Ο Ιερομάρτυρας Θεράπων των Σάρδεων

Τα ματωμένα παλούκια στα οποία τον έδεσαν φύτρωσαν και έγιναν δέντρα που θεράπευαν αρρώστιες με τα φύλλα τους. Ο επίσκοπος Σάρδεων Θεράπων βάφτισε πλήθος ειδωλολατρών Ελλήνων και πλήρωσε αυτή τη μαρτυρία με τη ζωή του τον τρίτο αιώνα. Η πόλη των Σάρδεων βρισκόταν στη Λυδία της Μικράς Ασίας και αποτελούσε σημαντικό κέντρο του αρχαίου ελληνισμού της περιοχής.

Εκεί ο άγιος ποίμαινε την τοπική Εκκλησία με πραότητα και διάκριση, σύμφωνα με όσα διδάσκει ο απόστολος Παύλος για τους ποιμένες. Ήταν ειρηνικός, επιεικής, φιλόξενος, αφιλοχρήματος και διδακτικός, με αληθινή αγάπη για κάθε ψυχή που του εμπιστευόταν ο Θεός. Έτρεμε μήπως από δική του αμέλεια χαθεί ή σκανδαλιστεί έστω και μία ψυχή του ποιμνίου του.

Με αυτή τη φλόγα μέσα του οδηγούσε στο φως του Χριστού πολλούς ειδωλολάτρες της περιοχής. Τους κατηχούσε υπομονετικά, τους έλυνε τις απορίες και τους χάριζε το άγιο Βάπτισμα, ανοίγοντάς τους δρόμο σωτηρίας. Το έργο του φάνηκε γρήγορα στους τοπικούς άρχοντες, οι οποίοι ένιωθαν ότι η ειδωλολατρία υποχωρούσε εξαιτίας του.

Έτσι ο διωγμός κατά του φλογερού επισκόπου ήταν πλέον θέμα χρόνου και αναπόφευκτος. Όταν τον συνέλαβαν οι στρατιώτες, οδηγήθηκε δεμένος μπροστά στον ηγεμόνα Ιουλιανό για να τον ανακρίνει σκληρά. Εκείνος τον διέταξε να αρνηθεί τον Ιησού και να θυσιάσει στα είδωλα για να γλιτώσει τη ζωή του.

Ο επίσκοπος όμως μίλησε στον ειδωλολάτρη άρχοντα σαν αληθινός ήρωας της πίστης, χωρίς δισταγμό και χωρίς φόβο. Δήλωσε με παρρησία ότι είναι Χριστιανός επίσκοπος και επιθυμούσε να βαδίσει στο μαρτύριο αντί να το αποφύγει με αρνήσεις. Οι δικαστές τότε τον έριξαν δεμένο στη φυλακή, όπου έμεινε καιρό πολύ χωρίς τροφή και χωρίς νερό.

Παρά την πείνα, τη δίψα και την εξάντληση, ο άγιος έμεινε ασάλευτος στην ομολογία και στην προσευχή του. Στη συνέχεια τον έβγαλαν από τη φυλακή και τον παρέδωσαν σε σκληρά και ποικίλα βασανιστήρια. Οι τιμωρίες όμως δεν έσπασαν τη γενναία ομολογία της πίστης ούτε λύγισαν τη θέλησή του να μείνει πιστός στον Χριστό.

Έπειτα τον έσυραν αλυσοδεμένο στην πόλη Σύναο της Φρυγίας και κατόπιν στην Άγκυρα της Γαλατίας. Σε κάθε τόπο όπου τον μετέφεραν, τον υπέβαλλαν ξανά και ξανά σε νέα και πιο φρικτά μαρτύρια. Στη συνέχεια οδήγησαν τον επίσκοπο στις όχθες του ποταμού Αστάλα, που κυλούσε ήρεμος ανάμεσα στα δέντρα.

Εκεί τον ξεγύμνωσαν και τον τέντωσαν στο χώμα, δένοντας τα μέλη του σε τέσσερα παλούκια καρφωμένα στη γη. Οι δήμιοι τον χτυπούσαν τόσο άγρια, ώστε ξεκόλλησε το δέρμα από το σώμα του και ποτίστηκε το χώμα με αίμα. Τα τέσσερα παλούκια όμως, βρεγμένα με το μαρτυρικό εκείνο αίμα, βλάστησαν θαυμαστά και έβγαλαν φύλλα και κλαδιά.

Με τον καιρό μεγάλωσαν και έγιναν μεγάλα δέντρα, που με τα φύλλα τους χάριζαν θεραπεία σε πολλούς αρρώστους. Πλήθος ανθρώπων προσέρχονταν με πίστη και έβρισκαν γιατρειά από κάθε λογής ασθένειες και χρόνιες αδυναμίες τους. Τελικά μετέφεραν τον άγιο σε περιοχή της Λυδίας, κοντά στον ποταμό Έρμο, στην επισκοπή των Σατάλων.

Η επισκοπή αυτή ανήκε στη μητρόπολη των Σάρδεων, εκεί όπου ο Θεράπων είχε ποιμάνει το ποίμνιό του. Έπειτα από μακροχρόνια βασανιστήρια και νέους ξυλοδαρμούς, ο γενναίος αθλητής αποκεφαλίστηκε για το όνομα του Χριστού. Έτσι έλαβε από τον Κύριο τον άφθαρτο στέφανο του μαρτυρίου, σφραγίζοντας με το αίμα του την ομολογία του.