Vendimet e
Sinodeve të Kishës
– shprehje e pastër
e besimit dhe jetës
orthodhokse
Gjatë zhvillimit të saj historik, Ki- sha hasi në mjaft vendime të vë- shtira. Por, ajo gjithmonë i zgjidhi problemet dhe i mori vendimet në- përmjet konsensusit të të gjithë be- simtarëve. Ajo frymëzohej nga Pe- rëndia dhe udhëhiqej nga drejtuesit e caktuar të saj, në fillim apostujt dhe pastaj peshkopët.
Sinodi i parë në historinë e Kishës u mbajt në Kishën Apostolike, për të vendosur për kushtet, në të cilat kombet, d.m.th. jojudenjtë, mund të hynin në Kishën e Krishterë (Vep- rat 15). Nga ajo kohë e në vazhdim, gjatë gjithë historisë, u mbajtën sinode në çdo nivel të jetës së Ki-
shës, për të marrë vendime të rën- dësishme. Peshkopët takoheshin rregullisht me priftërinjtë e tyre, të quajtur gjithashtu, presviterë ose pleqtë dhe me popullin. Shumë he- rët në historinë e Kishës, u bë një praktikë dhe madje një ligj, që pe-
shkopët e një zone të caktuar duhej të mblidheshin në sinode të mbaj- tur rregullisht (dy herë ose një herë në vit).
Gjatë historisë së Kishës u mbajtën sinode, ku u thirrën tërë
peshkopët e Kishës. Natyrisht, të gjithë peshkopët nuk ishin në gje- ndje të merrnin pjesë në këto sinode dhe jo të gjithë këto sinode u miratuan dhe u pranuan automa- tikisht nga Kisha në Traditën e saj të Shenjtë. Në Kishën Orthodhokse vetëm shtatë sinode të tillë (ndonëse në disa prej tyre morën pjesë një numër i vogël peshko- pësh), morën miratimin universal të tërë Kishës, në të gjitha kohët e vendet. Këto sinode janë emëruar Shtatë Sinodet Ekumenike.
Përkufizimet dogmatike (dog- më do të thotë mësim zyrtar) dhe kanonet e Sinodeve Ekumenike, Kisha i beson të frymëzuara nga Perëndia dhe shprehje e vullnetit të Tij për njerëzit. Kështu, ato janë burime esenciale të Doktrinës së Krishterë Orthodhokse.
Përveç vendimeve të shtatë sinodeve ekumenike, edhe vendime të disa sinodeve të kishave lokale, kanë marrë gjithashtu miratimin e të gjitha Kishave Orthodhokse të botës dhe kështu janë parë, si shprehje e pastër e besimit dhe jetës orthodhokse. Vendimet e këtyre sinodeve janë më tepër të karakterit moral dhe strukturor. Megjithatë, ato gjithashtu përmbajnë mësimin e Kishës Orthodhokse.
Shtatë Sinodet
Ekumenike janë:
Nikea I, 325. Formuloi pjesën e parë të Besores, duke përcaktuar Hyjninë e Birit të Perëndisë.
Konstandinopojë I, 381. Formuloi pjesën e dytë të Besores, duke përcaktuar hyjninë e Shpirtit të Shenjtë.
Efes, 431. Përcaktoi Krishtin si Fjalën e Perëndisë dhe Marinë si Hyjlindëse (Theotokos).
Kalqedoni, 451. Përcaktoi Krishtin si: Perëndi të Përsosur dhe Njeri të Përsosur në Një Person.
Konstandinopojë II, 553. Ri- konfirmoi doktrinën e Trinisë e të Krishtit.
Konstandinopojë III, 680. Afirmoi Njerishmërinë e Vërtetë të Jisuit, duke insistuar në realitetin e veprimit dhe vullnetit të tij Njerëzor. Nikea II, 787. Afirmoi përdo- rimin e ikonave si shprehje e vërte- të e Besimit të Krishterë.
