E ardhme e sigurt, me një rini të krishterë të përkushtuar
-Për tri javë, 20 të rinj nga Shqipëria dhe Shtetet e Bashkuara zhvilluan veprimtari ugjillëzuese në zonat e
Shkodrës dhe Lezhës –
“Thuaju se Kryepiskopi i
tyre ka jetuar në Shqipëri për
10 vjet pa pasur frikë!”. Kjo
ishte përgjigjja e Fortlumturisë
së Tij Anastasit, për shqetësi-
met e disave, të cilët mendonin
se mund të kishte probleme për
studentët e Akademisë Ngjallja
e Krishtit dhe të Tiranës, ndë-
rsa ata përhapnin Qalët e Un-
gjillit në zonën e Shkodrës. Në
këtë frymë, një grup prej 20
studentësh misionarë, të drej-
tuar nga At Luka Veronis dhe
një skuadër e vogël ameri-
kanësh, shpërndanë me entuzi-
azëm mesazhin, se ka shpresë
në ringjalljen e Krishtit dhe në
Kishën Orthodhokse. Me ndi-
hmën e At Aleksandër Petanit,
priftitit të kishës së Shkodrës,
të rinjtë punuan me sukses në
Shkodër dhe Lezhë.
Gjithçka do fillonte 3 javë më
parë, me ardhjen në Akademi
të At Piter Gilkuist dhe katër
amerikanëve të tjerë orthodho-
ksë. Ky grup u mblodh së ba-
shku në një mision të shkurtër
nga OCMC, organizata misio-
nare amerikane, me ftesë të At
Luka Veronis. Pjesëmarrësit
ishin At Stefani, prift që shë-
rben në kishën e forcave ajrore
amerikane, dy studentë të Se-
minarit “Kryqi i Shenjtë” në Bos
ton, Hektori dhe Pandelimoni,
si dhe Davidi nga Arizona. At
Piteri, që ka qënë në Shqipëri
para dy vjetësh, ishte një per
son shumë i dashur për stu-
dentët. Historia e udhëtimit të
tij në botën Orthodhokse dhe
puna e vazhdueshme tregohen
në një broshurë të vogël, që
mund të gjendet tek libraria e
Kishës në Tiranë. Ai ka punuar
shumë si themelues i mjaft
kishave në Amerikë dhe ka bërë
shumë për të ringjallur dhe
risjellë në Kishë shpirtin e
ungjillëzimit, që gjithmonë ka
qëeë brenda saj.
Plani i misionit ishte për të
drejtuar një seminar katërditor,
për ungjillëzimin dhe rritjen e
kishës, për të organizuar të
rinjtë në skuadra lokale misio-
nare dhe t’i përgatitur ata për
të punuar në tri zona, duke për-
dorur gjithçka që mësuan në se
minar. Dhe rezultatet i kapë-
rcyen ato ç’ka pritnin të arrinin,
jo vetëm studentët, por edhe
udhëheqësit dhe organizuesit.
Në një dëshmi të shkurtër, që
ndau me një grup të rinjsh nga
Shkodra Edi Lena, një nga
studentët që u diplomua këtë
vit nga Akademia tha: “Kam qe-
në student i Seminarit për tre
vjet dhe kam mësuar shumë
gjëra të mira, por këtë javë
pashë krishterimin e vërtetë në
veprim.” Komente të tilla u tha-
në nga të gjithë studentët gjatë
tërë javës.
Gjatë seminarit secili nga
amerikanët që kishin ardhur
pati mundësi të ndante
njohuritë në një ose disa sesi-
one. At Piteri, që ishte folësi
kryesor, u mësoi studentëve
shumë mënyra praktike dhe të
dobishme për të ndarë ungjillin
me të tjerët. Në një sesion ai u
mësoi studentëve se si të për-
mblidhin udhëtimin e tyre per
sonal drejt Perëndisë dhe
Orthodhoksisë në një prezan-
tim prej tre minutash, që të
mund ta ndanin me njerëzit që
do të takonin. Disave prej tyre
iu kërkua që t’i zgjeronin histo-
ritë e tyre dhe t’i tregonin për-
para një auditori më të madh.
