Το Θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στις Χωναίς

Στη Φρυγία, η γη άνοιξε κάποτε και ανέβλυσε αγίασμα που γιάτρευε κάθε αρρώστια με τη δύναμη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Σε εκείνον τον τόπο, ο Αρχάγγελος χτύπησε αργότερα με τη ράβδο του τον βράχο και τον έσχισε στα δύο, για να σώσει τον ναό του από την οργή των ειδωλολατρών. Πολύ πριν από τη Σάρκωση του Χριστού, ο μεγάλος Αρχιστράτηγος είχε δείξει επανειλημμένα την αγάπη και την άγρυπνη φροντίδα του για τους ανθρώπους.

Όταν ο απόστολος Ιωάννης ο Θεολόγος πέρασε από τη Φρυγία κηρύσσοντας το Ευαγγέλιο, προφήτεψε μια μελλοντική επίσκεψη του Αρχαγγέλου σε έναν τόπο που ονομαζόταν Χαιρετόπα. Πολλά χρόνια αργότερα, σε εκείνο ακριβώς το σημείο, ξεπήδησε με θαυμαστό τρόπο μια πηγή που χάριζε ίαση σε κάθε λογής ασθένειες. Ένας πιστός από τη Λαοδίκεια, του οποίου η κόρη ήταν βουβή από τη γέννησή της, είδε στο όνειρό του τον Αρχάγγελο Μιχαήλ να του υποδεικνύει την πηγή.

Πήγε λοιπόν την κόρη του εκεί και την πότισε από το αγιασμένο νερό, και αμέσως η γλώσσα της λύθηκε σε δοξολογία Θεού. Ο πατέρας βαπτίστηκε μαζί με όλη του την οικογένεια και ανήγειρε εκεί έναν περικαλλή ναό προς τιμήν του Αρχιστρατήγου. Ενενήντα χρόνια μετά την οικοδόμηση του ναού, έφτασε στο μέρος εκείνο ένας ευλαβικός νέος ονόματι Άρχιππος, καταγόμενος από την Ιεράπολη.

Οι γονείς του ήταν θερμοί χριστιανοί και τον ανέθρεψαν με φόβο Θεού από τα μικρά του χρόνια. Ο Άρχιππος εγκαταστάθηκε κοντά στον ναό και ανέλαβε υπηρεσία προσμοναρίου, αφιερωμένος ολόψυχα στη λατρεία του Κυρίου. Η άσκησή του ήταν αυστηρή και η εγκράτειά του ξεπερνούσε τα ανθρώπινα μέτρα της εποχής εκείνης.

Δεν γευόταν ούτε κρέας ούτε κρασί ούτε ψωμί, αλλά μόνο άγρια χόρτα που μάζευε ο ίδιος και τα έβραζε χωρίς αλάτι. Έτρωγε μία φορά την εβδομάδα και έπινε ελάχιστο νερό, νεκρώνοντας με αυτόν τον τρόπο τη σάρκα του. Κοιμόταν πάνω σε αιχμηρές πέτρες με προσκέφαλο έναν σάκο γεμάτο αγκάθια, για να μην γεύεται ποτέ ανάπαυση.

Η ζωή του έλαμπε σαν αγγελική πολιτεία μέσα στον κόσμο, και πολλούς ειδωλολάτρες οδήγησε στην πίστη του Χριστού. Με τη διδασκαλία και το παράδειγμά του χάρισε φωτισμό σε ολόκληρη την περιοχή, ενώ τα θαύματα της πηγής συγκινούσαν τα πλήθη που έσπευδαν εκεί από παντού. Οι ειδωλολάτρες της περιοχής, βλέποντας τις ιάσεις και τις μεταστροφές, γέμισαν φθόνο και μίσος εναντίον του Αρχίππου.

Πολλές φορές όρμησαν επάνω του, τον τραβούσαν από τα γένια και τον ποδοπατούσαν στο χώμα, μα εκείνος έμενε ακλόνητος σαν αδάμας. Κάποτε αποφάσισαν να καταστρέψουν την πηγή και να σκοτώσουν τον δίκαιο άνδρα, για να σταματήσουν επιτέλους τα θαυμάσια. Όταν πλησίασαν όμως στο αγίασμα, ένας πύρινος πίδακας ξεπήδησε από το νερό και τους έδιωξε μακριά με φόβο και ντροπή.

