Φλώρος και Λαύρος, οι λιθοξόοι μάρτυρες

Δύο δίδυμα αδέλφια, λιθοξόοι στο επάγγελμα, έχτισαν με τα ίδια τους τα χέρια έναν ειδωλολατρικό ναό και τον αφιέρωσαν στον Χριστό. Έπειτα τους έριξαν ζωντανούς σε ένα ξερό πηγάδι και τους σκέπασαν με χώμα, ενώ προσεύχονταν για τους πιστούς. Ο Φλώρος και ο Λαύρος κατάγονταν από το Βυζάντιο και έζησαν στον δεύτερο αιώνα μετά τη γέννηση του Χριστού.

Στην τέχνη της λιθοξοϊκής και στην πίστη τούς μύησαν δύο ευσεβείς δάσκαλοι, ο Πρόκλος και ο Μάξιμος, οι οποίοι αργότερα μαρτύρησαν για τον Χριστό. Όταν οι δάσκαλοί τους έλαβαν το στεφάνι του μαρτυρίου, τα δύο αδέλφια άφησαν την πατρίδα και ταξίδεψαν στην Ιλλυρία. Εκεί εγκαταστάθηκαν στην πόλη Ουλπιανά και άρχισαν να δουλεύουν την τέχνη τους με ταπείνωση και αφοσίωση.

Παράλληλα δίδασκαν κρυφά τους φτωχούς και τους αδυνάτους τον λόγο του Ευαγγελίου. Ο έπαρχος της Ιλλυρίας, ο Λυκίων, αναγνώρισε την επιδεξιότητά τους και τους εμπιστεύτηκε ένα σημαντικό έργο. Τους έστειλε σε γειτονικό άρχοντα, ο οποίος ήθελε να ανεγείρει έναν λαμπρό λίθινο ναό για τα είδωλα της εποχής.

Ο τοπικός άρχοντας έδωσε στα δύο αδέλφια τα σχέδια και άφθονα χρήματα για να ολοκληρώσουν το έργο σύμφωνα με τη βούλησή του. Όμως οι δύο λιθοξόοι μοίραζαν τον μισθό τους ως ελεημοσύνη στους πεινασμένους και στους ενδεείς της περιοχής. Τη μέρα δούλευαν με σκληρή προσπάθεια στο γιαπί, ενώ τη νύχτα προσεύχονταν αδιάλειπτα στον αληθινό Θεό.

Έτρωγαν λίγο και νήστευαν αυστηρά, αλλά φρόντιζαν να χορταίνουν όσους χτυπούσαν την πόρτα τους. Με τη βοήθεια ενός αγγέλου που στεκόταν αόρατος δίπλα τους, το έργο προχωρούσε με ταχύτητα και ακρίβεια. Μέσα στη διδασκαλία και την αγάπη που σκορπούσαν, οδήγησαν στην πίστη του Χριστού πολλούς από τους φτωχούς που βοηθούσαν.

Κοντά στο εργοτάξιο ζούσε ένας ιερέας των ειδώλων, ο Μαμερτίνος, και ο γιος του Αθανάσιος ήταν ένας νέος γεμάτος περιέργεια. Μια μέρα, καθώς οι άγιοι λάξευαν την πέτρα, ο νέος πλησίασε απρόσεκτα την εργασία τους. Ένα κομμάτι πέτρας πετάχτηκε ξαφνικά και τον χτύπησε δυνατά στο μάτι, βγάζοντάς του την όραση.

Ο πατέρας του έτρεξε αμέσως και ξέσπασε με οργή πάνω στα δύο αδέλφια. Οι άγιοι καθησύχασαν τον απελπισμένο πατέρα και του υποσχέθηκαν πως ο γιος του θα ξαναβρεί την υγεία του πολύ σύντομα. Πήραν τον νέο εκείνη τη νύχτα στο σπίτι τους και άρχισαν να του μιλούν για τον έναν και αληθινό Θεό.

Του είπαν πως αν πιστέψει με όλη του την καρδιά στον Χριστό, το μάτι του θα θεραπευτεί αμέσως. Ο νέος απάντησε πως είναι λογικό να πιστεύει κανείς σε όποιον Θεό χαρίζει το φως στους τυφλούς και υγεία στους ασθενείς. Διηγήθηκε μάλιστα και ένα γεγονός που είχε σημαδέψει έναν ιερέα της θρησκείας τους, τον Ερμή.

