Profeti Davidi, paraardhësi i Krishtit

Një djalë i ri bari me një hobe në dorë mundi gjigantin Goliath dhe ndryshoi rezultatin e një lufte të tërë. I njëjti i ri, megjithëse pati dy herë mundësi të vriste persekutuesin e mbretit Saul, nuk e shtriu dorën kundër tij. Bëhet fjalë për Profetin e Shenjtë Davidi, paraardhësin e Zotit tonë Jisu Krisht në mish, kujtimi i të cilit përkujtohet më njëzet e shtatë dhjetor. Ai ishte djali më i vogël i Isait dhe kulloste delet e të atit në fushat e Betlehemit. Që në moshë të re ai u shqua për besimin e thellë dhe përkushtimin e tij të gjallë ndaj vullnetit të Zotit. Kur filistinët kërcënuan popullin e Izraelit, ata ishin të gatshëm të përballeshin me luftëtarin e frikshëm Goliath. I armatosur vetëm me llastikun dhe besimin e tij te Zoti, bariu i ri mundi gjigantin e veshur me mantel. Kjo fitore e mahnitshme u dha izraelitëve epërsinë dhe e bëri të njohur emrin e Davidiit në mbarë vendin. Populli filloi ta donte dhe nderonte më shumë se çdo luftëtar tjetër. Kështu filloi marshimi i madh i njeriut që do të bëhej mbret i gjithë Izraelit. Por lavdia e Davidiit të ri shkaktoi xhelozinë e mbretit Saul, i cili filloi ta shihte atë si një rival të rrezikshëm. Sauli e ndoqi me këmbëngulje, duke dashur të shkatërronte njeriun që populli e donte më shumë se veten. Davidii vuajti shumë nga ky tërbim përndjek, ai jetoi në shkretëtirë dhe shpella, larg çdo sigurie. Pavarësisht hidhërimit, ai tregoi mirësinë dhe madhështinë e shpirtit të tij në një mënyrë që të bënte përshtypje. Dy herë ai u gjend në gjendje të vriste Saulin, por e mbajti dorën dhe nuk donte të dëmtonte të mirosurin e Zotit. Kur Sauli dhe djali i tij u vranë më në fund në betejë, Davidii u bë mbret i pjesës jugore të Izraelit. Pas vdekjes së djalit të dytë të Saulit, Davidii u bë mbret i të gjithë popullit të bashkuar izraelit. Ai themeloi një kryeqytet të ri, Jerusalemin, emri i të cilit do të thotë "Qyteti i Paqes". Ai ngriti atje një tabernakull të ri për të vendosur në qytet arkën e besëlidhjes. Kështu Jeruzalemi u bë qendra shpirtërore dhe zemra e popullit të zgjedhur të Perëndisë. Dëshira e madhe e Davidiit ishte të ndërtonte një tempull të lavdishëm për nder të Perëndisë së vërtetë. Por kjo dëshirë nuk u realizua në ditët e tij, sipas vullnetit të Zotit. Në mënyrë profetike iu zbulua se i biri, Solomoni, do të ishte ai që do të ndërtonte tempullin e famshëm në Jerusalem. Por jeta e profetit u la në hije nga një rënie e rëndë, e cila shënoi përgjithmonë historinë e tij. Ai mori gruan e Uriahut për grua dhe e dërgoi vetë Uriahun në betejë, vetëm për të gjetur vdekjen atje. Kur e kuptoi përmasat e mëkatit të tij, Davidii u bë shembull pendimi për të gjithë besimtarët. Ai i duroi me përulësi dhe besnikëri mundimet që iu dërguan si pedagogji për mëkatin e tij. Nëpër lotët e thyerjes së tij lindi psalmi pikëllues, i cili mbetet modeli më i madh i pendimit në Kishë. Në këtë psalm derdh gjithë dhimbjen, poshtërimin dhe besimin e zemrës në mëshirën e Zotit. Kështu Davidii nga rënia u bë një mësues kthimi për çdo shpirt që kërkon falje. Mbreti Davidi u largua nga kjo jetë në një pleqëri të pjekur, duke mbajtur besim të palëkundur në ardhjen e Mesisë së premtuar. Ai ia dorëzoi shpirtin Zotit me sigurinë se nga prejardhja e tij do të vinte Shpëtimtari i gjithë botës. Pritja e tij u përmbush shekuj më vonë me lindjen e Zotit Jisu Krisht në Betlehem. Psalteri i frymëzuar hyjnor, të cilin ai na la si një trashëgimi të çmuar, përdoret gjerësisht në të gjitha shërbesat e Kishës. Psalmet e tij dëgjohen çdo ditë nëpër kisha dhe shoqërojnë lutjet e besimtarëve në orët më të vështira. Çdo i krishterë gjen në fjalët e Davidiit një shprehje për gëzimin, pikëllimin, pendimin dhe shpresën e tij. Informacioni i gjallë për jetën e tij ruhet në librat e Mbretërve dhe Ligji i Përtërirë i Dhiatës së Vjetër. Shën Prophetanax Davidi konsiderohet si mbrojtës i atyre që përballen me situata të vështira në jetën e tyre, si për shembull një intervistë kritike. Shumë besimtarë e thërrasin atë në kohë sprove, duke kërkuar hirin e tij dhe ndërmjetësimin e ndritur në fronin e Zotit. Figura e tij mbetet e gjallë si paraardhës i Krishtit, si mbret, si profet dhe si shembull i përjetshëm pendimi. Kështu Kisha e nderon atë së bashku me të drejtët e Dhiatës së Vjetër gjatë ditëve të shenjta të Krishtlindjeve.