“I drejti do të kujtohet gjithnjë”
(Ps. 112:6)
përkushtoi tërë jetën e tij Krishtit, studioi për Atë dhe punoi për Atë, duke u bërë një shembull për shumë e shumë njerëz. Fjala e tij e dashur jepte shpresë, qortimi i tij nuk ze- mëronte dhe këshillat e tij ndërto- nin. Tek ai ishte kombinuar dijetari me shpresëtarin, duke i dhënë fja- lëve të tij, të dala nga një mendje e ditur, edhe ngrohtësinë e një zemre të prekur nga dashuria e Krishtit.
Theofani jetoi dhe punoi tërë jetën për Perëndinë në një kohë shumë të vështirë, kur pushteti i errësirës donte të shkatërronte çdo shpresë dhe të shuante çdo dritë. Por shpresa nuk vdes kurrë dhe dri- ta e Krishtit nuk mund të shuhet kurrë, sepse ajo është “dritë që nuk perëndon”. Ai punoi në një kohë kur shumë thonin dhe mendonin se po mundohej më kot, madje shumë veta, edhe nga dashamirësit e tij, i thonin se ç’po fiton nga tërë kjo për- pjekje. I thonin se nuk kuptonin, se të “humbësh” në Krishtin është fi- tim dhe madje i vetmi fitim. Asgjë nuk humbet tek Perëndia. Prandaj edhe Theofani, jo vetëm që nuk humbi, jo vetëm që nuk u mundua më kot, por fitoi shumë. Fitoi Perë- ndinë që është e vetmjapasuri. Me
suruar shpirtin e tij dhe duke ndih- muar edhe të tjerët, nëpërmjet dëshmisë sëjetës dhe veprës së tij.
Sot, kur shumë prej persekutu- esve u është harruar emri, ndonëse nuk kanë kaluar shumë kohë, atyre që “u munduan më kot” për Zotin
shave, për mbrojtjen e kulturës së vendit tonë, si edhe për mbledhjen dhe ruajtjen e ikonave, kësaj pasu- rie të rrallë, e cila dëshmon për kri- shterimin, besimin dhe devotshmë- rinë e popullit tonë. Duke u përpje- kur për t’i ruajtur ato, ai ishte i ndër-
| mundësive që kishin, dhanë një | kontribut të madh për ta ruajtur । këtë dritë në shpirtrat e tyre. Duke I e ruajtur në shpirtrat e tyre, ata e I shpërndanin atë kudo, sepse drita nuk mund të fshihet dot. Sa më e ‘ madhe të jetë errësira aq më shumë I ajondriçon.Nëqiellineerrëtatesit, I këta ishin yjet e paktë që rrezatuan dritë, atë dritë aq të domosdoshme për jetën e njeriut. Këta do të mbe- ten gjithmonë në mendjen dhe zemrën tonë.
Më kujtohet entuziazmi dhe shpresa e tij e madhe edhe në ças- tet kur çdo njeri do të kapej nga । dëshpërimi i thellë. Kur u mbyllën । kishat, aiembajtipërsërishpresën, । kur i arrestuan djalin e tij Dhimitrin, । ai përsëri u mbështet tek Perëndia । dhe nuk u dorëzua. Edhe në çastet । efundittëjetës, kur ishte isëmurë dhe e kuptoi se Perëndia i tij i dashur, të Cilit i kishte shërbyer me devotshmëri gjatë gjithë jetës, po e thërriste pranë Tij, ai përsëri e për- ; ballot vdekjen me besimin e madh | se ajonukështë fundi, porfillimii • jetës së plotë, duke dëshmuar edhe j në çastet e fundit për Krishtin dhe I dashurinë e tij për njeriun.
Shpirti i tij pushoftë në paqe I dhe i përjetshëm qoftë kujtimi!
Nga Mitropoliti i Korçës
Joani
“I drejti do të kujtohet gjithnjë”
(Ps. 112:6)
Umbushënnjëzetvjetqëkuru i mundin, përpjekjet, lutjetdhejetën | Theofani dhanjëkontributtëja-
nda nga ne Theofan Popa. Ai ia | etij aindenjipranëZotit, dukepa- j shtëzakonshëmpërmbrojtjeneki-
përkushtoi tërë jetën e tij Krishtit,
studioi për Atë dhe punoi për Atë,
duke u bërë një shembull për shumë
e shumë njerëz. Fjala e tij e dashur
jepte shpresë, qortimi i tij nuk ze-
mëronte dhe këshillat e tij ndërto-
nin. Tek ai ishte kombinuar dijetari
me shpresëtarin, duke i dhënë fja-
lëve të tij, të dala nga një mendje e
ditur, edhe ngrohtësinë e një zemre
të prekur nga dashuria e Krishtit.
Theofani jetoi dhe punoi tërë
jetën për Perëndinë në një kohë
shumë të vështirë, kur pushteti i
errësirës donte të shkatërronte çdo
shpresë dhe të shuante çdo dritë.
