Uniteti dhe harmonia ndërmjet
Librave të Shkrimit të Shenjtë
Siç dihet është e
vështirë dhe për shkrim-
tarët me përvojë dhe
talent të madh, që të si-
gurojnë një unitet në
librat e tyre. Por, nga
ana tjetër është e “ma-
hnitshme”, që në librat e
Shkrimit të Shenjtë, të
cilat u shkruan në periu-
dhë kohe dhe vend gjeo-
grafik jo të njëjtë dhe
nga autorë të ndryshëm,
të ekzistojë një unitet
dhe harmoni unikale, të
çuditshme dhe të shu-
manshme
Me të vërtetë që nga
koha kur u shkrua Libri
i parë i Shkrimit të She-
njtë “Gjeneza”, deri në
kohën që u shkrua dhe i
fundit” Zbulesa e Joa-
nit”, kaluan rreth 1600
vjet. Gjatë kësaj periu-
dhe 16-shekullore u
shkruan të 76 Librat e
Shkrimit të Shenjtë (49
të Dhjatës së Vjetër dhe
27 të Dhjatës së Re). U
shkruajtën nga njerëz të
shtresave, moshave, ku-
lturave,niveleve,ve-
ndeve dhe periudhave
kohore të ndryshme.
Ekzistojnë Libra të
Mbretërve si ato të Da-
vidit dhe të Solomonit,
por kemi dhe ato të pe-
shkatarëve. Midis auto-
rëve gjenden njerëz me
shumë kulturë, si Moisiu,
Shën Pavli, Llukai, por
dhe njerëz të thjeshtë.
Shumë nga këta
libra kanë karakter hi-
storik, të tjerët didaktik,
të tjerë poetik dhe të
tjerë profetikë. Por, të
gjithë këto libra kanë
unitet Hyjnor ndërmjet
tyre. Të gjitha merren
me të njëjtën temë e cila
mund të përmblidhet me
Qalët: “Shpëtimin dërgoi
Zoti tek populli i Tij”.
Në mënyrë të ve-
çantë librat e Dhjatës së
Vjetër profetizojnë
ardhjen e Shpëtimtarit
ndërsa ato të Dhjatës së
Re i referohen mëshë-
rimit të Tij, mësim-
dhënies, mrekullive,
Pësimeve, Ngjalljes duke
theksuar të vërtetën e
profecive të Dhjatës së
Vjetër për personin e
Shpëtimtarit dhe ftojnë
njerëzit që të besojnë tek
Krishti dhe në veprën e
Tij çlirimtare në mënyrë
që të trashëgojnë jetën e
përjetëshme. Të gjithë
librat kanë në qendër të
tyre Krishtin. Ato të
Dhjatës së Vjetër si të
priturin ndërsa të së Resë
si Çlirimtar të njerëzve.
Kemi unitet në te-
mat e librave, unitet në
kuptimin e Shkrimit të
Shënjtë, në personin dhe
veprën e Çlirimtarit, por
edhe unitet në moralin
mësimdhënës. Ishte i
njëjti moral që e mësoi
Moisiu në mënyrë të
kuptueshme tek bashkë-
kohësit e tij. Fjala e
Krishtit nuk e mohon as
nuk e kundërshton këtë
realitet, por e plotëson
dhe e vulos krejtësisht.
Dhe që askush të mos
kujtojë që forma e re e
mësimdhënies i kundër-
vihet formulimit të vjetër
të Ligjit të Moisiut, Zoti
thotë:” Nuk erdha për të
prishur Ligjin dhe
profetët. Nuk erdha për
të prishur por për të
plotësuar”. (Mat. 5: 17).
U lutet dhe bashkë-
kohësve të Tij për
ruajtjen dhe respektimin
e Ligjit të Moisiut nëpër-
mjet fjalëve: “Është pra
kaq reale forma e vjetër
e Ligjit, aq sa Zoti thotë:
“As një jotë e as një pikë
nuk do të bjerë nga Ligji
derisa të kryhen të
gjitha”. (5:18)
Nuk ka njohje më
zyrtare të autoritetit të
Dhjatës së Vjetër sesa
vërtetimi që bëhet nga
goja e Zotit: sepse në
qoftë se do t’i kishit
besuar Moisiut do të më
besonit edhe mua sepse
ai ka shkruar për mua.
(Joani 5:46) Ky varg
ashtu dhe si shumë
vargje të tjera dëshmojnë
unitetin dhe harmoninë
që ekziston midis
Librave të Dhjatës së
Vjetër dhe të Re. E
Vjetra ngjan me një
prozhektor, drita e të cilit
përqëndrohet në pika të
ndryshme për të para
thene dhe shfaqur Perso
nin dhe veprën e Zotit, në
mënyrë që të kthejë
vëmëndjen tek Ai, të
lartësojë mallin e pritjes
së Tij dhe ta karakte-
rizojë atë “Pedagog më
Krisht”, ose Dhjata e Re
dekretoi të Vjetrën në
mënyrë të tillë që ndër-
mjet tyre të ekzistojë një
lidhje dhe një unitet i
tillë që të jetë i panda-
shëm dhe i jashtëza-
konshëm.
Për më shumë 332
profeci të ndryshme të
Dhjatës së Vjetër plotë-
sohen në personin e
Krishtit, ndërsa Dhjata e
Re përmban 181 vargje
të së Vjetrës dhe të tjera
të panumërueshme të
cilat i referohen ngjarje-
ve dhe personazheve të
Dhjatës së Vjetër.
Por dikush mund të
pyesë: Si shpjegohet ky
unitet? Përgjigja nuk
mund të gjendet në vend
tjetër përveç se në
besimin se Perëndia
ffymëzoi autorët e librave
të Shkrimit të Shënjtë
për të zbuluar në këtë
mënyrë dëshirën e Tij.
Përg: Jorgo Papadhopulli