Shën Jordani, që ishte me origjinë nga Trebizonda, punonte si bakërpunues në Konstandinopojë. Në një festë, kur ishte duke dëfryer me disa turq të të njëjtit zanat, njëri prej tyre bëri shaka me shën Nikollën, së cilës Jordani iu përgjigj duke bërë një tjetër shaka me Muhametin. Mëngjesin tjetër i thanë se turqit kishin dënuar me vdekje këdo që tallej me profetin e tyre. Ai u strehua në shtëpinë e një miku turk, por ky i fundit e dorëzoi nga frika se mos e akuzonin se kishte strehuar një blasfemues. Pasi nuk pranoi asnjë nga propozimet e gjykatësit për të ndryshuar fenë, Jordani pohoi me guxim besimin e tij te Krishti.

Shenjtin e dënuan me vdekje dhe ai e pranoi këtë me gëzim. E lejuan të kthehej në dyqanin e tij për të rregulluar të gjitha punët e lëna në mes; pagoi të gjitha borxhet dhe gjithë pasurinë ua shpërndau kishave, manastireve dhe jetimëve. Ai nxitoi me gëzim te vendi i ekzekutimit, duke i kërkuar të falur të gjithë të krishterëve që i takonte në rrugë. Më 2 shkurt 1650 i prenë kokën.