Një i ri u shthur, por u pendua kaq shumë saqë la botën dhe u bë murg. Bëri një kasolle në shkretëtirë dhe qante përditë, me shumë dhimbje, për mëkatet e tij. Nuk mund të ngushëllohej dot me asgjë.
Një natë, iu shfaq në gjumë Iisui, i rrethuar nga dritë qiellore. Vajti pranë tij me mirësi:
– Çfarë ke njeri dhe qan me kaq dhimbje? – e pyeti me zërin e Tij të ëmbël.
– Qaj, o Zot, sepse rashë, – tha mëkatari me dëshpërim.
– Po atëhere ngrihu.
– Nuk mundem vetëm o Zot.
Atëhere, Mbreti i dashurisë zgjati dorën e Tij hyjnore dhe e ndihmoi të ngrihej. Megjithatë, ai nuk pushonte së qari.
– Tani pse qan?
– Më vjen keq, o Krishti im, sepse të hidhërova. Harxhova pasurinë e Hireve të Tua në plangprishësi.
Zoti njeridashës, vuri dorën e Tij me dashuri tek koka e mëkatarit dhe i tha me gaz:
– Meqë ty të vjen kaq shumë keq për mua, unë nuk hidhërohem më për të kaluarat.
I riu ngriti vështrimin e tij për të falenderuar Shpëtimtarin e tij, por Ai nuk qe më aty. Në vendin ku shkelte ishte formuar një kryq i ndritshëm shumë i madh. I çliruar tani nga barra e mëkatit, i riu ra përtokë dhe u fal tek kryqi.
Me mirënjohje në shpirt, pas atij vizioni, i riu përsëri zbriti në qytet, për t’u bërë tanimë predikues i zjarrtë i pendimit dhe për të udhëhequr te Krishti shumë të shthurur të tjerë.