Ένα κορίτσι έντεκα μόλις χρονών συνέτριψε με τα ίδια της τα χέρια όλα τα χρυσά και ασημένια είδωλα που της είχε στήσει ο πατέρας της. Ο ίδιος ο πατέρας της, στρατηγός και ειδωλολάτρης, έγινε ο πρώτος και πιο σκληρός βασανιστής της μέσα στην ίδια της την οικογένεια. Η Αγία Χριστίνα γεννήθηκε στην παραλιακή πόλη της Τύρου, στα βόρεια της Παλαιστίνης, την εποχή του αυτοκράτορα Σεβήρου.

Ο πατέρας της, ο Ουρβανός, κατείχε το αξίωμα του γενικού διοικητή και ζούσε με μεγάλο πλούτο και επιρροή. Η μητέρα και ο πατέρας της έδωσαν στο κορίτσι το όνομα Χριστίνα, χωρίς να γνωρίζουν τη βαθύτερη σημασία του ονόματος. Καθώς μεγάλωνε, η ομορφιά της ξεχώρισε τόσο πολύ, ώστε πολλοί άρχοντες και πλούσιοι ζητούσαν να την παντρέψουν με τους γιους τους.

Ο πατέρας της όμως είχε άλλο σχέδιο και την προόριζε για ιέρεια των θεών του. Για να την κρατήσει μακριά από κάθε ανθρώπινο βλέμμα, της έχτισε έναν ψηλό και πολυτελή πύργο. Μέσα σε εκείνον τον πύργο τοποθέτησε χρυσά και ασημένια αγάλματα και της έδωσε δύο πιστές υπηρέτριες για βοήθεια.

Μέσα στη μοναξιά του πύργου, η νεαρή κόρη άρχισε να κοιτάζει από το μικρό παράθυρο τον ουρανό και τα αστέρια του. Η καρδιά της φλεγόταν από ερωτήματα για τον Δημιουργό όλου εκείνου του κόσμου που απλωνόταν μπροστά της. Σκεφτόταν πως τα άψυχα είδωλα του δωματίου της ήταν έργα ανθρώπινων χεριών και δεν μπορούσαν να δημιουργήσουν τίποτε.

Η ψυχή της φλεγόταν από αγάπη για τον άγνωστο ακόμη αληθινό Θεό του ουρανού και της γης. Άρχισε λοιπόν να προσεύχεται με δάκρυα και με νηστεία, ζητώντας από Εκείνον να της φανερωθεί ο ίδιος. Μετά από αρκετές ημέρες προσευχής, παρουσιάστηκε μπροστά της ένας άγγελος Κυρίου με φωτεινό πρόσωπο.

Ο άγγελος τη σταύρωσε, την ονόμασε νύφη του Χριστού και τη δίδαξε την αληθινή πίστη. Της προανήγγειλε επίσης τα μαρτύρια που θα υπέφερε για τον Κύριο από τρεις σκληρούς ηγεμόνες. Η κόρη γέμισε χαρά και δύναμη και αποφάσισε αμέσως να καθαρίσει τον πύργο της από τα είδωλα.

Μια νύχτα τα κατέβασε ένα προς ένα, τα κομμάτιασε με τα χέρια της και πέταξε τα συντρίμμια στους φτωχούς του δρόμου. Όταν ο Ουρβανός ανέβηκε στον πύργο για να προσκυνήσει τους θεούς του, βρήκε άδειες τις θέσεις των αγαλμάτων και αναστατώθηκε. Ρώτησε την κόρη του πού βρίσκονται τα είδωλα, αλλά εκείνη δεν απαντούσε σε καμία πίεση.

Τότε κάλεσε τις υπηρέτριες και έμαθε από αυτές την αλήθεια για όσα είχε κάνει η Χριστίνα. Γεμάτος οργή ο πατέρας άρχισε να χτυπά την κόρη του στο πρόσωπο και να την πιέζει σκληρά. Η αγία ομολόγησε με παρρησία την πίστη της στον έναν αληθινό Θεό του ουρανού και της γης.

