Apo ecim në gjurmët e Krishtit?
Nga At Luka Veroni
Një nga pjesët më të bu-
kura në gjithë Biblën është Le-
tra e parë e Apostullit të dashur
Joan Teologut. Ajo është qu-
ajtur shpesh letra e dashurisë,
sepse apostulli përshkruan
dashurinë hyjnore që Perëndia
ka për ne, si edhe dashurinë që
duhet të kemi për njeri-tjetrin.
Dashuria është karakteristika
j e parë dhe më e rëndësishme e
të krishterëve. Pa këtë fryt, çdo
përpjekje apo shfaqje e jashtme
në jetën tonë do të ishte pa
kuptim dhe madje mashtruese.
Shën Joani e fillon letrën,
| duke thënë, se nëse kemi një
I shoqëri, një lidhje me Perë-
I ndinë, atëherë do të kemi një
I shoqëri edhe me të gjithë ata
I që na rrethojnë; fqinjët, miqtë
I dhe madje, edhe armiqtë tanë.
I Ne nuk mund të themi se jemi
I të krishterë të mirë ose të sin-
qertë, nëse nuk përpiqemi të
j kemi këtë marrëdhënie dashu-
rie me njerëzit e tjerë. Në një-
rën pjesë të letrës së tij, Shën
Joani, madje shkruan ashpër:
“Nëse dikush thotë “e dua Pe-
| rëndinë ”, por urren oëllanë e
tij, ai njeri është gënjeshtar, se
pse nëse nuk duam dikë që ne e
shohim, si mund të duam
IPerëndinë, që nuk e kemiparë.”
Besimi ynë i krishterë
është një besim konkret, një
besim veprimi. Nuk është
thjesht një besim intelektual.
; Disa njerëz mendojnë, se mja-
fton të themi vetëm disa Qalë
të caktuara e atëherë jemi të
krishterë të vërtetë. Jisui tha:
“Do ta njihni një pemë nga
frytet e saj. Një pemë e mirë do
të bëjë fryte të mira, një pemë e
keqe, fryte të këqij.” Si të kri-
shterë, nuk ka edhe aq rëndësi
se çfarë themi me Qalët tona,
I në krahasim me atë se si e je-
I tojmë jetën. Ndonjë mund të
I jetë mësues a predikues i mre-
I kullueshëm, por nëse jeta e tij
I nuk i reflekton mësimin apo
I predikimin që bën, atëherë çdo-
I kush do të shohë se është
hipokrit.
Sa njerëz sot e quajnë
vetveten të krishterë ortho-
dhoksë, por nuk e reflektojnë
Jisuin në jetën e tyre. Shën
I Joani thotë: “Të tjerë do të beso-
jnë se ne jemi të Krishtit, kur
ne u bindemi urdhërimeve që
Krishti naja.” Eshtë e lehtë të
thuash me fjalë, që e dua Pe-
rëndinë. Por le të vlerësoj jetën
time dhe të shoh nëse veprimet
e mia e tregojnë këtë. Le të vle-
rësoj marrëdhëniet e mia me të
tjerët dhe të shikoj nëse ato tre-
gojnë se e dua Perëndinë. Le të
vlerësoj veprimet e mia në pu-
në, në shkollë, në lagje dhe të
shoh nëse ato tregojnë se e dua
Perëndinë.
Shën Joani thotë: ‘Ata që e
aNëse dikush thotë “e dua Perëndinë ”, por
urren vëllanë e tij, ai njeri është gënjeshtar, sepse
nëse nuk duam dikë që e shohim, si mund të duam
Perëndinë, që nuk e kemi parë.”
duan me të vërtetë Perëndinë
duhet të jetojnë siç jetoi Ai.”
Krahasoje jetën tënde me Jisu
Krishtin. Aka ngjashmëri? Kur
njerëzit të shohin, a mund të
thonë se ti je nxënës i Krishtit?
Mund të përdor një she-
mbull më të mirë nga jeta.
