Neodëshmori Gjergji i Sofjes

Në mes të sheshit të Sofjes ndezën një zjarr të madh për të djegur një të ri njëzet e pesë vjeç që nuk mbante fesin turk. Ndërsa flakët mbuluan trupin e tij dhe qentë u hodhën lart për të parandaluar gjetjen e lipsanit, shpërtheu një stuhi e papritur e cila e shua plotësisht zjarrin. Ky martir ishte Shën Gjergji i Vogël, fryt i lutjes shumëvjeçare të dy prindërve të moshuar dhe pa fëmijë. Babai i tij Joani ishte një nga zotërit më të shquar të qytetit të Sredets dhe nëna e tij Maria e priti për vite me radhë si një tjetër Sarah. Çdo ditë prindërit e tij shkonin në tempullin e Agios Gjergji të Kapadokisë, shpërndanin lëmoshë dhe i luteshin Zotit që të zgjidhte sterilitetin e tyre. Zoti e dëgjoi lutjen e tyre dhe u dha në pleqëri një djalë, të cilin e pagëzuan me emrin e dëshmorit të madh. Fëmija u rrit me frikën e Zotit, mësoi letra dhe studioi me zell Shkrimet e Shenjta që në moshë shumë të re. Ai shpejt i tejkaloi të gjithë bashkëmoshatarët e tij në njohuri dhe i kujtonte Jozefin e Dhiatës së Vjetër me bukurinë dhe mençurinë e tij. Kur ai mbushi njëzet e pesë vjeç, prindërit e tij tashmë ishin prehur në Zotin dhe Bullgaria ishte nën sundimin e ashpër të turqve. Një ditë, disa muslimanë iu afruan dhe filluan ta bënin presion që të mohonte besimin e tij dhe ta pranonte fenë e tyre. Madje, ata shkuan t'i vinin në kokë edhe fesin e kuq që mbanin kur hynin në vendet e tyre të faljes. Gjergji iu përgjigj atyre me përbuzje se nuk është e përshtatshme për të krishterët të imitojnë zakonet e mbrapshta dhe të mohojnë Perëndinë e vërtetë. Ai gjithashtu u tha atyre se Muhamedi nuk ishte dërguar nga Zoti, as nga profetët apo apostujt, dhe se ata vetë janë larguar nga rruga e së vërtetës. Pastaj e hodhi tutje fesin e origjinës, e shkeli dhe me zë të lartë rrëfeu Krishtin si Krijues i qiellit dhe i tokës. Ai madje tha me vete se vetë Krishti po e thërret që të mos e humbasë këtë orë. Turqit u mbushën me inat dhe e përzunë me rrahje e sharje ndaj komandantit vendas. Sundimtari u mahnit nga bukuria dhe pamja e guximshme e rinisë dhe u përpoq ta fitonte me lajka e premtime. Ai i tha se nëse do ta mohonte Krishtin dhe do t'i bindej Sulltan Selimit, do të merrte pasuri, nderime dhe udhëheqje të të gjithë ushtarëve të qytetit të madh të Sredets. Por martiri përsëri rrëfeu Zotin përpara një turme të madhe dhe kontrolloi me forcë gabimin e fesë së tyre. Atëherë komandanti, i mbushur me inat, urdhëroi që ta rrihnin pa mëshirë me shkopinj, derisa mishi i tij u ngjit në dru dhe i rrjedh gjak nga plagët. Pastaj urdhëroi që ta prisnin me thika nga koka te këmbët dhe t'i digjnin plagët me qirinj të ndezur. I gjithë trupi po shkrihej si dylli nga zjarri dhe fytyra e tij nuk dallohej më nga plagët. Por dëshmori i duroi me guxim torturat e tmerrshme, duke thirrur vazhdimisht emrin e Jisu Krishtit me lot dhe lutje të zjarrtë. Pastaj urdhëruan që të parakalohej në të gjithë qytetin, duke i rënë daulleve dhe duke u thirrur njerëzve që askush të mos e mallkonte Muhamedin dhe besimin e tyre. Gjergji, megjithatë, lutej pandërprerë dhe i inkurajonte ata që e dëgjonin të besonin në Krishtin e vërtetë. Atëherë të pabesët përgatitën një zjarr të madh në qendër të qytetit për ta djegur të gjallë. Ndërsa e çuan atje, i rraskapitur nga plagët, ai ra pa ndjenja në tokë, me buzët që ende pëshpëritnin emrin e Zotit. Turqit e morën të gjallë dhe e hodhën në flakë dhe së bashku vendosën qen që të krishterët të mos dallonin lipsanin e shenjtë. Por papritmas një re e madhe zbriti nga qielli me bubullima dhe vetëtima dhe ra një shi i shpejtë që e shua plotësisht zjarrin. Në atë vend nuk mbeti as një tym dhe xhelatët u shpërndanë të tmerruar nga mrekullia. Shiu vazhdoi të binte deri në mbrëmje dhe më pas një dritë e shkëlqyer u shfaq mbi vendin e martirizimit. Kur të krishterët e panë atë shenjë qiellore, kryeprifti i katedrales së Shën Gjergjit të Kapadokisë u turr me guxim te gjykatësit turq. Ai dha para dhe mori leje për të marrë lipsane të ndershme të dëshmorit dhe për t'i varrosur me nderimet e duhura. Menjëherë pas kësaj ai shkoi te Mitropoliti Jeremia dhe i njoftoi se çfarë kishte ndodhur me këtë atlet të ri të Krishtit. Mitropoliti vrapoi me besim dhe nxitim drejt vendit të martirizimit, i shoqëruar nga e gjithë priftëria dhe një turmë njerëzish filantropikë. Të gjithë së bashku kënduan himne dhe mbanin qirinj dhe temjan teksa iu afruan hirit ku kishte ndriçuar drita hyjnore. Duke gërmuar nëpër hi ata gjetën trupin e ndershëm të dëshmorit të plotë dhe të padëmtuar nga zjarri, ndërsa eshtrat e qenve u bënë plotësisht pluhur dhe hi. Në rrugët ku më herët ishte derdhur gjaku i dëshmorit, natën shihej një dritë si qiri i ndezur dhe të gjithë besimtarët e qytetit e panë me sytë e tyre. Mitropoliti e priti me nderim të madh lipsanin e shenjtë dhe i vendosi në një altar brilant brenda tempullit të Shën Gjergjit të Kapadokisë. Aty mbetën këta lipsane të ndershëm dhe e bekuan qytetin me praninë e tyre për shumë shekuj në vazhdim. Me hirin e Zotit ata ofruan shërim dhe ngushëllim shpirtëror për ata që u strehuan tek ata me besim dhe shpresë. Dëshmori i Krishtit Gjergj i Riu e përfundoi luftën e tij trimërore në qytetin bullgar të Sredets, ku lindi dhe u rrit nga prindërit e tij të devotshëm. Martirizimi i tij u bë në vitin njëmijë e pesëqind e katërmbëdhjetë nga lindja e Krishtit, në ditën e njëzet e gjashtë të muajit maj. Në atë kohë mbretëroi Sulltan Selimi i Parë dhe Bullgaria ishte nën zgjedhën e rëndë të skllavërisë. Kisha e nderon kujtimin e tij dy herë në vit, në ditën e martirizimit të tij të lavdishëm dhe mbledhjes së relikteve të tij të shenjta.