Ο Άγιος Πολύκαρπος που στάθηκε μπροστά στον δήμιο της Αλεξάνδρειας

Στάθηκε ολομόναχος μπροστά στον άρχοντα της Αλεξάνδρειας και τον ονόμασε ακόρεστο σκύλο, την ώρα που έρρεε το αίμα των χριστιανών σαν νερό. Αυτή η τολμηρή φωνή τον οδήγησε στο μαρτύριο, όπου παρέδωσε την ψυχή του με το όνομα του Χριστού στα χείλη. Ο Άγιος Πολύκαρπος έζησε στα χρόνια της βασιλείας του ασεβούς Μαξιμιανού και καταγόταν από τη φημισμένη πόλη της Αλεξάνδρειας.

Ήταν χριστιανός γεμάτος ζήλο για τον Θεό, με καρδιά ευαίσθητη στον πόνο των αδελφών του στην πίστη. Κάθε ημέρα έβλεπε γύρω του φυλακισμένους ανθρώπους, που ομολογούσαν με θάρρος το όνομα του Κυρίου μέσα σε φοβερά βασανιστήρια. Η ψυχή του δεν άντεχε άλλο να μένει σιωπηλή μπροστά σε τόση αδικία και σε τόσο αίμα αθώων.

Ένιωθε πως η αλήθεια του Χριστού τον καλούσε να μιλήσει ανοιχτά και χωρίς φόβο. Η εποχή ήταν σκληρή για τους πιστούς, καθώς οι διωγμοί απλώνονταν σε όλη την Αίγυπτο. Όμως η αγάπη του για τον Χριστό ήταν πιο δυνατή από κάθε απειλή, και αυτή η αγάπη γέννησε μέσα του την απόφαση να σταθεί δημόσια απέναντι στον άρχοντα της πόλης.

Μια ημέρα είδε τον άρχοντα να κάθεται ήρεμα στον θρόνο του και να παρακολουθεί τις σφαγές, σαν να ήταν κάτι ασήμαντο. Το αίμα των χριστιανών έτρεχε μπροστά στα μάτια του σαν νερό ποταμού, χωρίς εκείνος να συγκινείται καθόλου. Τότε ο Πολύκαρπος δεν κρατήθηκε άλλο, πλησίασε με τόλμη και στάθηκε όρθιος ακριβώς απέναντι στον άρχοντα.

Τον έλεγξε δημόσια με λόγια γεμάτα παρρησία, λέγοντάς του πως ξέχασε εντελώς την ανθρώπινη φύση του. Τον αποκάλεσε ακόρεστο σκύλο, που κομματιάζει με τα ξίφη τους συγγενείς και τους ομοεθνείς του σαν να ήταν ξύλα. Του είπε πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι κηρύττουν τον αληθινό Θεό και αποκαλύπτουν την πλάνη της ειδωλολατρίας.

Πρόσθεσε με θάρρος πως και ο ίδιος είναι δούλος του Χριστού, χωρίς να φοβάται τις συνέπειες των λόγων του. Ο άρχοντας οργίστηκε υπερβολικά με αυτήν τη φωνή που τόλμησε να τον ελέγξει μπροστά σε όλον τον λαό. Έδωσε αμέσως διαταγή να συλληφθεί ο γενναίος ομολογητής και να οδηγηθεί στα φρικτά βασανιστήρια.

Έτσι ο Άγιος βρέθηκε στα χέρια των δημίων, έτοιμος να δώσει τη μαρτυρία της πίστεως με το ίδιο του το αίμα. Οι δήμιοι τον υπέβαλαν σε πολλά και διάφορα βασανιστήρια, με σκοπό να τον λυγίσουν και να τον κάνουν να αρνηθεί τον Χριστό. Όμως ο Άγιος έμεινε σταθερός και ανδρείος ομολογητής μέσα στους φοβερούς πόνους, χωρίς να υποχωρήσει ούτε στιγμή.

Η πίστη του ήταν θεμελιωμένη βαθιά στην αγάπη του Κυρίου, και καμία απειλή δεν μπόρεσε να την κλονίσει. Όσο τον βασάνιζαν, τόσο πιο φανερή γινόταν η δύναμη της χάριτος μέσα στην ψυχή του. Όταν ο άρχοντας είδε πως τίποτε δεν μπορούσε να καμφθεί από το θάρρος του Μάρτυρα, έδωσε την τελική του διαταγή.

Πρόσταξε να αποκεφαλιστεί ο γενναίος αθλητής του Χριστού με το ξίφος, για να σιωπήσει επιτέλους η φωνή του. Ο Άγιος Πολύκαρπος δέχτηκε με χαρά την απόφαση, γιατί ήξερε πως τον περίμενε το ουράνιο στεφάνι. Μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του είχε το γλυκύτατο όνομα του Χριστού στα χείλη του.

Έτσι παρέδωσε την αγία ψυχή του στον Νυμφίο του και έλαβε τον αμάραντο στέφανο της μαρτυρίας. Σαν κλήμα κομμένο πρόσφερε άφθονο πνευματικό καρπό στον Κύριο και έγινε παράδειγμα πίστεως για όλους τους χριστιανούς της Αλεξάνδρειας.