Hirësia e tij Ambrosi vinte nga
një familje me tradita patriotike.
I ati ishte mjek, ndërsa i vëllai
shërbeu si prift në Durrës. Mbasi
mbaroi studimet në Greqi, Tha-
nasi ishte vendosur në Pogradec.
Atje, në fillim, punoi si mësues
dhe me vonë, me kërkesën e bano-
rëve te qytetit, është veshur prift,
ku ka shërbyer disa vite me ra-
dhë, duke lënë përshtypjet më të
mira në banorët e qytetit, sepse
detyrën e kreu me ndershmëri e
përkushtim.
Në vitin 1923 Këshilli i la-
rtë, i dalë nga Kongresi I Beratit,
mendoi të dërgojë Ambrosin në
dioqezën e Gjirokastrës. Atje shë-
rbeu gjashtë vjet si zv/mitropolit.
Kjo u bë e mundur në sajë të ku-
Iturës së gjCTë, aftësive organiza-
tive dhe ndershmërisë. Dhe, në
sajë të punës së vet, mundi të flto-
jë respektin dhe dashurinë e ba-
norëve të Gjirokastrës.
Figura e Imzot Ambrosit është
e lidhur me formimin e Sinodhit
të parë të Kishës sonë. Ai, bashkë
me Imzot Çamçen dhe Imzot Vi-
ssarionin formuan Sinodhin e
parë të Shenjtë Shqiptar.
Në 17 shkurt të vitit 1929,
Arqimandrit Ambrozi u dorëzua
episkop dhe po në këtë muaj, si
anëtar i Sinodhit, emërohet Mi-
tropolit i Dioqezës së Gjirokastrës.
Më 19 mars ai u rikthye në Dio-
qezën e vet.
Me mbërritjen e episkopit në
Gjirokastër, në pritje morën pjesë
mijëra banorë të qytetit e të
fshatrave, orthodhoksë e mysli-
manë. Gjatë ceremonisë prefekti
nënvizoi dy çaste: aktin historik
të formimit të Sinodhit të Shenjtë
dhe caktimit në krye të Dioqezës
një figurë të njohur e të dashur
për besimtarët. Ndërsa sekretari
i Bashkisë, z. Koço Lito, ndër të
tjera thotë: “Se historia e Kishës
tonë dhe historia e Shqipërisë
janë të bashkuara në një sintezë
harmonike të përjetshme. Jemi të
sigurtë se drejtimi atnor dhe spiri
tual do të ketë ngritje të va-
zhdueshme nën drejtimin tuaj
Hirësi.” Ndërsa “Gazeta e Re” e
përkuflzon me këto fjalë: “Dhe-
spoti i Gjirokastrës është shumë
i venerueshëm dhe gëzon një
respekt dhe dashuri të madhe në
popull. Njeri me autoritoritet
moral të pacënueshëm, ka fituar
gjithë simpatinë e popullit ortho-
dhoks të Dioqezës së Gjirokastrës.
Po këtë muaj, në Kishën e
Mitropolisë së Gjirokastrës, Epis
kop Ambrozi bën meshën e parë
dhe mbas saj një dhoksologji, ku
morën pjesë personalitetet e
Gjirokastrës etj. Në të, ai tha ndër
të tjera: “Lavdi Atij që bën të pa-
mundura. Lavdi Atij, pa dëshirën
e të cilit nuk është e mundur të
bëhet gjësendi në këtë botë. Lavdi
ZOTIT fuqimadh, që më ftoi mua
shërbëtorin e tij të përulur dhe me
përdëllimin e tij të madh të zërë
fronin e shenjtë të Dioqezës së
Gjirokastrës dhe si episkop të bëjë
Kalendari i Liturgjive Hyjnore – MAJ 1998
2 Sh + Transferimi i lipsanit të Shën Thanasit.
të madh Kombëtar dhe shumë të
famshmit Gjergj Kastriotit, të ci-
lët kanë shumë të drejtë të lavdë-
rohen se janë bijë shqiponjash, të
asaj Shqipërie e cila siç di bota në
kohën e mesme, shpëtoi botë dhe
ngjalli qytetërimin.”
Përkushtimi në punë, kon-
sideratat dhe dashuria për ba-
norët, qenë lejmotivi i punës së
episkopit. Megjithëse gjendja
shëndetësore e pengonte, ai nuk
iu nënshtrua sëmundjes, por pu
noi për të vënë rregull në dioqezën
e vet. Ai vendosi disiplinë në të
gjithë kishat, ku u përpoq për të
plotësuar literaturën liturgjike
me botimet e reja në gjuhën shqi-
pe, që u botuan pas vitit 1929. Pu
noi me kujdes dhe durim prindë-
ror për ngritjen e kuadrit të ri, që
iu vu në dispozicion. Duke punuar
me mençuri ai predikoi tolerancën
fëtare dhe ecjen me harmoni të
plotë të dy feve, duke mos lejuar
asnjë incident fetar gjatë viteve që
drejtoi dioqezën.
Gjendja financiare e dioqezës
po rëndohej, se subvencionet
shtetërore bëheshin gjithnjë e më
të pakta, po kështu dhe jeta eko-
nomike e besimtarëve po e ndje-
nte gjithnjë e më shumë peshën e
krizës të atyre viteve. Në këtë si-
tuatë ai dha shembullin e sakri-
ficës, duke mos tërhequr të plota
rrogat mujore. Bujaria dhe shpirt-
madhësia e tij përmendej midis
banorëve, sepse gjente rastin e
volitshëm për të ndihmuar të va-
rfërit në ditët e festave dhe pa u
ndjerë ndihmonte duke përgatitur
pajën e ndonjë vajze të varfër.
Kultura e detyronte Hirësinë e
tij Ambrosin, për të trajtuar me
vëmendje të veçantë vlerat ku-
Iturore të kishave dhe mana-
stireve të dioqezës së Gjiro-
kastrës. Ai i vlerësonte ato si vi-
sare të çmueshme të orthodhoksi-
së e të kulturës shqiptare.
Ambrosi shërbeu në Dioqezën
e Gjirokastrës për 11 vjet. Ato qe-
në vite të një pune mjaft të vë-
shtirë. Gjatë kësaj kohe ai përba-
lloi shumë probleme delikate, si
ato të literatures liturgjike, të ni-
velit të ulët të klerit, të futjes së
gjuhës shqipe në kishë.
Në vitin 1934, mbas një sëmu-
ndjeje të gjatë dhe të rëndë, ndër-
roi jetë në Pogradec. Gjithë jetën
ai diti të punojë me mençuri për
fuqizimin e orthodhoksisë në
dioqezën e vet me histori të lashtë.
Me siguri që këto shënime janë të
pakta për 11 vjet punë e sakrifica,
por le të jenë si qiriu i parë që do
të ndizet për të ndriçuar gjithë
jetën e tij.
Nos Xhuuani
k
Ή