JMga mençuria e
popujve
Një princ ndërtoi një pallat
madhështor, të cilit, në çastin
që e mbaroi, i vendosi këtë
mbishkrim:
Έ fal tek ai njeri, që është
me të vërtetë i lumtur” .
Pas disa ditësh dikush u pa-
raqit përpara princit dhe ai e
pyeti:
– Je me të vërtetë i lumtur?
– Po, princi im. Punët e mia
shkojnë shumë mirë, gruaja
ime është e përkryer, fëmijët e
mi janë të fortë dhe të zgjuar,
unë vetë kam shëndet të çe-
liktë, deklaroj pra, lumturi ab
solute.
– Gënjehesh miku im, i tha
princi i mençur. Në qoftë se je
i lumtur sa thua, nuk do të dë-
shiroje as pallatin tim, as ndo-
një gjë tjetër.
Një europian, pronar i
madh tokash në Afrikën e
Jugut, pa një bujk vendas,që
po lexonte Ungjillin dhe i tha
me tallje :
– Ky libër nuk është për ty ‘
– Si nuk është, për mua
është, – u përgjigj ai…Pasi ka
dhe emrin të shkruar aty bre-
nda !
– Emrin tënd ? Çfarë është
kjo që thua…
– Po. Dëgjo se çfarë shkruan
këtu : “Jisu Krishti erdhi në
botë që të shpëtojë mëkatarët“
(1 Timot. 1:15 ). E dëgjove?
“Mëkatarët” ! Një nga ata jam
edhe unë .
I
i
Dikur një fllozof vizitoi një
të pasur, për t’i kërkuar një
sasi parash, të cilat do t’i jepte
në një familje të varfër. I
pasuri, për ta ngacmuar, i tha:
– Mund të ma shpjegosh,
përse i urti troket në derën e
të pasurit, ndërsa i pasuri as-
njëherë nuk troket në derën e
të urtit?
Dhe filozofi iu.përgjigj me-
njëherë:
– Sepse i urti e di vlerën e
parave dhe si t’i përdorë ato,
ndërsa i pasuri nuk ia di vlerën
urtësisë.