Είπε ακόμη ότι τα λεγόμενα είδωλα ήταν δαίμονες και ότι η ίδια τα είχε συντρίψει με τα χέρια της. Εξαγριωμένος ο Ουρβανός θανάτωσε τις υπηρέτριες και πρόσταξε να χτυπήσουν την κόρη του χωρίς έλεος με βέργες και μαστίγια. Έπειτα την έριξε δεμένη μέσα στη φυλακή για να την κάμψει με τον πόνο και την πείνα.

Έτρεξε εκεί η μητέρα της κλαίγοντας και την παρακαλούσε να αρνηθεί τον Χριστό και να επιστρέψει στους πατρικούς θεούς. Η μάρτυρας όμως απάντησε ότι πατέρας της ήταν πλέον μόνο ο επουράνιος Δημιουργός της. Την επόμενη ημέρα ο Ουρβανός κάθισε στο δικαστήριο και αντιμετώπισε την κόρη του σαν ξένη και επικίνδυνη εγκληματία.

Προσπάθησε αρχικά με κολακείες να την πείσει να θυσιάσει μαζί του στους θεούς για να την συγχωρήσουν. Η αγία όμως του απάντησε ότι μεγάλη χαρά της έδινε όταν δεν την έλεγε κόρη του. Τότε ο στρατηγός διέταξε να την κρεμάσουν γυμνή και να ξέουν τη σάρκα της με αιχμηρά σιδερένια εργαλεία.

Όταν πια φάνηκαν τα γυμνά κόκαλά της, μάζεψε εκείνη τα κομμάτια της σάρκας της και τα έριξε στο πρόσωπο του πατέρα της. Έπειτα την άπλωσαν πάνω σε σιδερένιο τροχό και άναψαν από κάτω φωτιά με καυτό λάδι. Από την τεράστια εκείνη φλόγα ξεπήδησε ξαφνικά φωτιά που έκαψε χίλιους περίπου ειδωλολάτρες θεατές.

Η ίδια όμως η αγία έμεινε ζωντανή και δοξολογούσε τον Θεό για το θαύμα. Την έριξαν πάλι στη φυλακή και εκεί κατέβηκε άγγελος Κυρίου που της θεράπευσε τις πληγές. Της έφερε επίσης καθαρό ψωμί και νερό για να δυναμώσει το σώμα της.

Η μάρτυρας αναπαύτηκε και ευχαριστούσε τον Κύριο που την επισκεπτόταν με ουράνια παρηγοριά. Στη συνέχεια ο Ουρβανός πρόσταξε να την πνίξουν στη θάλασσα δένοντας μια μεγάλη πέτρα στον τράχηλό της. Οι υπηρέτες την οδήγησαν με βάρκα μακριά από την ακτή και την πέταξαν στα βαθιά νερά.

Άγγελος Κυρίου όμως έλυσε τη βαριά πέτρα και η αγία περπάτησε επάνω στα κύματα σαν να ήταν στεριά. Εκείνη τη στιγμή φωτεινή νεφέλη την σκέπασε και ακούστηκε ουράνια φωνή που έλεγε το όνομα της Αγίας Τριάδας. Έτσι η ίδια η θάλασσα έγινε για εκείνη η κολυμβήθρα του Αγίου Βαπτίσματος που τόσο ποθούσε η ψυχή της.

Ο Κύριος εμφανίστηκε ο ίδιος μπροστά της και της είπε λόγια που γέμισαν την καρδιά της αγαλλίαση. Όταν βγήκε σώα στην ακτή, παρουσιάστηκε ξανά μπροστά στον πατέρα της και τον τρόμαξε με την παρουσία της. Εκείνος δεν αναγνώρισε καθόλου τη θεϊκή δύναμη και απέδωσε όλα τα θαύματα σε μαγεία.