Vendimet e
Sinodeve të Kishës
– shprehje e pastër
e besimit dhe jetës
orthodhokse
Gjatë zhvillimit të saj historik, Ki-
sha hasi në mjaft vendime të vë-
shtira. Por, ajo gjithmonë i zgjidhi
problemet dhe i mori vendimet në-
përmjet konsensusit të të gjithë be-
simtarëve. Ajo frymëzohej nga Pe-
rëndia dhe udhëhiqej nga drejtuesit
e caktuar të saj, në fillim apostujt
dhe pastaj peshkopët.
Sinodi i parë në historinë e Kishës
u mbajt në Kishën Apostolike, për
të vendosur për kushtet, në të cilat
kombet, d.m.th. jojudenjtë, mund të
hynin në Kishën e Krishterë (Vep-
rat 15). Nga ajo kohë e në vazhdim,
gjatë gjithë historisë, u mbajtën
sinode në çdo nivel të jetës së Ki-
shës, për të marrë vendime të rën-
dësishme. Peshkopët takoheshin
rregullisht me priftërinjtë e tyre, të
quajtur gjithashtu, presviterë ose
pleqtë dhe me popullin. Shumë he-
rët në historinë e Kishës, u bë një
praktikë dhe madje një ligj, që pe-
shkopët e një zone të caktuar duhej
të mblidheshin në sinode të mbaj-
tur rregullisht (dy herë ose një herë
në vit).
Gjatë historisë së Kishës u
mbajtën sinode, ku u thirrën tërë
peshkopët e Kishës. Natyrisht, të
gjithë peshkopët nuk ishin në gje-
ndje të merrnin pjesë në këto si
node dhe jo të gjithë këto sinode u
miratuan dhe u pranuan automa-
tikisht nga Kisha në Traditën e saj
të Shenjtë. Në Kishën Orthodhok
se vetëm shtatë sinode të tillë
(ndonëse në disa prej tyre morën
pjesë një numër i vogël peshko-
pësh), morën miratimin universal
të tërë Kishës, në të gjitha kohët e
vendet. Këto sinode janë emëruar
Shtatë Sinodet Ekumenike.
Përkufizimet dogmatike (dog-
më do të thotë mësim zyrtar) dhe
kanonet e Sinodeve Ekumenike,
Kisha i beson të frymëzuara nga
Perëndia dhe shprehje e vullnetit
të Tij për njerëzit. Kështu, ato janë
burime esenciale të Doktrinës së
Krishterë Orthodhokse.
Përveç vendimeve të shtatë
sinodeve ekumenike, edhe vendime
të disa sinodeve të kishave lokale,
kanë marrë gjithashtu miratimin e
të gjitha Kishave Orthodhokse të
botës dhe kështu janë parë, si shpre
hje e pastër e besimit dhe jetës or
thodhokse. Vendimet e këtyre sino
deve janë më tepër të karakterit
moral dhe strukturor. Megjithatë,
ato gjithashtu përmbajnë mësimin
e Kishës Orthodhokse.
Shtatë Sinodet
Ekumenike janë:
– Nikea I, 325. Formuloi pjesën e
parë të Besores, duke përcaktuar
Hyjninë e Birit të Perëndisë.
– Konstandinopojë I, 381. For
muloi pjesën e dytë të Besores,
duke përcaktuar hyjninë e Shpirtit
të Shenjtë.
– Efes, 431. Përcaktoi Krishtin si
Fjalën e Perëndisë dhe Marinë si
Hyjlindëse (Theotokos).
– Kalqedoni, 451. Përcaktoi Kri
shtin si: Perëndi të Përsosur dhe
Njeri të Përsosur në Një Person.
– Konstandinopojë II, 553. Ri-
konfirmoi doktrinën e Trinisë e të
Krishtit.
Konstandinopojë III, 680.
Afirmoi Njerishmërinë e Vërtetë të
Jisuit, duke insistuar në realitetin e
veprimit dhe vullnetit të tij Njerëzor.
Nikea II, 787. Afirmoi përdo-
rimin e ikonave si shprehje e vërte-
të e Besimit të Krishterë.