Η ανακομιδή των λειψάνων του οσίου Αρσενίου της Πάρου

Στα χίλια εννιακόσια εξήντα επτά το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως ανακήρυξε επίσημα άγιο τον όσιο Αρσένιο της Πάρου. Η Εκκλησία τιμά σήμερα την ανακομιδή των ιερών λειψάνων του, ενός ασκητή που έζησε από το χίλια οκτακόσια έως το χίλια οκτακόσια εβδομήντα επτά. Ο όσιος ονομάστηκε καύχημα της Ηπείρου και δόξα της Πάρου, και η κύρια μνήμη του γιορτάζεται την τριακοστή πρώτη Ιανουαρίου κάθε χρόνου.

Μαζί με τον γέροντά του, τον πατέρα Δανιήλ, ο Αρσένιος έμεινε στο Άγιον Όρος για έξι ολόκληρα χρόνια αφιερωμένος στην προσευχή και τη μοναχική άσκηση. Όμως οι δύο πατέρες αναγκάστηκαν τελικά να φύγουν από τον Άθω εξαιτίας της σκληρής αντίδρασης που συνάντησαν από αμαθείς μοναχούς. Οι μοναχοί αυτοί στέκονταν εχθρικά απέναντι στο κίνημα των Κολλυβάδων, το οποίο αγκάλιαζε με θέρμη ο νεαρός Αρσένιος.

Οι Κολλυβάδες ζητούσαν αυστηρή πιστότητα στην ιερή Παράδοση της Εκκλησίας και απέρριπταν την τέλεση μνημοσύνων την ημέρα της Κυριακής. Δίδασκαν επίσης ότι οι χριστιανοί οφείλουν να κοινωνούν συχνότερα και όχι μόνο τέσσερις φορές μέσα στον χρόνο. Οι ίδιοι πατέρες ασκούσαν την αδιάλειπτη νοερά προσευχή της καρδιάς, δηλαδή τον ησυχασμό, που πολλοί άνθρωποι της εποχής δεν μπορούσαν να καταλάβουν σωστά.

Κάποιοι αγιορείτες μοναχοί από άγνοια στράφηκαν με σφοδρότητα εναντίον των Κολλυβάδων, τους ύβριζαν, τους κακομεταχειρίζονταν και τους ανάγκαζαν να πάρουν τον δρόμο της εξορίας. Ο πατέρας Δανιήλ και ο Αρσένιος έφυγαν από το Άγιον Όρος όταν η εχθρότητα κατά της συχνής θείας Κοινωνίας είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της. Λίγο αργότερα ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση την εικοστή πέμπτη Μαρτίου του χίλια οκτακόσια είκοσι ένα, σε μια εποχή ταραγμένη και δύσκολη για όλους.

Αφού έμειναν για λίγο διάστημα στην ιστορική μονή της Πεντέλης κοντά στην Αθήνα, οι δύο μοναχοί έφτασαν στο νησί της Πάρου. Δεν κατάφεραν όμως να εγκατασταθούν εκεί μόνιμα, και έτσι κατέληξαν τελικά στο μικρό νησί της Φολεγάνδρου. Στο νησί αυτό δεν υπήρχε κανένας δάσκαλος για τα παιδιά, και οι κάτοικοι ζήτησαν από τον γέροντα Δανιήλ μια μεγάλη χάρη.

Τον παρακάλεσαν να επιτρέψει στον νεαρό Αρσένιο να αναλάβει τη μόρφωση των παιδιών τους. Ο γέροντας Δανιήλ δέχτηκε με χαρά το αίτημα των απλών νησιωτών και φρόντισε αμέσως για τη συνέχεια. Φρόντισε ώστε ο πατέρας Αρσένιος να χειροτονηθεί διάκονος από τον Μητροπολίτη της Θήρας, για να διακονεί και λειτουργικά την κοινότητα.

Μετά τη χειροτονία του ο ελληνικός κρατικός μηχανισμός τον διόρισε επίσημα ως δάσκαλο στο νησί της Φολεγάνδρου. Η διδασκαλική σταδιοδρομία του οσίου κράτησε ένδεκα ολόκληρα χρόνια, από το χίλια οκτακόσια είκοσι εννέα έως το χίλια οκτακόσια σαράντα. Σε όλο αυτό το διάστημα ο όσιος μοιραζόταν τη ζωή του ανάμεσα στην προσευχή, την άσκηση και τη φροντίδα για τα μικρά παιδιά.

Δίδασκε με αγάπη, με υπομονή και με σεβασμό σε κάθε ψυχή που του εμπιστεύονταν οι οικογένειες του νησιού. Μετέδιδε στους μαθητές του γνώσεις, αλλά πρώτα από όλα τους μετέδιδε το ήθος της Ορθόδοξης Παράδοσης και τη φλόγα της πίστης. Η ζωή του στάθηκε ζωντανή απόδειξη όσων πρέσβευε το κίνημα των Κολλυβάδων μέσα σε εποχές μεγάλων δοκιμασιών.

Με τις άγιες πρεσβείες του ο Κύριος ελεεί και στηρίζει τους πιστούς που τον τιμούν σήμερα.