Shumë prej studentëve nuk e
kishin bërë asnjëherë më për-
para një gjë të tillë, madje as
që kishin dëgjuar dëshmi të
tilla nga njerëz që mendonin se
i njihnin mirë. Ky aktivitet re-
zultoi frymëzues, si për ata që
dëshmuan edhe për dëgjuesit.
Anëtarët e skuadrës shqi-
ptare ishin studentë të Akade-
misë Teologjike, disa ish-stu-
dentë, një skuadër katekistësh
që punonin në zonat veriore dhe
një grup të rinjsh nga Univ-
ersiteti i Tiranës.
Tre zonat që u zgjodhën për
veprimtarinë ishin Qyteti
Studenti dhe qytetet e Shko-
drës dhe të Lezhës. Në çdo qytet
u bë predikim dy ditë para
takimit publik, në të cilin At Pi
teri dha mesazhe frymëzuese,
me shpresën që na jep Ungjilli
i Krishtit. Misionarët dolën dy
nga dy me shumë materiale me
vete dhe ftesa për të gjithë ata
që do të merrnin pjesë. Kur sku-
adrat ktheheshin nga puna, të
gjithë kishin histori për të tre-
guar për mrekulli të vogla nga
takimet me njerëzit në rrugë,
në konvikte, në dyqane dhe në
shumë vende të tjera intere-
sante. Ata shkuan ngado dhe i
ftuan të gjithë. Vetëm në disa
raste studentët ishin të frikë-
suar dhe më pas, na tregonin
sesi luteshin për të marrë forcë.
Në raste të tjera ato që duke
shin nga situatat më të vë-
shtira, krijonin mundësi për
diskutime frytdhënëse me
(Vijon në faqen 10)
E ardhme e sigurt, me një rini të krishterë të përkushtuar
(Vijon nga faqja 9)
njerëz të interesuar dhe njerëz
interesantë. Disa shkuan me g-
uxim edhe nëpër bare dhe bila-
rdo, duke ftuar ata që gjenin
aty. Megjithëse nganjëherë pu
na ishte e vështirë dhe e lodh-
shme u krye gjithmonë me su-
kses dhe kjo dha një mësim për-
kushtimi dhe besimi.
Takimet publike u ndoqën
nga më shumë se 130 studentë
në Tiranë, 350-400 në kishën e
papërfunduar të Shkodrës dhe
nga rreth 150 në sallën e marrë
me qera në Lezhë. Njerëzve që
vinin u jepeshin Ungjilli dhe
materiale të tjera. Ata dëgjuan
dëshmitë e disa prej anëtarëve
të skiladrës, shumë prej të cilë-
ve ishin studentë dhe një me-
sazh nga At Piteri. Të gjithë
ishin të ftuar të vinin edhe në
takimet pasuese, ku ata mund
të bënin pyetje dhe të mësonin
më shumë për Krishtin dhe për
Kishën. Shumë nga ata që er-
dhën vinin nga familje katolike
ose muslimane. Në Shkodër ku
misioni u zhvillua edhe me be-
kimin e Arqipeshkvit, në
takime erdhën edhe shumë
katolikë, duke përfshirë këtu
edhe disaklerikë. Madje erdhën
edhe një grup të rinjsh katolikë
që jetonin në një bashkësi. Ata
ishin të interesuar të mësonin
sa më shumë për orthodhok-
sinë. Kisha e Shkodrës u forcua
më shumë dhe At Aleksandri
shprehu falënderimet e tij për
numrin e madh të pjesëma-
rrësve në shërbesa në ditët që
pasuan. Liturgjia Hyjnore e së
Dielës, në të cilën morën pjesë
mbi 100 vetë, u krye në katin e
parë të kishës së re të pamba-
ruar, ditën e fundit që grupi
ishte në qytet.
