Ένας γέροντας ασκητής άκουσε με τα πνευματικά του αυτιά τον τρομερό σεισμό που γκρέμισε την Αντιόχεια, ενώ βρισκόταν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Ο ίδιος άνθρωπος συνάντησε αργότερα ένα πεινασμένο λιοντάρι και το έπεισε να κουβαλήσει στους ώμους του το φορτίο του γαϊδάρου που μόλις είχε καταβροχθίσει. Ο όσιος Ζωσιμάς γεννήθηκε σε ένα παραθαλάσσιο χωριό της Φοινίκης, τη Σίνδη, που απείχε λίγα μόνο στάδια από την αρχαία πόλη της Τύρου.

Από νεαρή ηλικία ασπάστηκε τον μοναχικό βίο και αφοσιώθηκε στη νηστεία, στην προσευχή και στους πνευματικούς αγώνες με αξιοθαύμαστη φλόγα. Η εγκράτεια και η ταπείνωσή του τράβηξαν τη χάρη του Θεού, η οποία τον χαρίτωσε με σπάνια χαρίσματα. Ο νους του παρέμενε ήρεμος και ελεύθερος από κάθε ταραχή της συνείδησης μέσα στην πιο βαθιά ησυχία.

Παράλληλα έλαβε το χάρισμα της προοράσεως, ώστε έβλεπε μακρινά γεγονότα σαν να βρισκόταν ο ίδιος μπροστά τους. Το μοναστήρι του βρισκόταν κοντά στη γενέτειρά του και έγινε γρήγορα τόπος προσευχής και πνευματικής αναφοράς. Πολλοί ευλαβείς χριστιανοί έρχονταν κοντά του για να ζητήσουν συμβουλή και ευλογία στις δυσκολίες τους.

Κάποτε ο όσιος βρέθηκε στην Καισάρεια της Παλαιστίνης, όπου επίσκοπος ήταν τότε ο όσιος Ιωάννης ο Χοζεβίτης, που είχε αναγκαστεί να αφήσει τη μονή του. Στην ίδια πόλη ζούσε ένας ευγενής πατρίκιος ονόματι Αρκεσίλαος, άνθρωπος ευσεβής και κοσμημένος με πολλές αρετές χριστιανικές. Ο πατρίκιος δέχτηκε τον γέροντα στο σπίτι του με τιμή και πνευματική χαρά, προσφέροντάς του φιλοξενία και σεβασμό.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, η μεγάλη πόλη της Αντιόχειας κατέρρεε συθέμελα από έναν τρομακτικό σεισμό. Ο γέροντας ξαφνικά άρχισε να στενάζει βαθιά και να χύνει άφθονα δάκρυα μπροστά στους έκπληκτους ανθρώπους. Ζήτησε αμέσως θυμιατό, το γέμισε με λιβάνι και αναμμένα κάρβουνα και θυμίασε όλους τους παρόντες.

Έπειτα ξάπλωσε σταυροειδώς στο έδαφος και άρχισε να προσεύχεται με βαθιά κατάνυξη. Όταν ο Αρκεσίλαος ρώτησε την αιτία της θλίψης του, εκείνος αποκάλυψε πως άκουσε στα αυτιά του τον φοβερό κρότο της πτώσης της Αντιόχειας. Σημείωσαν αμέσως την ώρα και πληροφορήθηκαν σύντομα την αλήθεια των λόγων του.

Άλλη φορά ο Αρκεσίλαος επισκέφτηκε τη μονή του οσίου στη Σίνδη, η οποία απείχε πεντακόσια στάδια από την Καισάρεια. Εκείνες τις ώρες η σύζυγός του από απροσεξία τρύπησε το μάτι της με μια βελόνα και υπέφερε από φοβερούς πόνους. Ο όσιος Ιωάννης ο Χοζεβίτης έσπευσε αμέσως στο σπίτι της και εξέτασε με προσοχή την πληγή που είχε δημιουργηθεί.