Por shpresa nuk vdes kurrë dhe dri-
ta e Krishtit nuk mund të shuhet
kurrë, sepse ajo është “dritë që nuk
perëndon”. Ai punoi në një kohë
kur shumë thonin dhe mendonin se
po mundohej më kot, madje shumë
veta, edhe nga dashamirësit e tij, i
thonin se ç’po fiton nga tërë kjo për-
pjekje. I thonin se nuk kuptonin, se
të “humbësh” në Krishtin është fi-
tim dhe madje i vetmi fitim. Asgjë
nuk humbet tek Perëndia. Prandaj
edhe Theofani, jo vetëm që nuk
humbi, jo vetëm që nuk u mundua
më kot, por fitoi shumë. Fitoi Perë-
ndinë që është e vetmjapasuri. Me
suruar shpirtin e tij dhe duke ndih-
muar edhe të tjerët, nëpërmjet
dëshmisë sëjetës dhe veprës së tij.
Sot, kur shumë prej persekutu-
esve u është harruar emri, ndonëse
nuk kanë kaluar shumë kohë, atyre
që “u munduan më kot” për Zotin
Theofani, jo vetëm që nuk humbi, jo vetëm që nuk
u mundua më kot, por fitoi shumë. Fitoi Perëndinë
që është e vetmja pasuri.
। po u shkëlqen emri. Një nga she- | gjegjshëm se po ruante një pjesë
। mbujt është pikërisht ky i sotmi. । tëshpirtittë popullit tonë,patëcilin
j EmrineTheofanPopësumunduan j asnjë popull nuk mund të jetojë.
। ta linin në harresë, ta denigronin dhe ; Duke i mbledhur dhe duke ruajtur
। madje ta poshtëronin, por nuk । ato, ndonëse shpesh me rrezik, ai
mundën dot, as atëherë dhe aq më ! ruante atë pak dritë që kishte mu-
, pak sot. Ne gjithmonë, dhe sidomos ndur të shpëtonte nga stuhitë e
nëkëtapërvjetorëikujtojmëemrat tmerrshme që kanë fryrë vazhdi-
e njerëzve që kanë punuar për Perë- misht me tërbim mbi vendin tonë,
ndinë.Madje,dotëdojatatheksoja atëdritëkaqtënevojshmepërne.
‘ sepërkujtiminëKishënOrthodho- Populliynëkanevojëpërdritë,më
■ kse nuk është thjesht për të kujtuar ’ shumë se çdo vend tjetër, sepse kë-
I një njeri të dashur dhe të vdekur, । tu edhe errësira ishte më e madhe.
I porpërkujtimi është lavdi dhejetë, | Njerëz si Theofani, si edhe miqtë e
I njëformëekungimittëgjallëndër- i tij të dashur, si motrat Cico, Atë
I mjet qiellit dhe dheut, një shenjë e i Kozmai, më pas Episkop Kozmai,
I pranisë së Shpirtit të Shenjtë në i Petro Zheji, Petraq Fundo e shumë
I Kishëqëebëntëmundurkëtë. ί të tjerë, secili sipas aftësive dhe
shave, për mbrojtjen e kulturës së
vendit tonë, si edhe për mbledhjen
dhe ruajtjen e ikonave, kësaj pasu-
rie të rrallë, e cila dëshmon për kri-
shterimin, besimin dhe devotshmë-
rinë e popullit tonë. Duke u përpje-
kur për t’i ruajtur ato, ai ishte i ndër-
| mundësive që kishin, dhanë një
| kontribut të madh për ta ruajtur
। këtë dritë në shpirtrat e tyre. Duke
I e ruajtur në shpirtrat e tyre, ata e
I shpërndanin atë kudo, sepse drita
nuk mund të fshihet dot. Sa më e
‘ madhe të jetë errësira aq më shumë
I ajondriçon.Nëqiellineerrëtatesit,
I këta ishin yjet e paktë që rrezatuan
dritë, atë dritë aq të domosdoshme
për jetën e njeriut. Këta do të mbe-
ten gjithmonë në mendjen dhe
zemrën tonë.
Më kujtohet entuziazmi dhe
shpresa e tij e madhe edhe në ças-
tet kur çdo njeri do të kapej nga
। dëshpërimi i thellë. Kur u mbyllën
। kishat, aiembajtipërsërishpresën,
। kur i arrestuan djalin e tij Dhimitrin,
। ai përsëri u mbështet tek Perëndia
। dhe nuk u dorëzua. Edhe në çastet
। efundittëjetës, kur ishte isëmurë
dhe e kuptoi se Perëndia i tij i da
shur, të Cilit i kishte shërbyer me
devotshmëri gjatë gjithë jetës, po e
thërriste pranë Tij, ai përsëri e për-
; ballot vdekjen me besimin e madh
| se ajonukështë fundi, porfillimii
• jetës së plotë, duke dëshmuar edhe
j në çastet e fundit për Krishtin dhe
I dashurinë e tij për njeriun.
Shpirti i tij pushoftë në paqe
I dhe i përjetshëm qoftë kujtimi!