Ο Μάρτυρας Γερόντιος και οι σύν αυτώ της Μονής Νταβίτ Γκαρέτζι

Ένα ολόκληρο καλοκαίρι του χίλια οκτακόσια πενήντα ένα, η έρημος του Νταβίτ Γκαρέτζι βάφτηκε με το αίμα των μοναχών της. Οι Νταγκεστανοί επιδρομείς λεηλάτησαν την ξακουστή Λαύρα και άρπαξαν τους ιερούς θησαυρούς και τα χειρόγραφα των πατέρων της σιωπής. Για δύο ολόκληρους αιώνες, τον δέκατο όγδοο και τον δέκατο ένατο, τα άγρια στίφη κατέβαιναν συνεχώς στη μοναστική αυτή έρημο της Γεωργίας.

Κατέστρεφαν τους ναούς και τα μοναστήρια, άρπαζαν τα ιερά σκεύη και βασάνιζαν αλύπητα τους ασκητές που εργάζονταν εκεί. Πολλοί μοναχοί έχασαν τη ζωή τους μέσα στις αλλεπάλληλες αυτές αιματηρές εφόδους των απίστων. Η έρημος του Νταβίτ Γκαρέτζι παρέμενε όμως πάντοτε ένας τόπος προσευχής και πνευματικής άσκησης.

Οι πατέρες δεν εγκατέλειπαν τα κελιά τους, παρά τον διαρκή φόβο και τον επικείμενο θάνατο. Η πίστη τους στον Χριστό ήταν πιο δυνατή από κάθε απειλή των βαρβάρων κατακτητών. Έζησαν με νηστεία, με αγρυπνία και με ολονύκτια προσευχή στα βραχώδη αυτά μέρη.

Ο τόπος τους θεωρούνταν ένα από τα μεγαλύτερα πνευματικά κέντρα ολόκληρης της γεωργιανής Ορθοδοξίας εκείνη την εποχή. Η μαρτυρία τους θα γινόταν ένα ζωντανό κήρυγμα για τις επόμενες γενιές των πιστών. Όταν οι επιδρομείς εισέβαλαν στη Λαύρα εκείνο το καλοκαίρι, συνέλαβαν αιχμαλώτους πολλούς από τους μοναχούς της αδελφότητας.

Ξεχώρισαν τους πιο ευσεβείς ανάμεσά τους και τους υπέβαλαν σε φρικτά και απάνθρωπα μαρτύρια. Πρώτον μαχαίρωσαν θανάσιμα τον ιεροδιάκονο Οτάρ, και αμέσως μετά αποκεφάλισαν τον ιερομόναχο Γερόντιο μπροστά στους άλλους. Τον ιερομόναχο Σεραπίωνα τον χτύπησαν με τα ξίφη τους μέχρι που ξεψύχησε μέσα στα αίματά του.

Τον μοναχό Γερμανό τον μαχαίρωσαν στην κοιλιά και έπειτα έκοψαν και το κεφάλι του. Με τον ίδιο τρόπο αποκεφάλισαν και τον μοναχό Βησσαρίωνα, χωρίς κανένα έλεος ή δισταγμό. Ο νεαρός Συμεών, μόλις δεκαοκτώ χρονών, προσπάθησε να ξεφύγει τρέχοντας μέσα από τα βράχια της ερήμου.

Οι διώκτες του τον πυροβόλησαν με τα τόξα και τα βέλη τους, τον έπιασαν και τον αποκεφάλισαν. Ο μοναχός Μιχαήλ, ο πιο ξεχωριστός ανάμεσα στους αδελφούς για την ταπείνωση και τη σιωπή του, υπέστη τα πιο σκληρά βασανιστήρια από όλους. Μετά το μαρτύριό τους, τα σώματα αυτών των αγίων ανδρών φωτίστηκαν με ένα ουράνιο θείο φως.

Το σημείο αυτό έγινε σαφής μαρτυρία της αγιότητας και της παρρησίας τους ενώπιον του Κυρίου. Το ιερό αυτό μαρτύριο των πατέρων της Μονής Νταβίτ Γκαρέτζι περιγράφηκε δύο χρόνια αργότερα, το χίλια οκτακόσια πενήντα τρία. Συγγραφέας της διηγήσεως ήταν ο ιερομόναχος Ισαάκ από τη Γαενάτι, ο οποίος υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας ολόκληρης της φοβερής τραγωδίας.

Ο ίδιος ο ιερομόναχος Ισαάκ συνελήφθη από τους ανελέητους ληστές και οδηγήθηκε αιχμάλωτος στα βάθη του Νταγκεστάν. Έζησε εκεί μέσα σε σκληρή δουλεία και ταλαιπωρίες, χωρίς όμως ποτέ να χάσει την ελπίδα του στον Θεό. Αργότερα ελευθερώθηκε χάρη στη μεσολάβηση του τσάρου Νικολάου του Πρώτου, ο οποίος βασίλεψε στη Ρωσία επί τριάντα χρόνια.

Με τη δική του παρέμβαση ο μάρτυρας ιερομόναχος επέστρεψε ελεύθερος στην πατρίδα του και κατέγραψε όλα όσα είδαν τα μάτια του. Η διήγησή του διασώθηκε ως πολύτιμη κληρονομιά για ολόκληρη την Εκκλησία της Γεωργίας και για τους Ορθοδόξους πιστούς. Έτσι τα ονόματα του Γεροντίου, του Σεραπίωνα, του Γερμανού, του Βησσαρίωνα, του Μιχαήλ, του Συμεών και του Οτάρ έμειναν αθάνατα.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους στις δώδεκα Αυγούστου κάθε χρόνο μαζί με όλους τους πατέρες της ερήμου. Το αίμα τους πότισε τη μοναστική γη της Γεωργίας και έγινε σπόρος νέας πνευματικής αναγέννησης.