Το σκήνωμα του Αγίου Σωφρονίου έμεινε άταφο για έξι ολόκληρους μήνες, χωρίς να γνωρίσει την παραμικρή φθορά. Μια μεγάλη πυρκαγιά στον καθεδρικό ναό του Ιρκούτσκ άφησε πίσω της μόνο τα ιερά οστά του αγίου ιεράρχη. Ο μακάριος αυτός επίσκοπος του Ιρκούτσκ και πάσης Σιβηρίας κοιμήθηκε ειρηνικά τη δεύτερη ημέρα του Αγίου Πάσχα, στα χίλια επτακόσια εβδομήντα ένα.

Καθώς η Ιερά Σύνοδος καθυστερούσε να αποφασίσει για τον τόπο της ταφής, το σώμα του παρέμενε άθικτο από τη φθορά του χρόνου. Το πιστό ποίμνιο, που γνώριζε την αυστηρή ασκητική ζωή του ιεράρχη, άρχισε να τον τιμά ως άγιο του Θεού. Πολλές φορές μέσα στα χρόνια οι πιστοί διαπίστωσαν την αφθαρσία των λειψάνων του και την πηγή θαυμάτων που ανέβλυζε από αυτά.

Συγκεκριμένα, τέτοιες μαρτυρίες καταγράφηκαν στα χίλια οκτακόσια τριάντα τρία, στα χίλια οκτακόσια πενήντα τέσσερα, και αργότερα στα χίλια εννιακόσια εννέα. Η πυρκαγιά στον καθεδρικό ναό των Θεοφανείων ξέσπασε τον Απρίλιο του χίλια εννιακόσια δεκαεπτά και κατέκαψε τα πάντα. Όμως, αντί να μειωθεί η ευλάβεια των πιστών προς τον άγιο, αντιθέτως αυξήθηκε με τρόπο θαυμαστό και ορατό σε όλους.

Η Τοπική Σύνοδος της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας συγκλήθηκε την άνοιξη του χίλια εννιακόσια δεκαοκτώ, μέσα σε δύσκολες ιστορικές συνθήκες. Οι πατέρες της Συνόδου αποφάσισαν ομόφωνα να καταριθμήσουν τον επίσκοπο Σωφρόνιο στη χορεία των αγίων του Θεού. Η επίσημη πράξη της αγιοκατάταξης ορίστηκε να τελείται στις τριάντα Ιουνίου κάθε έτους προς δόξαν του ιεράρχη.

Σε δεύτερη συνεδρία της ίδιας Συνόδου, υπό την προεδρία του Πατριάρχη Τύχωνος, εγκρίθηκε ολόκληρη ακολουθία προς τιμήν του αγίου. Το απολυτίκιο του αγίου συνέθεσε ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης, που τότε ποίμαινε την ιερά μητρόπολη του Ιρκούτσκ. Σκοπός αυτής της ακολουθίας ήταν να ενώσουν οι πιστοί τη φωνή τους με τις εκκλησίες της Σιβηρίας.

Όλοι μαζί τιμούσαν βαθιά τη μνήμη του φωτιστή και πρεσβευτή τους ενώπιον του θρόνου του Θεού. Από εκείνη την ώρα οι πιστοί κατέφευγαν στον άγιο Σωφρόνιο ζητώντας τη μεσιτεία και τη βοήθειά του. Νέοι ύμνοι και προσευχές γράφτηκαν για να εκφράσουν την αγάπη του λαού προς τον θαυματουργό ιεράρχη.

Έτσι το όνομα του αγίου διαδόθηκε σε ολόκληρη τη ρωσική γη και πέρα από αυτήν. Στις δεκατρείς Ιουλίου του χίλια εννιακόσια πενήντα οκτώ τελέστηκε ο εορτασμός των σαράντα ετών από την αγιοκατάταξη του ιεράρχη. Τότε ο μητροπολίτης Νέστωρ Ανίσιμοφ, ποιμενάρχης Νοβοσιμπίρσκ και Μπαρναούλσκ, συνέθεσε νέες προσευχές για τον άγιο.

Οι ύμνοι αυτοί αποτελούν ζωντανή μαρτυρία της αδιάκοπης ευλάβειας του ρωσικού λαού προς τον θαυμαστό ιεράρχη της Σιβηρίας. Αργότερα συμπληρώθηκαν διακόσια ολόκληρα χρόνια από την ημέρα της οσιακής κοιμήσεως του Αγίου Σωφρονίου. Η μεγάλη αυτή επέτειος εορτάστηκε με ιδιαίτερη λαμπρότητα στη γυναικεία μονή Ζολοτονόσκ Κρασνογκόρσκ.

Παράλληλος εορτασμός πραγματοποιήθηκε και σε ολόκληρη την ιερά μητρόπολη του Ιρκούτσκ με την παρουσία πολλών πιστών. Η επίσημη καταγραφή του γεγονότος δημοσιεύτηκε στο περιοδικό του Πατριαρχείου Μόσχας το χίλια εννιακόσια εβδομήντα ένα. Ο άγιος ιεράρχης τιμάται μέχρι σήμερα από όλους τους πιστούς της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας ως μέγας προστάτης.

Οι Σιβηριανοί ιδιαιτέρως τον επικαλούνται ως φωτιστή των αχανών εκτάσεων όπου εκείνος εκοπίασε με τόσο ζήλο. Η ανακομιδή των τιμίων λειψάνων του παραμένει σταθμός στη συνείδηση της Εκκλησίας και μαρτυρία της θείας χάριτος. Έτσι το όνομα του Αγίου Σωφρονίου λάμπει αδιάλειπτα στον ορίζοντα της ορθοδόξου πίστεως ως αστέρας φωτεινός.