga brezi në brez për misterin e madh të mishërimit të Fjalës. Përgjatë shekujve ai po përgatiste një Nënë, shpirti i së cilës do të stolitej me të gjitha virtytet dhe pastërtinë. Hyjlindëse lindi nga të drejtët Joakim dhe Ana, pas shumë lutjesh dhe agjërimi nga prindërit e saj. Kur ishte ende e vogël, prindërit e urdhëruan dhe ia kushtuan tempullit të Solomonit. Atje ajo jetoi që në moshë të vogël në Shenjtoret e Shënjtorit dhe lexonte çdo ditë Shkrimet e Shenjta. Sipas traditës së Etërve, ai lexonte shpesh profecinë e Isaisë për Despinën që do të lindte Emanuelin. Ai u dogj nga dëshira për të parë atë virgjëreshë dhe për t'u bërë, nëse ishte e mundur, shërbëtorja e saj e fundit. Kur ajo qëndroi një natë në lutjen e saj, ajo u rrethua nga një dritë e pazakontë në shenjtërore. Nëpërmjet asaj drite u dëgjua një zë që i zbuloi asaj se ajo vetë do të lindte Birin e Perëndisë. Kur Hyjlindëse arriti në vitin e katërmbëdhjetë, priftërinjtë kërkuan një mënyrë për t'i siguruar asaj një mbrojtës dhe kujdestar të virgjërisë së saj. Kryeprifti Zakaria mblodhi dymbëdhjetë burra nga brezi i Davidiit dhe i vendosi shkopinjtë e tyre brenda shenjtërores. Kur u morën përsëri të nesërmen, shufra e Jozefit të drejtë kishte lulëzuar mrekullisht. Në këtë shufër u ul edhe një pëllumb, i cili tregonte qartë zgjedhjen e Zotit. Kështu Hyjlindëse iu dha Jozefit jo për martesë trupore, por për të ruajtur virgjërinë e saj. Në shtëpinë e të drejtit Jozef Hyjlindëse vazhdoi jetën që kishte mësuar në tempull. Ajo i kalonte orët e saj në agjërim, heshtje, lutje dhe duke lexuar libra të shenjtë. Shoqërohej shumë pak me njerëzit dhe vetëm kur kishte nevojë reale. Gjashtë muaj pas ngjizjes së Joani Pararendësit nga Elizabeta shterpë, erdhi koha e misterit të madh. Zoti dërgoi kryeengjëllin Gavriil, duke qëndruar pranë fronit të tij, për t'i sjellë mesazhin e shpëtimit vajzës së përulur të Nazaretit. Kryeengjëlli erdhi në Galile, në një qytet që judenjtë e përbuznin dhe e konsideronin të parëndësishëm ndër të tjerët. Por Zoti zgjodhi këtë vend të përulur, pikërisht për të treguar se Ai zbret tek të përulurit dhe jo tek krenarët. Gavriili hyri në heshtje në shtëpinë e Virgjëreshës dhe e përshëndeti me fjalë plot dritë e gëzim. Gëzohu Kecharitomeni, Zoti të ndjek, e bekuar qofsh si grua”, i tha me respekt të thellë. Hyjlindëse u emocionua nga përshëndetja dhe pyeti veten se çfarë do të thoshte një mesazh i tillë nga Zoti. Ai nuk kishte frikë nga engjëlli, sepse në tempull ishte mësuar me shoqërinë e fuqive qiellore. Por ajo u habit që ai po i fliste sikur të ishte mes grave të martuara. Xhibrili i tha të mos kishte frikë, sepse ajo kishte gjetur hir të madh para Zotit. Ai i zbuloi se ajo do të lindte një djalë, i cili do të quhej Jisu dhe do të quhej Biri i Shumë të Lartit. Ai i tha asaj se mbretërimi i tij do të ishte i përjetshëm dhe nuk do të kishte një fund gjatë gjithë shekujve. Hyjlindëse e dëgjonte me respekt, por kërkonte të kuptonte mënyrën e këtij konceptimi hyjnor. Atëherë Virgjëresha e pyeti me mençuri engjëllin se si do të bëhej kjo, pasi ajo vetë nuk njihte njeri. Ai nuk dyshoi në fjalën e Perëndisë si Zakaria, por kërkoi të dinte rrugën e misterit. Gavriili i shpjegoi asaj se Fryma e Shenjtë do të vinte mbi të dhe fuqia e Më të Lartit do ta errësonte. Ajo i kujtoi asaj edhe të afërmin e saj Elizabeth, e cila kishte lindur një djalë në moshë të shtyrë, pavarësisht shterpësisë së saj natyrore. Kudo që Zoti do, rendi i natyrës mposhtet dhe të gjitha gjërat bëhen të mundshme para fuqisë së tij. Hyjlindëse e përkuli vështrimin në tokë dhe e bashkoi gjithë vullnetin e saj me vullnetin e Zotit. "Ja shërbëtorja e Zotit, që më ka lindur sipas fjalës sate," u përgjigj ajo me përulësi të thellë. Me këto fjalë e gjithë natyra njerëzore pranoi me dëshirë hirin e Zotit. Në të njëjtën kohë, ngjizja e paimagjinueshme e Shpëtimtarit ndodhi në barkun e saj të papërlyer. Biri i Perëndisë u bë bir i njeriut, një person në dy natyra. Kështu Virgjëresha u bë vërtet Hyjlindësja dhe burimi i shpëtimit tonë. Misteri i mishërimit ishte i fshehur nga të gjitha epokat më parë, madje edhe nga engjëjt e qiellit. Nuk ishte vetëm vepra e Atit që bekoi, Birit që zbriti dhe Shpirtit që e mbuloi Virgjëreshën. Zoti donte të priste pëlqimin e lirë të asaj që zgjodhi nga të gjitha gratë. Kështu, shpëtimi i racës njerëzore u bë një vepër e përbashkët e vullnetit të Zotit dhe besimit të njeriut. Shën Filareti i Moskës theksoi se fjala e krijesës e zbriti Krijuesin në botë. Hyjlindëse mund të kishte refuzuar, por ajo e pranoi vullnetin e Zotit pa u ankuar. Kështu Perëndia u bë njeri, që njeriu të bëhet zot me anë të hirit. Hyjlindëse u bë Nimfa lulëzimi dhe burimi i të gjitha të mirave të natyrës sonë të ripërtërirë. E gjithë krijimi, i cili vuajti për shkak të rënies së njeriut, priste atë "lindje" plot dritë të Virgjëreshës. Qielli dhe toka festojnë sot bashkë me njerëzit shpëtimin e tyre. Të gjithë me gëzim të madh i këndojmë Hyjlindëses "Tungjatjeta, i hirshëm, Zoti është me ty".