Një ditë, kur të rinjtë ishin
të lirë skuadra vizitoi kështje-
llën e Rozafës dhe kaloi një ditë
të bukur dhe çlodhëse. Një
pasdite të rinjtë tanë luajtën fu-
boll me të rinjtë e komunitetit
katolik, aktivitet ky i cili ndih-
moi për lidhje të forta midis dy
komuniteteve.
Vështirësi të tjera duhej të
përballoheshin. Ushqimi dhe
Qetja kishin edhe ato problemet
e tyre interesante, duke përfshi-
rë këtu ujin dhe dritat. Aparta-
menti që u sigurua në Shkodër
nuk kishte ujë, ndaj disa nga të
rinjtë mbushnin ujë për t’u larë
që nga kati i parë në të ka-
tërtin. Në dy javët që pasuan
gjithçka shkoi shumë mirë. Ma
dje dhe mosmarrëveshjet që
ndodhin zakonisht midis
njerëzve që jetojnë, punojnë dhe
udhëtojnë së bashku për një
kohë të gjatë, ishin relativisht
të vogla. Nganjëherë, dukej se
Shpirti i Shenjtë bëri që udhë-
timi të ishtë i suksesshëm, pa-
varësisht nga ne dhe Perëndia
u lavdërua, sepse nuk kishte
asnjë problem që nuk u ka-
përcye.
Kur erdhi fundi i veprim-
tarisë, dy gjëra ishin të qarta.
Duhet ende punë e madhe nga
ana Kishës në këto qytete; e ka-
tekistëve, studentëve dhe mi-
sionarëve që do të shkojnë përsë-
ri. Dhe se, për ta vazhduar atë
ka një entuziazëm të madh. Në
të vërtetë, ka pasur shumë nje-
rëz që kanë punuar seriozisht,
por tani numri i tyre është shtu-
ar sidomos i studentëve që nuk
kishin qenë asnjëherë pjesë e
një projekti të tillë. Kur erdhi
fundi i të dy javëve At Luka tha
atë që e kishin thënë studentët
gjatë ditëve të mëparshme,
“Sikur i vetmi ndikim i këtij mi
sioni të ishte në jetët e ndry-
shuara të studentëve tanë, ky
mision ka qenë shumë i sukse-
sshëm.”
Dashuria për Perëndinë dhe
dëshira për t’i shërbyer ishte
shumë e qartë. Katekistët do të
vazhdojnë punën e tyre. Një
skuadër tjetër do punojë në Qy-
tetin Studenti. Edhe disa nga
të rinjtë shkodranë morën ven-
dim t’i shërbejnë Perëndisë dhe
pa dyshim do të gjejnë vende
për ta bërë këtë, ndërsa Ai do t’i
drejtojë në jetët e tyre. Studen-
tët që do të kthehen në Akademi
vitin tjetër kanë gjetur frymë-
zim të ri dhe janë përkushtar
edhe më shumë, që të vazhdojnë
t’i shërbejnë Perëndisë. Me të
vërtetë, që e ardhmja duket e
shkëlqyeshme për Shqipërinë
me të tillë të rinj të krishterë,
që dalin nga hija e gjatë e së ka-
luarës. Kështu, një nga ata, Ana
Baba, studente e vitit të tretë
tha “Shqipëria ka nevojë për
njerëz besimtarë, që të shërbe-
jnë dhe të punojnë shumë, dhe
unë jam gati!”Ashtu si Ana dhe
të tjerët që vazhdojnë të përga-
titen në shkollë, me lutje, në
kishë, në punë dhe në marrë-
dhënie me njëri-tjetrin qofshin
të gjithë gati për Perëndinë.
Duket se vazhdimësia e ringja-
lljes së Orthodhoksisë në Shqi-
përi ka shumë aleatë! Jam i
bindur se ajo çfarë kam dëgjuar
shpeshherë ditët e fundit do të
ushtojë edhe në të ardhmen
“Unë nuk kam frikë!” .
Pieter Dykhorst