Askush nuk ka të drejtë të shkatërrojë jetën njerëzore
– Seminar mbi sigurinë njerëzore dhe kontrollin e armatimit në vendin tonë –
Nga data 10 – 11 janar 2002,
në një nga mjediset e Pallatit të
Kongreseve, me nismën e Sho-
qatës shqiptare të Atlantikut
dhe Programit të Zhvillimit të
Kombeve të Bashkuara për
Shqipërinë (UNDP), u zhvillua
një seminar mbi Sigurinë njerë-
zore dhe kontrollin e armëve në
Shqipëri. Bashkë me figura të
tjera të shquara nga fusha e po-
litikës, policisë,medias, organi-
zatave joqeveritare, ambasa-
dorë etj., ishin të ftuar dhe për-
faqësues të komuniteteve feta
re. Që në fjalën hyrëse të Krye-
tarit të shoqatës shqiptare të
Atlantikut, z. Vangjel Moisiu, u
theksua roli i madh që mund të
lozin besimet fetare për vendos-
jen e paqes dhe largimin e njerë-
zve nga armët dhe dhuna. Ky
rol u vu’në dukje edhe nga pjesë-
marrës të tjerë, ku mund të ve-
çojmë ndërhyrjen e Kryetarit të
shoqatës Kombëtare për pajti-
min e gjaqeve, z. Gjin Mekshi, i
cili falënderoi ngrohtësisht Ki-
shën tonë Orthodhokse për kontri-
butin e ndihmën që u ka dhënë.
Në ditën e dytë, mori pjesë
edhe Fortlumturia e Tij, Kryepi-
skopi i Tiranës, Durrësit dhe
gjithë Shqipërisë Anastasi, i cili
referoi temën: “Roli i Komunite
teve fetare në çështjet që lidhen
me sigurinë njerëzore”.
Prof. Dr. Anastasi në fjalën e
Tij tha ndër të tjera, se: Kjo temë
është shumë e gjerë, por unë do
të doja: Së pari, të theksoja se Ki-
sha në mënyrë të vazhdueshme
nënvizon atë urdhër themelor, që
thotë: “Mos vrit”, asnjë nuk ka të
drejtë të shkatërrojë jetën
njerëzore. Gjithmonë ajo predi-
kon për paqe, drejtësi dhe pajtim.
Së dyti, vetë esenca e jetës
fetare, e cila është dashuria, kon-
tribuon në sigurinë njerëzore.
Kisha në vetvete mbledh mi-
jëra e mijëra njerëz, burra, gra,
fëmijë të shkolluar e të pashko-
lluar, të pasur e të varfër, të mirë
e të këqinj etj., e i drejton ata në
edukim të vazhdueshëm, në një
egoizmi. Unë dua të përmend kë-
tu Shën Vasilin e Madh, i cili tho-
të: “Asgjë nuk është kaq karakte-
ristike tek të krishterët se sa të
qenurit paqedashës”.
Më vonë Kryepiskopi Anastas
tregoi dy ngjarje nga shembulli
konkret i Kishës për të ndihmuar
në vendosjen e paqes.
E para ishte gjatë krizës së
1997 kur ajo ngriti zërin e saj
profetik duke thënë: Jo armë, jo
dhunë dhe shumë njerëz e dëgju-
an zërin e saj me kujdes e respekt.
atmosferë lirie, gëzimi, komuni-
teti, duke kultivuar kapërcimin
e dhunës në zemrën e çdo njeriu.
Së treti, Komunitetet fetare
jo vetëm drejtojnë njerëzit drejt
një sigurie njerëzore, por dhe e
trasmetojnë atë në rastet kur du
het të kapërcehet urrejtja, frika,
Rasti i dytë, ishte me të ar-
dhurit nga Kosova kur ajo u mo-
bilizua dhe i qëndroi afër dhe u
ndihmoi 32 mijë refugjatëve.
Kisha gjithmonë u bën thi-
nje njerëzve, që të kthejnë armët
dhe përpiqet të ndikojë në nda-
limin e gjakmarrjes së tmerrsh-
me, që shkatërron shumë familje.
Së fundi, gjëja më e rëndësi-
shme është kontributi për një
siguri të vazhdueshme. Dhe kjo
arrihet duke zbuluar rrënjët e
pasigurisë, duke analizuar lidh-
jet midis paqes e drejtësisë. Nuk
mund të kemi paqe në një sho-
qëri të padrejtë. Dhe unë me-
ndoj, se sot ekziston një emër
tjetër për paqen e drejtësinë dhe
ky emër është zhvillimi.
Seminari u mbyll me bindjen
se të gjitha forcat në Shqipëri,
si politika, media, policia, or-
ganizatat joqeveritare, komu
nitetet fetare etj., duhet të ba-
shkëpunojnë më tepër në të
ardhmen, për të pasur më shu-
më kontroll mbi armët dhe
siguri njerëzore në vendin tonë.
Korresp. i “Ngjalljes”