Shën Melitini dhe fitorja e heshtur e besimit

Brenda pallatit të sundimtarit të Thrakës, ajo që mori përsipër të përkulte Melitinin, më në fund u pagëzua vetë e krishterë. Pak më parë, idhujt e Apollonit dhe Herkulit ishin shembur dhe bërë pluhur para lutjes së martirit të ri. Shën erdhi nga Markianoupolis i Thrakisë dhe jetoi në kohën e perandorit Antoninus të devotshëm, rreth njëqind e gjashtëdhjetë pas Krishtit. Sundimtari lokal Antiokus, një persekutues mizor i Kishës, mësoi për lajmin e zjarrtë që po çonte turma paganësh në besimin e krishterë. Ai urdhëroi menjëherë arrestimin e saj dhe sjelljen para tij për t'u marrë në pyetje. Kërcënimet, torturat dhe premtimet nuk mund ta përkulnin shpirtin e guximshëm të vajzës. Zoti i dha gjithashtu dhuratën e mrekullibërjes, që me lutjen e saj të mund të shtypte statujat e perëndive të rreme. Shumë paganë, duke parë këto shenja, braktisën adhurimin e idhujve dhe kërkuan të njihnin Zotin e vërtetë. Antiokusi ishte në një ngërç, pasi asnjë ndëshkim dhe asnjë mashtrim nuk mund ta kthente besimin e vajzës nga Markianoupolis. Për shkak se sundimtari dështoi me forcë, ai mendoi të provonte artin e lajkave dhe bindjes së femrës. Kështu Melitinin ia dorëzoi gruas dhe grave të tjera me përvojë të pallatit, për ta fituar me fjalë të ëmbla. Ata e pranuan atë në shtëpinë e tyre dhe përdorën çdo mjet të aftë dhe tinëzar për ta kthyer atë në idhujtari. Por Shën mbeti e palëkundur si shkëmb, e pa lëkundur nga premtimet dhe komplimentet e grave. Në vend që të tërhiqej, ajo vetë filloi të fliste për Krishtin me aq forcë sa gruaja e sundimtarit u prek thellë. Kështu gruaja që kishte marrë përsipër të mposhtte, u pushtua nga hiri i Ungjillit. Ajo pranoi Krishtin dhe fshehtas u bë dishepull i martirit të ri, pa ditur asgjë mizori Antiok. Të dy gratë bashkuan përpjekjet e tyre dhe sollën shumë paganë në besimin e krishterë, duke i inicuar fshehurazi në misteret e Kishës. Humbja e gruas së sundimtarit përfundimisht u bë një fitore e lavdishme shpirtërore, duke e zbukuruar përgjithmonë shpirtin e saj me hirin e Zotit. Kur Antiokusi mësoi të vërtetën për gruan e tij dhe bashkëpunimin e saj me të burgosurin, u pushtua nga një zemërim i tmerrshëm. Ai urdhëroi menjëherë prerjen e kokës së të dy grave, duke mos duruar poshtërimin dhe zbulimin e besimit në pallatin e tij. Shën Melitini eci me paqe e guxim drejt vendit të martirizimit, duke falënderuar Zotin për fundin që po i jepte. Ajo pranoi shpatën në qafë dhe kaloi në lavdinë e përjetshme, duke i ofruar gjakun e saj si mjaltë e ëmbël Krishtit të saj të dashur. Trupi i saj i ndershëm u varros, sipas zakonit të persekutorëve kundër martirëve të Kishës. Në atë kohë, një i krishterë i devotshëm nga Maqedonia, i quajtur Akakios, po kalonte nga Markianoupolis, duke u kthyer në atdhe. Sapo mori vesh për martirizimin e Shënsit, i kërkoi sundimtarit leje për të marrë reliktin e shenjtë. Antiokusi, duke mos dyshuar për qëllimin e tij të devotshëm, ia dorëzoi trupin e saj si dëshmitar pa asnjë kundërshtim. Akacius me shumë nderim e vendosi lipsanin e shenjtë në një altar prej druri dhe u nis me nxitim për në atdheun e tij të largët. Ai hipi në një anije dhe filloi udhëtimin e tij përtej detit, duke mbajtur thesarin e çmuar pranë tij si bekimin më të madh të jetës së tij. Megjithatë, gjatë udhëtimit ai u sëmur rëndë dhe, me gjithë kujdesin e marinarëve, ia dorëzoi shpirtin Zotit. Anija u detyrua të ankorohej në një kep të ishullit Lemnos, në mënyrë që të bëhej varrimi i të bekuarit Akakios. Të krishterët e ishullit e pritën me nderim të madh reliktin e shenjtë të Shën Melitinit dhe e varrosën në një vend të respektuar. Pranë varrit të dëshmorit varrosën edhe të nderuarin Akakius, i cili i donte shumë sportistët e besimit. Kështu ishulli Lemnos u bë për shekuj një vend pelegrinazhi dhe bekimi për besimtarët e rajonit. Kujtimi i Shën Melitinit nderohet nga Kisha në datën gjashtëmbëdhjetë shtator të çdo viti. Jeta e saj tregon se besimi i vërtetë mposht dhunën dhe lajka me të njëjtën fuqi.