Shpesh shikoj djalin tim dhe vë
re tek ai shumë nga karakteri-
stikat e mia dhe të gruas sime.
Shikoj se sa na ngjan ai ne. Shi
koj se si edhe ai ka padurimin
tim, temperamentin tim, si dhe
disa nga karakteristikat e mia.
Ose një shembull më i mirë
është kur shikoj veten dhe vë-
llezërit e mij dhe vërej se sa nga
mënyrat e të të sjellurit dhe
karakteristikat tona reflekto-
jnë babain tonë. Përse? Sepse
ne jemi rritur nën ndikimin e
atit tonë. Për 20 vjet, ne kemi
jetuar me të dhe, në mënyrë të
ndërgjegjshme apo të pandë-
rgjegjshme, kemi mësuar ta
imitojmë.
E njëjta gjë ndodh me Perë-
ndinë. Kur fillojmë të jetojmë
me Atë çdo ditë; kur ne përpi-
qemi të ecim me Perëndinë –
me anë të lutjes së përditshme,
duke lexuar për jetën dhe më-
simet e tij në Ungjill, duke jetu
ar një jetë dashurie me njëri-
tjetrin, atëherë ne dalëngadalë
do të marrim shumë nga kara
kteristikat e Tij.
Sigurisht, që ndryshimi
ynë nuk do të jetë i menjëher-
shëm dhe nuk është diçka që e
kuptojmë se po ndodh dhe e
çastit. Edhe shenjtorët nuk bë-
hen menjëherë. Çdo ditë, ata
përpiqen të jetojnë me Krishtin,
të ecin me Krishtin, të mësojnë
nga Krishti. Dhe, nëse këta
burra dhe gra janë besnikë, të
sinqertë në përpjekjet e tyre
dhe kanë një dëshirë të madhe,
me kalimin e viteve ata dalë-
ngadalë bëhen si Krishti. Nje-
rëzit nuk i shikojnë më shenj-
torët si persona normalë, si
gjithë të tjerët, por ata dallojnë
Krishtin tek çdonjeri prej tyre.
Shën Pavli e thotë këtë më
qartë: “Nuh jetoj më unë, por
Krishti që jeton nëmua.”
Shën Joani na ofron shumë
mësime për këtë. Së pari, ai
thotë, se çdonjeri që thotë se e
do Krishtin, por urren dikë
(Vijon në faqen 4)
Apo ecim në gjurmët e Krishtit?
(Vijon nga faqja 3)
tjetër, është një gënjeshtar. Ai
mashtron vetveten dhe nuk
mund të jenë i krishterë i vër-
tetë. Le të qendrojë secili prej
nesh dhe të mendojë për këtë.
A kemi urrejtje apo ndjenja të
sëmura ndaj dikujt dhc megji-
thatë, vazhdojmë të mendojmë
se jemi të krishterë të sinqertë?
Shën Joani shkruan: “Le të mos
themi më ME FJALE se eduam
Perëndinë, por le ta tregojmë me
veprimet tona. ”
Ndoshta disa prej jush do
pyesin: “Përse duhet t’i duam
këta njerëz. Ata nuk e meri-
tojnë dashurinë tonë. Më kanë
ofenduar; më kanë lënduar; më
kanëbërëtëkëqia….” PorShën
Joani i përgjigjet edhe këtij
shqetësimi: “NE I DUAM TE
TJERET SE PERENDIA NA
DESHI NEVE SE PARI. ”
Vërtet, shumë njerëz janë të
poshtër dhe të këqij dhe nuk e
meritojnë dashurinë tonë. Me-
gjithatë, si të krishterë ne i
duam ata, sepse, së pari ishte
Perëndia Ai që na mbushi ze-
mrat me dashurinë e Tij hyj-
nore dhe të pakushtëzuar!
