Oshënar Serapioni sindoniti i Egjiptit

Ai ia dha të vetmen rrobë prej liri që kishte veshur një lypës që dridhej nga i ftohti dhe e la veten të zhveshur në rrugë. Kur një filozof grek i dha një monedhë ari për ta provuar, ai bleu një copë bukë dhe ia la të gjithë arin bukëpjekësit pa u menduar. Shën Serapioni jetoi në Egjipt në shekullin e pestë pas lindjes së Krishtit dhe u bë i njohur në të gjithë shkretëtirën. E quanin Qefin, sepse mbante gjithmonë një rrobë prej liri të ashpër, qefin që i mbulonte gjithë trupin. Që në rini jetoi si pulat e qiellit, pa çati, pa depo dhe pa asnjë përkujdesje materiale. Kaluan shumë ditë pa futur asgjë në gojë, sepse nuk kishte mundësi të blinte bukë. Patoka e tij ishte aq e rrënjosur sa nuk numëronte as arin, as argjendin dhe as ndonjë siguri njerëzore. Jeta e tij u bë një predikim i heshtur për ata që e njihnin dhe fama e tij u përhap ngadalë përtej kufijve të shkretëtirës egjiptiane. Testi me filozofin grek zbuloi se sa e lirë ishte zemra e shenjtorit nga të gjitha lidhjet me të mirat materiale të botës. Filozofi e shikonte nga larg, duke dashur të shihte nëse murgu do ta mbante për vete monedhën e çmuar. Por Serapioni shkoi drejt e në furrë, mori një copë bukë dhe ia dha të gjithë arin bukëpjekësit. Ai nuk u kthye më për të kërkuar kusur dhe as mendoi se monedha kishte ndonjë vlerë përtej ushqimit të tij të përditshëm. Në të njëjtën mënyrë ai udhëhoqi shumë njerëz në rrugën e shpëtimit, pa predikuar me fjalë të mëdha. Një herë ai hyri në shtëpinë e një aktori grek si shërbëtor, që të gjente momentin e duhur për t'i folur për Krishtin. Aktori vëzhgoi për një kohë të gjatë sjelljen e shërbëtorit të tij të përulur dhe admiroi shenjtërinë e jetës së tij. Në fund ai besoi me gjithë zemër dhe u pagëzua së bashku me gjithë familjen e tij në emër të Trinisë së Shenjtë. Kështu një familje e tërë fitoi shpëtimin nëpërmjet dëshmisë së heshtur të një murgu të varfër. Ish-aktori iu lut me zell Serapioniit që të qëndronte në shtëpinë e tij, jo më si shërbëtor, por si udhërrëfyes shpirtëror dhe mik vëllazëror i familjes. Ai i ofroi para, nderime dhe çdo ngushëllim, por shenjtori u largua në heshtje, duke mos marrë asgjë nga ato që i ishin ofruar. Misioni i tij atje kishte përfunduar dhe shpirti i tij po kërkonte mënyra të reja për t'i shërbyer vullnetit të Perëndisë. Pas kësaj ai vendosi të udhëtonte në Romën e largët, për të takuar besimtarët dhe për të mbështetur vëllezërit. Ai hipi në një anije pa i paguar asgjë marinarëve, sepse nuk kishte asnjë monedhë në duar. Pronarët në fillim e fajësuan ashpër dhe e qortuan për sjelljen e tij. Por kur e kuptuan se plaku kishte mbetur tashmë pesë ditë të tëra pa bukë, zemrat e tyre u zbutën menjëherë. Ata filluan ta ushqejnë për dashurinë e Perëndisë dhe pa e ditur e përmbushën urdhrin e Zotit për mikpritjen. E gjithë kjo aventurë u bë një bekim për vetë marinarët që u kujdesën për të. Në Romë shenjtori vazhdoi të njëjtën rrugë shpirtërore që kishte nisur në shkretëtirën e Egjiptit me kaq qëndrueshmëri. Ai kurrë nuk kërkoi strehim të përhershëm dhe as mbrojtje të vazhdueshme nga ndonjë zyrtar në qytetin e madh. Ai ecte me përulësi nga shtëpia në shtëpi, duke ndarë fjalën e Zotit dhe duke marrë me vete vetëm kujtimin e shpirtrave që mbështeti. Ai nuk zotëronte asgjë të tijën në tokë, as para, as rroba, as sende personale. E vetmja pasuri që grumbulloi ishte pasuria e shpirtit dhe këtë e ndante me bujari me çdo person që takonte rrugës. Ata që e njihnin më pas thanë më vonë se ai dukej si një imazh i gjallë i apostujve të parë të Zotit. Forma e tij u bë shembull për shumë besimtarë që kërkuan lirinë e vërtetë nga prangat e botës. Kisha jonë e nderon kujtimin e tij më shtatë prill çdo vit së bashku me etërit e tjerë të shenjtë të shkretëtirës. Jeta e tij tregon se bujaria e vërtetë lind dashurinë e vërtetë dhe hap zemrat e njerëzve ndaj hirit të Krishtit.