Τα χέρια άλλων έμειναν παράλυτα και δεν μπόρεσαν καν να αγγίξουν τον όσιο που προσευχόταν μέσα στον ναό. Αλλά το πείσμα τους δεν κάμφθηκε ούτε από αυτό το παράδοξο σημείο της θείας δυνάμεως. Σκέφτηκαν τότε να εκτρέψουν τον ποταμό Χρυσό που κυλούσε αριστερά της εκκλησίας, ώστε να την πνίξει μαζί με τους πιστούς.

Με προσταγή του Θεού όμως ο ποταμός γύρισε τα νερά του προς την άλλη πλευρά και κύλησε ειρηνικά μακριά από τον ιερό τόπο. Επέστρεψαν λοιπόν και πάλι ντροπιασμένοι στα σπίτια τους, χωρίς να επιτύχουν τίποτε από όσα μηχανεύονταν. Δεν σταμάτησαν όμως εκεί οι σκοτεινοί λογισμοί τους εναντίον του αγίου τόπου.

Δύο άλλοι ποταμοί, ο Λυκοκάπερος και ο Κούφος, κυλούσαν από τα ανατολικά και συναντιόνταν στους πρόποδες ενός μεγάλου βουνού. Οι ειδωλολάτρες μαζεύτηκαν από όλες τις γύρω πόλεις και άρχισαν να σκάβουν με κόπο ένα βαθύ αυλάκι, για να ρίξουν τα ενωμένα νερά πάνω στον ναό. Δούλεψαν δέκα ολόκληρες ημέρες, ενώ ταυτόχρονα φράσσανε τα ρεύματα για να μαζευτεί μεγαλύτερη ποσότητα νερού.

Ο όσιος Άρχιππος, βλέποντας τον κίνδυνο, έπεσε με δάκρυα στο έδαφος του ναού και επικαλέστηκε τον Αρχιστράτηγο Μιχαήλ. Όταν τα νερά ορμητικά κατέβαιναν με βοή σαν βροντή, ακούστηκε φωνή που τον προέτρεπε να βγει έξω. Τότε εμφανίστηκε ο Αρχάγγελος ως άνδρας λαμπρός και φωτεινός, σαν στύλος φωτιάς που έφτανε ως τον ουρανό.

Σήκωσε το δεξί του χέρι, σχημάτισε το σημείο του σταυρού και πρόσταξε τα νερά να σταματήσουν αμέσως. Οι ποταμοί ορθώθηκαν σαν τείχος και έμειναν ακίνητοι μπροστά στη θεϊκή δύναμη. Έπειτα ο Αρχάγγελος χτύπησε με τη ράβδο του τον μεγάλο βράχο κοντά στο θυσιαστήριο.

Η γη σείστηκε από φοβερή βροντή και ο βράχος σχίστηκε στα δύο, σχηματίζοντας ένα τεράστιο χάσμα μέσα στο σπλάχνο του. Ο Αρχάγγελος πρόσταξε τότε τα νερά να κατέβουν μέσα στη σχισμή της πέτρας, και τα ορμητικά ρεύματα χάθηκαν με βουή στα σπλάχνα του βουνού. Από εκείνη την ώρα και έπειτα, οι ποταμοί κυλούσαν αδιάκοπα μέσα από τον βράχο, χωρίς ποτέ να ξαναβλάψουν τον ιερό τόπο.

Οι εχθροί που στέκονταν στην αντικρινή πλαγιά απολιθώθηκαν από τον τρόμο, ενώ οι πιστοί δοξολογούσαν τον Θεό μαζί με τον όσιο Άρχιππο. Το μέρος εκείνο ονομάστηκε Χώναι, που σημαίνει χωνευτήρι, επειδή τα νερά χωνεύθηκαν μέσα στην πέτρα. Ο όσιος έζησε πολλά ακόμη χρόνια στον αγιασμένο τόπο, υπηρετώντας τον Θεό με ζήλο και ταπείνωση.

Κοιμήθηκε ειρηνικά σε ηλικία εβδομήντα ετών, και οι πιστοί τον ενταφίασαν εκεί όπου είχε δει με τα ίδια του τα μάτια τη δύναμη του Αρχαγγέλου. Η Εκκλησία όρισε από τότε να εορτάζεται κάθε χρόνο η ανάμνηση αυτού του παραδόξου θαύματος. Έτσι δοξάζεται ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, και μεγαλύνεται ο Αρχιστράτηγος Μιχαήλ, ο φύλακας του χριστιανικού γένους.