Διέταξε λοιπόν να την κλείσουν πάλι στη φυλακή για να την εκτελέσει με σπαθί το πρωί. Όμως μέσα στη νύχτα εκείνη ο ίδιος πέθανε ξαφνικά με μεγάλους πόνους και τρόμο. Η μάρτυρας έμεινε ζωντανή και δοξολογούσε τον Κύριό της μέσα από το σκοτεινό κελί της.

Στη θέση του Ουρβανού στάλθηκε νέος ηγεμόνας με το όνομα Δίων για να αναλάβει την περιοχή. Έβγαλε αμέσως τη Χριστίνα από τη φυλακή και προσπάθησε στην αρχή με κολακείες να την κάμψει. Όταν είδε την ακλόνητη πίστη της, την υπέβαλε σε νέα φρικτά βασανιστήρια με μαστίγια, σιδερένια νύχια και φωτιά.

Διέταξε να πυρακτώσουν σιδερένιο τηγάνι, να την απλώσουν επάνω και να τη γυρίζουν περιχύνοντάς την με καυτό λάδι και πίσσα. Της ζητούσε να προσκυνήσει το είδωλο του Απόλλωνα που στεκόταν εκεί κοντά μέσα στον ναό. Η μάρτυρας όμως έμενε σταθερή σαν αδάμας στην ομολογία του ονόματος του Ιησού Χριστού.

Τότε με μόνη της την προσευχή το είδωλο του Απόλλωνα έπεσε από μόνο του και έγινε σκόνη. Την ίδια στιγμή ο ίδιος ο ηγεμόνας Δίων σωριάστηκε άψυχος στο έδαφος και η ψυχή του πήγε στον άδη. Από τα θαύματα όμως που είδαν τόσοι άνθρωποι, πίστεψαν στον αληθινό Θεό περίπου τρεις χιλιάδες ψυχές.

Έρχονταν συνεχώς κοντά στη μάρτυρα στη φυλακή και εκείνη τους δίδασκε με υπομονή τη χριστιανική πίστη. Αυτό συνεχίστηκε ώσπου έφθασε στην Τύρο ένας τρίτος ηγεμόνας με το όνομα Ιουλιανός. Ο νέος ηγεμόνας πρόσταξε αμέσως να ανάψουν τεράστιο καμίνι και να το πυρακτώνουν για τρεις ολόκληρες ημέρες.

Έπειτα έριξε μέσα τη μάρτυρα και έκλεισε καλά την πόρτα του φούρνου χωρίς ελπίδα διαφυγής. Πέντε ημέρες έμεινε η αγία μέσα στο πυρακτωμένο εκείνο καμίνι χωρίς να την αγγίξει καθόλου η φωτιά. Άγγελοι Κυρίου δρόσιζαν τη φλόγα και έψαλλαν μαζί της δοξολογίες προς τον αληθινό Θεό.

Όταν άνοιξαν τελικά την πόρτα, βρήκαν την κόρη ζωντανή και απείραχτη μέσα στο σωτήριο εκείνο θαύμα. Ο Ιουλιανός κάλεσε τότε μάγους για να ρίξουν επάνω της φίδια, οχιές και σκορπιούς δηλητηριώδεις. Τα ερπετά όμως δεν την άγγιξαν καθόλου και στράφηκαν αντίθετα εναντίον του ίδιου του αρχιμάγου.

Με την προσευχή της η μάρτυρας ανέστησε εκείνον τον άνθρωπο και τον οδήγησε στην πίστη του Χριστού. Στη συνέχεια οι δήμιοι της έκοψαν τους μαστούς και από τις πληγές της έτρεξε γάλα αντί για αίμα. Της έκοψαν τότε και τη γλώσσα που ομολογούσε τον Χριστό, αλλά εκείνη μιλούσε καθαρά και χωρίς αυτήν.