Melkizedeku i drejtë, Mbreti i Salemit

Pa gjenealogji, pa fillim dhe fund të regjistruar, Melkizedeku shfaqet papritur në Shkrim si mbret dhe prift i Salemit. Ai i ofroi bukë e verë patriarkut Abraham dhe e bekoi, duke paralajmëruar kështu Hyjnoren Liturgji të Kishës sonë. Salemi identifikohet me qytetin që më vonë u quajt Jerusalem, ku Mesia do t'u zbulohej njerëzve. Sipas Mar Jacob Serugine, Melkizedeku ishte një kananit dhe vetë pozita e mbretërisë së tij dëshmon për këtë prejardhje të të drejtëve. Për këtë arsye gjenealogjia e tij nuk është regjistruar askund në tekstet e shenjta të Dhiatës së Vjetër. Sigurisht që ai lindi dhe sigurisht vdiq, por Bibla me qëllim i mban të heshtura të dyja këto fakte. Kështu ai nuk i atribuon atij as fillim e as fund, që të quhet prift përgjithmonë e përgjithmonë. Melkizedeku shfaqet papritur brenda faqeve të Shkrimit dhe më pas zhduket në të njëjtën mënyrë misterioze. Kisha e konsideron atë një tip dhe pararendës të Krishtit, siç dëshmon qartë Letra drejtuar Hebrenjve. Ai nuk e mori priftërinë e tij nga një prift tjetër dhe as nuk ia transmetoi atë ndonjë pasardhësi pas tij. Në fjalimin e tij të titulluar "Mbi Melkizedekun, Priftin e Perëndisë Më të Lartë", Mar Jakob Serugini shpjegon një ndryshim themelor të priftërisë. Priftërinjtë e lashtë derdhën gjak kafshësh kur i ofruan flijimet e tyre Perëndisë së vërtetë të Izraelit. Por Melkizedeku u bë prift me sakrificat e shpirtit dhe zemrës së tij. Ai nuk sakrifikoi kafshë ose nuk i ofroi asgjë Perëndisë, por gjithë vetvetes. Ai nuk e stolisi trupin e tij me rrobat e lavdishme që Aaroni kishte veshur në tabernakull. Në vend që të ofronte dema dhe desh, ai fali lutjet e tij të shenjta me zemër të pastër. Biri i Perëndisë është gjithashtu si Melkizedeku, sepse priftëria e Tij nuk ka as fillim as mbarim gjatë gjithë shekujve. Krishti iu ofrua Atit si një sakrificë e përsosur dhe pa gjak për të gjithë ne. Si kryeprift, Ai Vetë e çoi veten në vendin e flijimit me liri absolute. Ai e vuri trupin e Tij në altarin e Kryqit dhe derdhi gjakun e Tij më të shenjtë për shpëtimin e botës. Në kapitullin e shtatë të Letrës drejtuar Hebrenjve, Melkizedeku i drejtë quhet mbret i Salemit dhe prift i Perëndisë Më të Lartit. Nga interpretimi i emrit të tij rezulton se ai është mbreti i drejtësisë dhe mbreti i Salemit, domethënë i paqes. Ai u takua me patriarkun Abraham ndërsa ai kthehej fitimtar nga lufta kundër mbretërve të huaj. Ai solli me vete bukë dhe verë dhe e bekoi Abrahamin me fjalë plot fuqi dhe hir qiellor. Ai tha se i bekuar është Abrami nga Zoti Më i Larti, që krijoi qiellin dhe tokën. I bekuar është Zoti Më i Larti që i dorëzoi armiqtë në duart e shërbëtorit të Tij besnik. Me këtë ofertë buke dhe vere, Melkizedeku parashikon qartë Liturgji Hyjnore të Kishës së Krishtit. Kështu, Melkizedeku i drejtë u tregua më i lartë se vetë Abrahami, pasi patriarku i madh mori bekimin e tij. Abrahami, si më i vogli nga të dy, nuk guxoi të bekonte atë që e tejkalonte për nga vlera dhe hiri. Ai e pranoi me përulësi bekimin dhe ofroi një të dhjetën e plaçkës së fitores së tij, duke treguar respekt të madh. Priftëria e Melkisedekut është më e lartë se priftëria e Aaronit, pasi ai bekoi paraardhësin Abraham. Duke i dhënë të dhjetën Melkizedekut, Abrahami, paraardhësi i Aaronit, njohu në fakt vlerën priftërore të mbretit të huaj. Nëpërmjet Abrahamit, fisi i Levit i ofroi fillimet e tij imazhit të Birit të Perëndisë të shfaqur në Melkizedek. Megjithatë, Zoti nuk donte të vinte në mish nga fisi i Levit, por nga fisi mbretëror i Davidiit. Melkizedeku nuk shërbeu sipas priftërisë që një ditë do të shpërndahej në histori. Ai shërbeu sipas saj që qëndron shpirtërisht në shekuj, dhe prandaj shfaqet i gjallë në priftërinë e tij. Profeti i shenjtë dhe mbreti Davidi flet për të si një prift që nuk do ta njihte kurrë vdekjen. Kur psalmisti mendoi për Mesinë dhe kërkoi dikë që ta krahasonte me të, ai nuk zgjodhi prift përveç Aaronit. Ai zgjodhi Melkisedekun, i cili e kreu shërbimin e tij pa flijime dhe pa flijime gjaku. Shërbesa shpirtërore e këtij njeriu, i cili qëndroi në ngjashmërinë e Birit të Perëndisë, mbetet e pakuptueshme për mendjet e njerëzve. Ai mbante dy kurora, njëra e fshehur në mister dhe tjetra e dukshme për të gjithë rreth tij. Ai kishte autoritet mbi dy mbretëri të ndryshme, atë tokësore dhe shpirtërore, dhe u shërbeu atyre me urtësi dhe përulësi. Ai ishte një mbret tokësor që nuk luftoi kurrë me fqinjët e tij në kufijtë e mbretërisë së tij. Shpirti i tij paqësor i shmangu luftës dhe armiqësisë dhe dëshironte vetëm paqe dhe drejtësi mes njerëzve. Kisha e kujton atë në fillim të Kreshmës së Madhe me fjalë udhëzuese për të gjithë besimtarët e saj. Ai na nxit të imitojmë atë prift të Perëndisë dhe mbretin e vetmuar, i cili ishte një imazh i jetës së Krishtit. Ky kujtim këndohet të enjten e javës së parë të Kreshmës, në kuadër të Kanunit të Madh të Shën Andrea të Kretës. Melkizedeku i drejtë nderohet gjithashtu të Dielën e Paraardhësve, së bashku me të gjithë të drejtët e Dhiatës së Vjetër. Kujtimi i tij kremtohet nga Kisha jonë e shenjtë çdo vit më njëzet e dy maj.