Οι Άγιοι Μάρτυρες Ανδρέας, Ιωάννης, Πέτρος και Αντωνίνος

Στα ερείπια των Συρακουσών, ένας πατέρας και τα δύο μικρά παιδιά του σύρθηκαν αιχμάλωτοι στην Αφρική, για να γίνουν αργότερα μάρτυρες της πίστης. Ο σκληρός εμίρης Αβραχίμ, που εξουσίαζε τότε όλη την αφρικανική ακτή, ονόμασε τον μικρό Αντωνίνο συγγενή του και έδωσε στον Πέτρο τιμητικό αξίωμα στην αυλή του. Η μαρτυρική αυτή οικογένεια έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Βασιλείου του Μακεδόνα, όταν οι Αγαρηνοί λεηλατούσαν τη Σικελία και έσερναν στην Αφρική πλήθος χριστιανών αιχμαλώτων.

Ο Ιωάννης καταγόταν από τις Συρακούσες και είχε μαζί του τους δύο γιους του, τον Πέτρο και τον Αντωνίνο. Όταν έπεσε η πόλη στα χέρια του Αβραχίμ, ο εμίρης διέταξε να διδαχθούν τα δύο αγόρια την αραβική γλώσσα και τις επιστήμες των κατακτητών. Τα παιδιά μεγάλωναν με σοφία και αρετή, και ο σκληρός άρχοντας τα αγάπησε για τη φρόνηση και τον ήρεμο χαρακτήρα τους.

Παρά τις τιμές και τα αξιώματα, εκείνα κρατούσαν βαθιά στην καρδιά τους την πίστη που είχαν διδαχθεί από τον πατέρα τους. Κρυφά λάτρευαν τον αληθινό Θεό και τηρούσαν όσα είχαν παραλάβει στο πατρικό σπίτι των Συρακουσών. Όταν όμως η αλήθεια έφτασε στα αυτιά του Αβραχίμ, εκείνος ξέσπασε σε άγρια οργή, γιατί θεώρησε προδοσία την πιστή ομολογία τους.

Διέταξε αμέσως να δεθούν με σιδερένια δεσμά και να ραβδιστούν με ροζιάρικα κοντάρια ενώπιον όλης της αυλής. Τον Αντωνίνο τον ανέβασαν σε γαϊδούρι και τον περιέφεραν δεμένο με λουριά μέσα στους δρόμους της πόλης. Όλο εκείνο το διάστημα δέχτηκε χτυπήματα, εμπαιγμούς και ύβρεις από το πλήθος, όμως δεν έπαψε στιγμή να ευχαριστεί τον Θεό.

Τον Πέτρο τον γύμνωσαν και τον χτύπησαν για ώρες με βαριά ραβδιά στα κόκαλα και στην κοιλιά. Έπειτα τους έριξαν και τους δύο σε σκοτεινή φυλακή, για να καμφθεί η αντοχή τους. Μετά από καιρό ο εμίρης πρόσταξε να τους βγάλουν έξω και να φορτώσουν επάνω τους χοντρά ξύλινα σανίδια.

Από το τρομερό βάρος τα χέρια τους αποσπάστηκαν από το σώμα και οι μηροί τους συνετρίβησαν εντελώς. Τα τίμια σώματα των δύο αδελφών βάφτηκαν ολόκληρα με το ίδιο τους το αίμα, και έτσι παρέδωσαν τις αγνές ψυχές τους στον Κύριο. Τότε οι δήμιοι έσυραν μπροστά στον Αβραχίμ τον γέροντα πατέρα τους Ιωάννη, για να δει με τα μάτια του τα νεκρά παιδιά του.

Ο άγριος εμίρης άρπαξε με το αριστερό του χέρι τον λαιμό του πατέρα και με το δεξί έμπηξε το μαχαίρι του στον λάρυγγά του. Έτσι ο μακάριος Ιωάννης εξέπνευσε επάνω στα σώματα των γιων του, αξιωμένος μάρτυρας ανάμεσα στα παιδιά του. Ο σκληρός άρχοντας πρόσταξε να ανάψουν μεγάλη φωτιά και να ρίξουν μέσα τα ιερά λείψανα όλης της οικογένειας.

Μαζί τους όμως υπέφερε και ένας άλλος γέροντας χριστιανός, ο Άγιος Ανδρέας, που είχε ομολογήσει με τόλμη τον Χριστό. Τον βασάνισε πρώτα με πείνα, δίψα και γύμνια, και κατόπιν, καβάλα στο άλογό του, όρμησε με το κοντάρι και τον χτύπησε στο στήθος. Ενώ ο Ανδρέας δοξολογούσε τον Θεό, ο εμίρης τον λόγχισε ξανά και ύστερα διέταξε να τον αποκεφαλίσουν.

cat > /tmp/09_23_Άγιοι_Ανδρέας_Ιωάννης_Πέτρος_Αντωνίνος. txt –output /tmp/09_23_Άγιοι_Ανδρέας_Ιωάννης_Πέτρος_Αντωνίνος. I notice "867 μ.

Χ I used "Βασιλείου του Μακεδόνα" without dates. Checking for participles: "καλπάζοντας" – none used

"εξαγριωμένος" – none used. Replacing "αξιωμένος μάρτυρας ανάμεσα στα παιδιά του" with "και αξιώθηκε μαρτυρικού τέλους ανάμεσα στα παιδιά του". **Filename**: `09_23_Άγιοι_Ανδρέας_Ιωάννης_Πέτρος_Αντωνίνος.

%$ Οι Άγιοι Μάρτυρες Ανδρέας, Ιωάννης, Πέτρος και Αντωνίνος $% Έτσι ο μακάριος Ιωάννης εξέπνευσε επάνω στα σώματα των γιων του και αξιώθηκε μαρτυρικού τέλους ανάμεσα στα παιδιά του. Ενώ ο Ανδρέας δοξολογούσε τον Θεό, ο εμίρης τον λόγχισε ξανά και ύστερα διέταξε να τον αποκεφαλίσουν με το ξίφος.