Kurorat e arta të durimit
Në thellësi të tokës egjipt-
iane gjendet një shkretëtirë.
Rëra dhe malet shkëmbore
digjen ditën dhe ngrijnë na-
tën. Në atë shkretëtirë, të
Thivaidhës, rrojtën, aske-
tuan dhe u shenjtëruan me
dhjetëra shenjtorë të kishës
sonë’. Në këtë vend parajse
të bekuar jetonte dhe një je-
rond asket, së bashku me va-
rtësin e tij të urtë e të dë-
gjuar.
Çdo natë, të dy bënin Pas-
darkën në kishën e vogël të
skitit. Pas shërbesës, zako-
nisht ngjiteshin në qelinë e
jerondit, ku ava dëgjonte me
kujdes rrëfimin e bindësit
dhe i jepte udhëzime për va-
zhdimësinë e udhëtimit shpi-
rtëror. Në fund, jerondi i je
pte bekimin vartësit dhe
(uijon në faqen 11)
(uijon nga faqja 7)
kështu, murgu i ri largohej për
gjumë.
Jerondi ishte i dëgjuar për
virtytet e tij dhe njerëz besim-
tarë nga Aleksandria e nga qy-
tete të tjera shkonin shpesh në
skit, për t’u rrëfyer dhe për të
dëgjuar Qalët e tij ngushëllu-
ese. Një ditë rastisi që të shko
nin shumë njerëz dhe ndenji
vazhdimisht afer tyre, deri vo-
në në darkë. Vetëm kur ikën
të gjithë, u ngjit në qelinë e vet.
Lodhja e tij ishte e dukshme,
po jerondi nuk i la shprehitë e
bekuara. Ftoi varësin afër tij
dhe ai filloi menjëherë të rrë-
fehej. Por, ndërsa varësi i fli-
ste, jerondi tepër i lodhur, fjeti.
Murgu i ri nuk foil fare. Respe-
ktoi mundimin e atit të tij shpi-
rtëror dhe priti që të zgjohej,
që t’i jepte uratën dhe pastaj
të shkonte në qelinë e tij.
Kalonte ora dhe jerondi, që
kishte rënë në gjumë të thellë,
nuk zgjohej. Vartësi, pa lëvizur
dhe pa folur, mendoi të priste
edhe pak akoma. Mori kombo-
skinin dhe, duke kryqëzuar
duart në gjoksin e tij, filloi të
thotë me mend uratën. Nata
kalonte dhe jerondi nuk zgjo
hej. Murgu filloi të ndjente lo-
dhje dhe të dremiste. Mendoi
të ikte pa uratën dhe të shko
nte të shtrihej. Por, menjëherë
ndërroi mendje: “Si të iki? Po
sikur të zgjohet jerondi dhe të
mos më gjejë këtu? Do ta më-
rzis. Jo, do të rri këtu dhe do
pres derisa të zgjohet”. Me kë-
to mendime mori kurajo dhe
vazhdonte të thoshte uratën.
Pak më vonë i erdhi i njëjti
tundim. Por, pasi mendoi për
lodhjen e jerondit, që gjithë
ditën, pa u ankuar, kishte nde-
njur për të rrëfyer me vizitorët
e skitit, vendosi të mos largo-
het nga vendi i tij. Mendimi që
të ikte pa marrë uratën i erdhi
disa herë, por me fuqinë e ko-
mboskinit e kalonte. Dita po
zbardhte dhe jerondi nuk po
zgjohej. I riu kishte mundur
të përballonte shtatë herë dë-
shirën për t’u larguar.
Në mëngjes, jerondi u çua
dhe pa vartësin e tij, të pa-
gjumë, në të njëjtin vend, pa
lëvizur dhe i tha i çuditur:
– Nuk shkove në qelinë tënde,
biri im, që të shtrihesh?
– Jo, jerondi im. Si të ikja?
Nuk kam marrë uratën,- iu
përgjigj vartësi.
– Dhe pse nuk më zgjove më
herët, biri im? – e pyeti jerondi.
– Ishit të lodhur nga rrëfimet,
jerond dhe më erdhi keq të të
zgjoja, – i tha i riu dhe, pasi i
bëri metani jerondit, u ngjitën
të dy në kishë dhe psalën së ba-
shku shërbesën e mëngjesit.
Pastaj, jerondi i tha vartësit
që të shkonte e të çlodhej, ku-
rse ai vetë ndenji, që të va
zhdonte lutjen. Në kohën kur
jerondi lutej, ra në ekstazën e
shenjtë. Papritur, përpara tij
pa në një dritë të ndriçuar en-
gjëllin e Zotit, që e mori nga do-
ra dhe e drejtoi në një vend me
një bukuri të rrallë e të papër-
shkrueshme. Atje gjendej një
fron i madh e i stolisur, që ndri-
ste nga drita qiellore. Mbi të
gjendeshin 7 kurora të flori
njta. Jerondi u habit përpara
fronit të përsosur dhe pyeti:
– Engjëll i shenjtë i Zotit, i
kujt është ky fron kaq i bukur?
– Froni është i nxënësit tënd,
ava,- u përgjigj engjëlli dhe
vazhdoi. – Këtë vendin këtu
dhe frbnin e ka përgatitur me
kohë Zoti, për shërbimin e tij
të mirë. Por, këto 7 kurora të
florinjta i fitoi menjëherë për
atë natë që kaloi zgjuar. Me kë-
to fjalë të engjëllit ëndrra mba-
roi dhe jerondi mblodhi veten.
Menjëherë thirri vartësin dhe
iu lut që t’i tregonte mendimet
që kishte pasur natën e mëpar-
shme. I riu, pasi u mendua
pak, u kujtua dhe tha:
– Shtatë herë, jerond, më
erdhi në mendje që të shkoj të
shtrihem, kur ju flinit, pa ma-
rrë uratën, por me forcën e lu-
tjes isha në gjendje të kundër-
shtoja.
Sa dëgjoi këto Qalë, jerondi
u çudit me durimin e vartësit,
por nuk e zbuloi ëndrrën e tij,
që të riun mos ta kapte egoizmi
dhe të shkatërrohej shpirti i tij.
Më vonë, filloi t’ua tregojë hi-
storinë dhe ëndrrën vartësve
të tjerë dhe vizitorëve të skitit,
që t’u vlente e të merrnin she-
mbull të mirë. Vartësi i tij, i
përmbajturi, nuk mësoi asgjë
për ëndrrën, deri ditën që Zoti
e ftoi në jetën e përjetshme.