Διαπίστωσε ότι οι βλεφαρίδες είχαν πέσει και το μάτι βρισκόταν έξω από τη φυσική του θέση. Έδωσε εντολή σε έναν γιατρό να τοποθετήσει το μάτι ξανά στη θέση του και να το δέσει με μαντήλι. Την ίδια στιγμή ένας απεσταλμένος έτρεχε προς τη μονή για να αναγγείλει το γεγονός στον Αρκεσίλαο.

Εκείνος μόλις άκουσε τη συμφορά άρχισε να κλαίει σπαρακτικά και να τραβά τα μαλλιά του. Ο όσιος Ζωσιμάς μπήκε στο κελί του και προσευχήθηκε σύμφωνα με τη συνηθισμένη του τάξη. Βγήκε ύστερα από λίγο με χαρούμενο πρόσωπο και του είπε να επιστρέψει χωρίς αγωνία στο σπίτι του.

Τον διαβεβαίωσε ότι ο Χοζεβίτης είχε ήδη θεραπεύσει θαυματουργικά τη σύζυγό του και τα μάτια της ήταν τελείως υγιή. Τα δύο αυτά θαύματα συντελέστηκαν την ίδια ακριβώς ώρα από δύο αγίους άνδρες του Θεού. Ο επίσκοπος Ιωάννης γιάτρεψε με τη χάρη του Θεού το πληγωμένο μάτι της γυναίκας με υλικό τρόπο.

Ο όσιος Ζωσιμάς πάλι είδε με τα πνευματικά του μάτια από μακριά τη θεραπεία και την αποκάλυψε στον λυπημένο σύζυγο. Μια άλλη φορά ο γέροντας ξεκίνησε για την Καισάρεια έχοντας μαζί του έναν γάιδαρο φορτωμένο με τα πράγματά του. Στον δρόμο όμως τους συνάντησε ένα άγριο λιοντάρι, το οποίο άρπαξε με ορμή τον γάιδαρο και τον έσυρε στην έρημο.

Ο όσιος ακολούθησε με υπομονή τα ίχνη του θηρίου χωρίς να φοβηθεί καθόλου. Όταν το λιοντάρι χόρτασε από τον γάιδαρο, ο γέροντας το πλησίασε με χαμόγελο και του μίλησε με γλυκύτητα και αγάπη. Του εξήγησε ότι τα γερασμένα του ώμα δεν μπορούσαν να σηκώσουν το βαρύ φορτίο που κουβαλούσε προηγουμένως το ζώο του.

Ζήτησε λοιπόν ταπεινά από το θηρίο να αναλάβει το ίδιο τη μεταφορά μέχρι την πόλη. Το λιοντάρι ξέχασε ξαφνικά τη φυσική του αγριότητα και άρχισε να χαϊδεύεται γύρω από τον άγιο σαν ήμερο αρνί. Έδειχνε με κάθε τρόπο σημάδια υπακοής και βαθιάς ημερότητας μπροστά στον δούλο του Θεού.

Ο όσιος φόρτωσε τότε στη ράχη του τα πράγματα και ξεκίνησαν μαζί τον δρόμο προς την Καισάρεια με ηρεμία. Όταν έφτασαν στις πύλες της πόλης, ο γέροντας κατέβασε το φορτίο και άφησε ελεύθερο το θηρίο στην έρημο. Έτσι φανερώθηκε με ολοκάθαρο τρόπο η παντοδύναμη χάρη του Κυρίου, που υποτάσσει και τα πιο άγρια ζώα στους πιστούς δούλους της.

Όταν ο άνθρωπος τηρεί τις εντολές του Θεού και τον υπηρετεί με όλη του την καρδιά, τότε όλη η κτίση τον υπακούει. Ακόμη και τα άλογα ζώα αναγνωρίζουν τη χάρη που κατοικεί μέσα στους αγίους και υποτάσσονται σε αυτούς. Το περιστατικό αυτό αποδεικνύει με βεβαιότητα την αγιότητα του οσίου Ζωσιμά του Φοίνικα.