Όταν τον χειροτονούσαν, το ασημένιο χέρι του ειδώλου του Διός γλίστρησε και του ξέσκισε άσχημα το πρόσωπο. Οι άγιοι έκαναν τότε θερμή προσευχή και σταύρωσαν το χτυπημένο μάτι του νέου με το σημείο του σταυρού. Το μάτι θεραπεύτηκε ολοκληρωτικά και ο νέος ξαναβρήκε το φως του ολοκάθαρο.

Έτσι όχι μόνο ο Αθανάσιος, αλλά και ο πατέρας του Μαμερτίνος πίστεψαν με όλη τους την ψυχή στον Χριστό. Όταν η ανέγερση του ναού πλησίαζε στο τέλος, τα δύο αδέλφια αποφάσισαν να μην τον παραδώσουν στα είδωλα. Συγκέντρωσαν περίπου τριακόσιους φτωχούς που είχαν ευεργετήσει και τους οδήγησαν μέσα στο νεόκτιστο οικοδόμημα.

Έστησαν στην ανατολική πλευρά έναν τίμιο σταυρό και αφιέρωσαν τον ναό στο όνομα του Σωτήρος Ιησού Χριστού. Πέρασαν όλη τη νύχτα σε ολονύκτια προσευχή και έψαλλαν με μια φωνή δοξολογίες προς τον αληθινό Θεό. Λέγεται πως εκείνη τη στιγμή κατέβηκε από τον ουρανό ένα άρρητο φως και γέμισε τον χώρο με θεϊκή λάμψη.

Με το τέλος της προσευχής, όλοι μαζί κατευθύνθηκαν στον τόπο όπου φυλάσσονταν τα είδωλα του ναού. Έδεσαν με σχοινιά τους λαιμούς των αγαλμάτων και τα έσυραν ένα ένα στο χώμα μπροστά στα έκπληκτα πλήθη. Τα τσάκισαν σε μικρά κομμάτια και έτσι έσβησαν για πάντα τη λατρεία των ψεύτικων θεών από τον τόπο εκείνον.

Η είδηση όμως έφτασε γρήγορα στον τοπικό άρχοντα, που ξέσπασε σε φοβερή οργή για το τόλμημα των πιστών. Ο άρχοντας διέταξε αμέσως να συλληφθούν τα δύο αδέλφια μαζί με όσους είχαν συμμετάσχει στην πράξη. Καταδίκασε τους τριακόσιους πιστούς, ανάμεσά τους τον Μαμερτίνο και τον γιο του Αθανάσιο, να καούν σε αναμμένο καμίνι.

Τους Φλώρο και Λαύρο τους έδεσε σε ρόδες αμαξιού και τους χτύπησε με βάρβαρη σκληρότητα μέχρι αιμορραγίας. Έπειτα τους έστειλε δεμένους πίσω στον έπαρχο της Ιλλυρίας, τον Λυκίωνα, για την τελική απόφαση. Ο έπαρχος τους ανέκρινε και διαπίστωσε πως παραμένουν ακλόνητοι στην πίστη τους στον Χριστό.

Έδωσε τότε εντολή να τους ρίξουν μέσα σε ένα βαθύ ξερό πηγάδι και να το σκεπάσουν με χώμα. Μέσα από εκεί οι δύο μάρτυρες παρέδωσαν την ψυχή τους στον Κύριο, ενώ προσεύχονταν για τους πιστούς. Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να ανακαλυφθούν τα ιερά τους λείψανα, που βρέθηκαν άφθαρτα και θαυματουργικά.

Τα μετέφεραν με τιμές στην Κωνσταντινούπολη, όπου ανέβλυζαν μύρο και επιτελούσαν θαύματα σε όσους κατέφευγαν με πίστη. Λέγεται πως τοποθετήθηκαν στην ξακουστή Μονή του Παντοκράτορος, όπου τα προσκυνούσαν οι πιστοί αιώνες ολόκληρους. I've used some `-μένος` forms which I need to recheck.

Let me note: "δεμένους", "αναμμένο", "χτυπημένο", "νεόκτιστο" – these are participial. **08_18_Άγιοι_Φλώρος_και_Λαύρος_Ελληνικά_Καθαρά. 📄 **Αρχείο: 08_18_Άγιοι_Φλώρος_και_Λαύρος_Ελληνικά_Καθαρά.