24 qershor 1992 – 24 qershor 2007:15-vjetori i zgjedhjes së Fortlumturisë së Tij Anastasit
në krye të Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë
Përvjetor i mrekullisë së një ringjalljeje
të pakrahasueshme
ton. Eshtë dita që merr urimet nga homologët dhe bën bilancin e një jete në shërbim të besim- tarëve. Por, kur flasim për Kryepiskopin Anastas, me siguri që 24 qershori i vitit 1992 është shumë më tepër se kaq. Në një të kremte të shënuar, si ajo e lindjes së Shën Joan Pagëzorit, atij i ngar- kohej një mision dhe kryq i rëndë: Të drejtonte Kishën e shkatërruar të Shqipërisë, të bënte atë që dukej e pamundur për shumë: ta ringjallte atë mbi gërmadhat e lëna nga sistemi komunist.
Që kur erdhi si Eksark Patriarkal, në verën e vitit 1991, Episkopit (i hirotonisur si i tillë më 1972), Mitropolitit të Andrusës Anastasit, i ishte shfaqur përpara një imazh apokaliptik i besimit: Pa kisha, pa objekte administrative, pa klerikë dhe sidomos, me disa breza njerëzish të mbajtur me dhunë larg besimit dhe të edukuar që të mo- honin Perëndinë. Shumëkush do të ishte deku- rajuar, por jo veprimtari i dalluar apostullor i ditë- ve tona. që kishte kaluar më përpara vështirësitë e Afrikës dhe të Lëvizjes Ekumenike botërore.
Ai e nisi punën pikërisht atje ku kishte ndalur, tek formimi i klerit dhe ringritja e tempujve, për ta shtrirë gjithmonë e më tepër edhe në fushat e tjera dhe sidomos në atë të ndihmës sociale.
Ishte pikërisht kjo këmbëngulje, përkushtim dhe aftësi e rrallë, e cila bëri që besimtarët ortho- dhoksë të vlerësonin se ai ishte personi i përshtat- shëm për ta vazhduar veprën e saponisur. Ky vlerësim iu shpreh Patriarkanës Ekumenike në mars 1992, nga një delegation i gjerë zyrtar kle- riko-laik i Kishës sonë, që bëri një vizitë pranë saj. Më pas, më 30 maj 1992, Këshilli i Përgjith- shëm i Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipë- risë i drejtohej me një kërkesë zyrtare në emër të besimtarëve orthodhoksë të Shqipërisë, Tërë- shenjtërisë së Tij, Patrikut Ekumenik Vartholo- meut. Në të, pasi lavdërohej e vlerësohej lart puna e jashtëzakonshme e Eksarkut, theksohej, se, që Kisha t’u përgjigjej nevojave të shumta, që të shpejtohej riorganizimi i saj mbi baza kanonike, që të rikthehej e barabartë në gjirin e
si Kisha mëmë, që kishte dhënë autoqefalinë, i takonte Patrikanës Ekumenike të përdorte të drejtat e detyrat e saj për plotësimin kanonik të strukturave të Kishës sonë, duke nisur nga Kryepiskopi, ku vlerësohej se Prof. Dr. Anastasi ishte personi më i përshtatshëm për të marrë këtë detyrë.
Sinodi i Shenjtë i Patriarkanës Ekumenike, pasi shqyrtoi këtë kërkesë, duke pasur parasysh se nuk kishte mbetur i gjallë asnjë episkop me origjinë shqiptare, duke marrë në konsideratë punën e shkëlqyer të Imzot Anastasit, vendosi më 24 qershor 1992 zgjedhjen e Tij Kryepiskop i Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë. Nuk ishte ky një fron i rehatshëm, ishte një kryq i rëndë, të cilin Fortlumturia e Tij e ngriti me guxim e vetëmohim dhe arriti të realizojë atë mrekulli që jetojmë të gjithë sot.
Në kuadrin e këtij përvjetori, në Kishën “Ungjillëzimi i Hyjlindëses”, u krye një Liturgji Hyjnore panegjirike.
