Οι εννέα Μάρτυρες της Πέργης

Μέσα σε μια νύχτα εννέα απλοί άνθρωποι μπήκαν στον ναό της Αρτέμιδος και γκρέμισαν με τα χέρια τους όλα τα είδωλα. Λίγο αργότερα, μέσα στο κλουβί των θηρίων, τα πεινασμένα αγρίμια έσκυψαν το κεφάλι και δεν τους άγγιξαν καθόλου. Οι Άγιοι Λεόντιος, Άττος, Αλέξανδρος, Κινδέας, Μνησίθεος, Κυριακός, Μηναίος, Κατούνος και Ευκλής έζησαν στην Πέργη της Παμφυλίας, στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού και του ηγεμόνα Φλαβιανού.

Κατάγονταν όλοι από χριστιανικές οικογένειες και διατήρησαν την πίστη τους ζωντανή από την παιδική τους ηλικία μέχρι την ώρα του μαρτυρίου τους. Οι οκτώ από αυτούς ασχολούνταν με τη γεωργία και ζούσαν με τον κόπο των χεριών τους στα χωράφια. Ο Μηναίος ήταν μαραγκός και κέρδιζε το ψωμί του δουλεύοντας υπομονετικά το ξύλο μέσα στο εργαστήρι του.

Παρότι τους χώριζαν τα επαγγέλματα και οι καθημερινές τους ασχολίες, τους ένωνε η ίδια αγάπη για τον Χριστό και η ίδια λαχτάρα για την αιώνια ζωή. Ένα βράδυ, αφού συναντήθηκαν κρυφά, πήραν μαζί την τολμηρή απόφαση να μαρτυρήσουν για την πίστη τους. Με αυτήν την απόφαση μέσα στην καρδιά τους κατευθύνθηκαν αθόρυβα προς τον ειδωλολατρικό ναό της Αρτέμιδος.

Εκεί γκρέμισαν τα αγάλματα και κατέστρεψαν κάθε αντικείμενο που χρησιμοποιούσαν οι ειδωλολάτρες για τη λατρεία της θεάς τους. Σύντομα οι ειδωλολάτρες της πόλης τους εντόπισαν, τους συνέλαβαν και τους οδήγησαν δεμένους μπροστά στον ηγεμόνα Φλαβιανό για ανάκριση. Όταν ο ηγεμόνας κατάλαβε πως δεν λύγιζαν με τα λόγια, διέταξε αμέσως να αρχίσουν τα πιο σκληρά και απάνθρωπα βασανιστήρια.

Πρώτα τους έκαψαν τα πλευρά με αναμμένες λαμπάδες και ύστερα ξέσχισαν τις σάρκες τους με σιδερένια νύχια ως τα κόκκαλα. Στη συνέχεια πήραν αναμμένους δαυλούς και τους τρύπησαν τα μάτια, χωρίς να ακούσουν από το στόμα τους κανένα παράπονο. Έπειτα τους έκλεισαν σε μια σκοτεινή φυλακή, όπου με διαταγή του τυράννου τους στέρησαν κάθε τροφή και κάθε σταγόνα νερού.

Οι Άγιοι όμως υπέμεναν τους πόνους με θαυμαστή γαλήνη και προσεύχονταν αδιάκοπα στον Κύριο. Η πίστη τους έδινε δύναμη ασύγκριτα μεγαλύτερη από κάθε ανθρώπινη αντοχή και κάθε σωματική ταλαιπωρία. Όταν πέρασαν μερικές ημέρες, ο ηγεμόνας πρόσταξε να τους βγάλουν από τη φυλακή και να τους ρίξουν στα άγρια θηρία.

Τους έσπρωξαν λοιπόν μέσα σε ένα κλουβί γεμάτο πεινασμένα ζώα, για να τους κατασπαράξουν μπροστά στα μάτια του πλήθους. Τα θηρία όμως, παρότι λιμοκτονούσαν εδώ και ημέρες, κάθονταν ήρεμα και δεν πλησίαζαν καθόλου τους Μάρτυρες του Χριστού. Όσοι παρακολουθούσαν το παράδοξο αυτό θέαμα έμειναν άναυδοι και φώναξαν με μία φωνή πως μέγας είναι ο Θεός των Χριστιανών.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ξέσπασε φοβερή καταιγίδα με βροντές και αστραπές, ενώ μαζί με τη βροχή έπεφτε φωτιά και χαλάζι. Μέσα στον θόρυβο ακούστηκε μια γλυκιά φωνή από τον ουρανό, η οποία καλούσε τους Αγίους κοντά στον Κύριο. Όταν άκουσαν αυτήν τη θεϊκή πρόσκληση, γέμισαν αμέσως από ανέκφραστη χαρά και ευφροσύνη.

Ο τύραννος όμως θύμωσε ακόμη περισσότερο και πρόσταξε να τους αποκεφαλίσουν με το σπαθί. Έτσι ολοκληρώθηκε το μαρτύριο των εννέα Αγίων της Πέργης και οι ψυχές τους πέρασαν στην αιώνια Βασιλεία του Χριστού.