Ο ληστής που έγινε θαυματουργός όσιος

Επικεφαλής συμμορίας με περισσότερους από τριάντα ληστές, ο Δαβίδ σκόρπιζε για χρόνια τον τρόμο στην έρημο της Ερμουπόλεως στην Αίγυπτο. Είχε διαπράξει αμέτρητους φόνους και ανείπωτες κακουργίες, ώσπου μια μέρα, στην κορυφή ενός βουνού, τον συγκλόνισε ο φόβος του Θεού. Κάθισε εκείνη την ώρα ανάμεσα στους συντρόφους του και αναλογίστηκε όλα τα δεινά που είχε προκαλέσει στους ανθρώπους.

Η συνείδησή του ταράχτηκε τόσο βαθιά, ώστε αποφάσισε να εγκαταλείψει αμέσως τη ζωή του εγκλήματος. Άφησε τους ληστές του χωρίς δεύτερη σκέψη και κατευθύνθηκε προς ένα κοντινό μοναστήρι, με την ελπίδα ότι θα έβρισκε εκεί συγχώρεση. Όταν έφτασε στην πύλη, χτύπησε και ζήτησε να μιλήσει με τον ηγούμενο.

Ο θυρωρός τον ρώτησε τι επιθυμούσε και ο Δαβίδ απάντησε πως ήθελε να γίνει μοναχός. Σύντομα βγήκε ο ίδιος ο ηγούμενος, αλλά μόλις τον είδε γέροντα ήδη στην ηλικία, δίστασε να τον δεχτεί. Του εξήγησε με ειλικρίνεια ότι η ζωή των αδελφών ήταν πολύ σκληρή και απαιτούσε μεγάλη άσκηση και εγκράτεια.

Φοβόταν, λοιπόν, πως ένας άνθρωπος συνηθισμένος σε άλλον τρόπο ζωής δεν θα άντεχε τις αυστηρές εντολές της μοναστικής αδελφότητας. Ο Δαβίδ όμως δεν λύγισε από την πρώτη άρνηση και συνέχισε με δάκρυα να ικετεύει τον ηγούμενο. Του υποσχέθηκε ότι θα έκανε με προθυμία οτιδήποτε του ζητούσαν, αρκεί να τον δέχονταν ως αδελφό στο μοναστήρι.

Ο ηγούμενος όμως επέμενε στην άρνησή του, λέγοντας ξανά ότι δεν μπορούσε να ζήσει μαζί τους. Τότε ο Δαβίδ αποκάλυψε με ωμότητα την πραγματική του ταυτότητα και την αιτία της επίσκεψής του. Του φανέρωσε ότι ήταν ο φοβερός αρχιληστής Δαβίδ και ότι είχε έρθει για να κλάψει επιτέλους τις αμαρτίες του.

Πρόσθεσε όμως και μια τρομερή απειλή για την περίπτωση που θα αρνιόταν την αίτησή του. Ορκίστηκε πως θα γύριζε πίσω στους συντρόφους του, θα τους έφερνε όλους στο μοναστήρι και θα σκότωνε κάθε μοναχό, καίγοντας ταυτόχρονα το ίδιο το κτίσμα. Ο ηγούμενος, μπροστά σε αυτή τη φοβερή προοπτική, υποχώρησε και τον δέχτηκε στην αδελφότητα.

Τον έκειρε αμέσως μοναχό και τον ενέταξε στο σώμα των αδελφών. Από εκείνη τη στιγμή ο Δαβίδ άρχισε να αγωνίζεται με ζήλο στην εγκράτεια και στην ταπείνωση, ξεπερνώντας σε σύντομο χρόνο όλους τους άλλους με τις αρετές του. Μια ημέρα, καθώς ο Δαβίδ καθόταν μόνος στο κελί του και προσευχόταν, του φανερώθηκε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ με μήνυμα ουράνιο.

Του ανήγγειλε ότι ο Κύριος είχε ήδη συγχωρήσει τις πολλές αμαρτίες του και θα του χάριζε επιπλέον το χάρισμα των θαυμάτων. Ο όσιος όμως δεν μπόρεσε να πιστέψει με την πρώτη ότι ο Θεός τον συγχώρεσε τόσο γρήγορα. Απάντησε στον Αρχάγγελο ότι οι αμαρτίες του ήταν πολύ βαριές και πολυάριθμες, περισσότερες και από την άμμο της θάλασσας.

Τότε ο Γαβριήλ του υπενθύμισε με αυστηρότητα την περίπτωση του Ζαχαρία στον ναό. Του είπε ότι δεν είχε λυπηθεί ούτε εκείνον τον δίκαιο ιερέα όταν αμφέβαλε για τα λόγια του. Είχε δέσει τότε τη γλώσσα του ως παιδαγωγική τιμωρία, ώσπου να βεβαιωθεί για την αλήθεια της θείας αγγελίας.

Με τον ίδιο τρόπο όρισε και για τον Δαβίδ ότι από εκείνη τη στιγμή θα έμενε άλαλος. Ο όσιος γονάτισε ταπεινά και άρχισε να παρακαλεί τον Αρχάγγελο με συντριβή. Του θύμισε ότι, όταν ήταν ληστής και έχυνε αίματα αθώων ανθρώπων, κανείς δεν είχε δέσει τη γλώσσα του εκείνη την εποχή.

Παραπονέθηκε λοιπόν με πόνο ότι τώρα, που επιθυμούσε επιτέλους να δοξολογεί τον Θεό, η γλώσσα του καταδικαζόταν στη σιωπή. Τότε ο Αρχάγγελος έδειξε φιλάνθρωπη συγκατάβαση και του παραχώρησε μια σημαντική εξαίρεση από την τιμωρία. Του επέτρεψε να μιλά μόνο όταν θα δοξολογούσε τον Θεό και θα προσευχόταν κατά την ώρα του μοναστικού κανόνα.

Όλον τον υπόλοιπο χρόνο της ημέρας θα παρέμενε εντελώς σιωπηλός, χωρίς να προφέρει καμία ανθρώπινη κουβέντα. Αφού του έδωσε αυτή την παραγγελία, ο Γαβριήλ αναχώρησε και ο όσιος ευχαρίστησε τον Κύριο για τη συγχώρεση των αμαρτιών του. Από εκείνη την ημέρα ο Δαβίδ έλαβε πραγματικά τη χάρη να επιτελεί πολυάριθμα και μεγάλα θαύματα.

Χάριζε στους τυφλούς ξανά το φως των ματιών τους με την προσευχή του. Σήκωνε όρθιους τους χωλούς και θεράπευε τους δαιμονισμένους που τον πλησίαζαν με πίστη. Έψαλλε επίσης ύμνους στον Θεό μέσα στον ναό την ώρα της κοινής λατρείας.

Πέρα όμως από τα λόγια της προσευχής, δεν μπορούσε να αρθρώσει καμία άλλη συλλαβή. Αφού έζησε με αυτόν τον θαυμαστό τρόπο πολλά χρόνια, εκοιμήθη οσιακά εν Κυρίω και πρεσβεύει αδιάκοπα για όλους εμάς.