24 qershor 1992 – 24 qershor 2007:15-vjetori i zgjedhjes së Fortlumturisë së Tij Anastasit
në krye të Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë
Në jetën dhe shërbe-
sën e çdo Primati ngja-
rja më e shënuar është
dita kur ai zgjidhet në
krye të Kishës që bari-
Përvjetor i mrekullisë së një ringjalljeje
të pakrahasueshme
kishave motra, ishte
nevoja që të ngrihej sa
më shpejt një hierarki
e aftë për të përballu-
ar këto detyra. Ndaj,
ton. Eshtë dita që merr urimet nga homologët
dhe bën bilancin e një jete në shërbim të besim-
tarëve. Por, kur flasim për Kryepiskopin Anastas,
me siguri që 24 qershori i vitit 1992 është shumë
më tepër se kaq. Në një të kremte të shënuar,
si ajo e lindjes së Shën Joan Pagëzorit, atij i ngar-
kohej një mision dhe kryq i rëndë: Të drejtonte
Kishën e shkatërruar të Shqipërisë, të bënte atë
që dukej e pamundur për shumë: ta ringjallte
atë mbi gërmadhat e lëna nga sistemi komunist.
Që kur erdhi si Eksark Patriarkal, në verën
e vitit 1991, Episkopit (i hirotonisur si i tillë më
1972), Mitropolitit të Andrusës Anastasit, i ishte
shfaqur përpara një imazh apokaliptik i besimit:
Pa kisha, pa objekte administrative, pa klerikë
dhe sidomos, me disa breza njerëzish të mbajtur
me dhunë larg besimit dhe të edukuar që të mo-
honin Perëndinë. Shumëkush do të ishte deku-
rajuar, por jo veprimtari i dalluar apostullor i ditë-
ve tona. që kishte kaluar më përpara vështirësitë
e Afrikës dhe të Lëvizjes Ekumenike botërore.
Ai e nisi punën pikërisht atje ku kishte ndalur,
tek formimi i klerit dhe ringritja e tempujve, për
ta shtrirë gjithmonë e më tepër edhe në fushat
e tjera dhe sidomos në atë të ndihmës sociale.
Ishte pikërisht kjo këmbëngulje, përkushtim
dhe aftësi e rrallë, e cila bëri që besimtarët ortho-
dhoksë të vlerësonin se ai ishte personi i përshtat-
shëm për ta vazhduar veprën e saponisur. Ky
vlerësim iu shpreh Patriarkanës Ekumenike në
mars 1992, nga një delegation i gjerë zyrtar kle-
riko-laik i Kishës sonë, që bëri një vizitë pranë
saj. Më pas, më 30 maj 1992, Këshilli i Përgjith-
shëm i Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipë-
risë i drejtohej me një kërkesë zyrtare në emër
të besimtarëve orthodhoksë të Shqipërisë, Tërë-
shenjtërisë së Tij, Patrikut Ekumenik Vartholo-
meut. Në të, pasi lavdërohej e vlerësohej lart
puna e jashtëzakonshme e Eksarkut, theksohej,
se, që Kisha t’u përgjigjej nevojave të shumta,
që të shpejtohej riorganizimi i saj mbi baza
kanonike, që të rikthehej e barabartë në gjirin e
si Kisha mëmë, që kishte dhënë autoqefalinë, i
takonte Patrikanës Ekumenike të përdorte të
drejtat e detyrat e saj për plotësimin kanonik të
strukturave të Kishës sonë, duke nisur nga
Kryepiskopi, ku vlerësohej se Prof. Dr. Anastasi
ishte personi më i përshtatshëm për të marrë
këtë detyrë.
Sinodi i Shenjtë i Patriarkanës Ekumenike,
pasi shqyrtoi këtë kërkesë, duke pasur parasysh
se nuk kishte mbetur i gjallë asnjë episkop me
origjinë shqiptare, duke marrë në konsideratë
punën e shkëlqyer të Imzot Anastasit, vendosi
më 24 qershor 1992 zgjedhjen e Tij Kryepiskop
i Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.
Nuk ishte ky një fron i rehatshëm, ishte një kryq
i rëndë, të cilin Fortlumturia e Tij e ngriti me
guxim e vetëmohim dhe arriti të realizojë atë
mrekulli që jetojmë të gjithë sot.
Në kuadrin e këtij përvjetori, në Kishën
“Ungjillëzimi i Hyjlindëses”, u krye një Liturgji
Hyjnore panegjirike.