Një provë e dytë e sinqe-
ritetit tonë për Perëndinë
është: Apërpiqemi t’u bindemi
urdhërimeve të Tij? Sa shpesh
takoj njerëz në Kishë, që më
thonë se duan të pasojnë
Krishtin, dhe megjithatë, ata
injorojnë urdhërimet që ndër-
hyjnë në mënyrën e tyre të të
jetuarit. Një i ri mund të më
thotë, se ai dëshiron të jetë i
krishterë, por njëkohësisht, të
ketë edhe marrëdhënie me të
dashurën e tij edhe pse nuk ja-
“Perëndia është dashuri dhe dashuria e për-
kryer e nxjerr jashtë frikën. Kështu që, nëse ne le-
jojmë dashurinë e Perëndisë të jetojë tek ne, frika
nuk mund të qëndrojë më. ”
në të martuar. Një tjetër më
thotë, se është i krishterë, por
ai vazhdon të jetë i korruptuar
dhe i pandershëm në punë…
Shën Joani thotë, se ata që
e duan Perëndinë, do t’i binden
urdhërimeve të tij. Ne të kri-
shterët duhet të përpiqemi va-
zhdimisht për shenjtëri dhe
përsosje në jetën tonë. Mos
thuaj: “Oh, unë nuk mund ta
jetoj atë jetë, sepse nuk jam
shenjtor.” Kujtoni, se çdo i kri-
shterë është thirrur të bëhet
një shenjtor! Shën Joani shkru
an, se ata që duan Perëndinë do
ta ruajnë veten e tyre të pastër.
Pastërti do të thotë të jemi pa
njolla pasionesh që na kontro-
llojnë, pa njolla korrupsioni, pa
njolla urrejtjeje, pa njolla pa-
ndershmërie, pa njolla jo-sinqe-
riteti. Ne jemi thirrur të bëhe-
mi shenjtorë. Vetëm shenjtorët
do hyjnë në mbretërinë e qiejve,
kështu që, nëse duam të shko-
jmë atje, duhet të përpiqemi të
jetojmë jetë të shenjtë!
Një provë e tretë, është të
vlerësojmë qëllimet dhe drej-
timet e jetës sonë. Shën Joani
thotë: “Ki kujdes kur do botën
dhe gjërat e botës – paranë, kë-
naqësitë tokësore, pushtetin,
famën. Këto interesa nuk janë
prej Perëndisë.” Nëse qëllimi
ynë është të kemi para, këna-
qësi, fuqi ose famë, atëherë e di-
më se po ndjekim një udhë që
nuk të çon tek Perëndia. Ne ke
mi mashtruar vetveten përsa i
përket sinqeritetit tonë të
krishterë.
Prova e katërt e Joanit
është shumë konkrete. Nëse di-
kush ka mjetet (d.m.th. para
ose pasuri) për të jetuar rehat
dhe shikon një njeri tjetër në
nevojë dhe nuk e ndihmon, si
mund të jetë tek ai njeri da-
shuria e Perëndisë?
Provë tjetër është, nëse
kemi apo jo frikë në jetën tonë.
Shën Joani thotë: “Perëndia
është dashuri dhe dashuria e
përkryer e nxjerr jashtë frikën.
Kështu që, nëse ne lejojmë dashu-
rinë e Perëndisë të jetojë tek ne,
frika nuk mund të qëndrojë më.”
Në se Perëndia në të vërtetë
jeton brenda nesh, nga se ke
mi frikë?
Nga vdekja? JO, sepse kemi
premtimin e jetës së përjetë-
shme.
Nga gjykimi? JO, sepse Perë-
ndia dëshiron shpëtimin tonë.
Nga problemet? JO, sepse ne e
dimë që Perëndia është më i
fuqishëm se çdo pengesë.
Nga njerëzit? JO, sepse da
shuria e Perëndisë brenda
nesh është më e madhe se ve
primet apo urrejtja e njerëzve
të tjerë.
Frika është shenjë e mu-
ngesës së besimit, e marrëdhë-
nies sonë të dobët me Perëndi-
në. Dashuria e pakushtëzuar
është shenjë e pranisë së Pe-
rëndisë brenda nesh. Dashuria
nxjerr jashtë çdo lloj frike.
At Luka Veroni