Ο Άγιος Παγχάριος, ο μετανοημένος συγκλητικός της Νικομήδειας

Ο Παγχάριος έγινε στενός φίλος του αυτοκράτορα Διοκλητιανού και πήρε την υψηλή θέση του σακελλαρίου μέσα στο παλάτι της Ρώμης. Όμως ένα γράμμα από τη μητέρα και την αδελφή του τον τάραξε τόσο βαθιά, ώστε άφησε δόξα και τιμές για να πεθάνει για τον Χριστό. Καταγόταν από τη χώρα των Ουσάνων και συγκεκριμένα από την πόλη Βιλλαπάτη, την οποία κάποιοι ταυτίζουν με τη Βίλλα της Γερμανίας.

Οι γονείς του ήταν χριστιανοί και τον ανέθρεψαν με ευσέβεια, ευλάβεια και φόβο Θεού από τα πρώτα του χρόνια. Διακρινόταν για το ψηλό ανάστημα, την εξαιρετική του ομορφιά και το ζωντανό, σπινθηροβόλο πνεύμα του. Όταν έφτασε στη Ρώμη, η εμφάνιση και ο χαρακτήρας του τράβηξαν αμέσως την προσοχή των ανθρώπων του παλατιού.

Η φήμη του έφτασε γρήγορα στον ίδιο τον Διοκλητιανό, ο οποίος βασίλευε μαζί με τον Μαξιμιανό σε καιρό σκληρού διωγμού. Ο αυτοκράτορας τον πήρε κοντά του, του χάρισε εξαιρετική εύνοια και τον ανέδειξε σε μέλος της συγκλήτου με μεγάλες ευθύνες. Για να κρατήσει αυτή την αγάπη του αυτοκράτορα, ο Παγχάριος έκανε το μοιραίο βήμα και αρνήθηκε δημόσια την πίστη του στον Χριστό.

Ο Μαξιμιανός του εμπιστεύτηκε να παραλαμβάνει εδέσματα και κάθε λογής δώρα που έφταναν στο παλάτι ως φόρος και προσφορά. Άλλα από αυτά τα δεχόταν κατά το έθιμο και άλλα τα κρατούσε χρησιμοποιώντας την εξουσία του, μαζεύοντας έτσι μεγάλη περιουσία. Ζούσε μέσα στις απολαύσεις των ματιών, στις ανέσεις του σώματος και στη συμφωνία με κάθε γνώμη του ηγεμόνα.

Όταν όμως η μητέρα και η αδελφή του έμαθαν την πτώση του, λυπήθηκαν πολύ και του έστειλαν μια συγκινητική επιστολή. Του θύμιζαν τον φόβο του Θεού, την ώρα της φοβερής Κρίσεως και τα λόγια του Κυρίου για όσους τον αρνούνται μπροστά στους ανθρώπους. Του υπενθύμιζαν επίσης τον λόγο πως, αν κερδίσει κάποιος όλον τον κόσμο και ζημιωθεί την ψυχή του, τίποτα δεν θα ωφεληθεί.

Καμιά ανταλλαγή δεν μπορεί να εξαγοράσει την ψυχή που χάθηκε για χάρη της πρόσκαιρης δόξας του κόσμου τούτου. Όταν διάβασε το γράμμα, ο Παγχάριος συγκλονίστηκε, ήρθε στον εαυτό του και έπεσε στο χώμα κλαίγοντας με σπαραγμό. Φώναξε προς τον Παντοκράτορα ζητώντας έλεος και παρακαλώντας να μην ντροπιαστεί μπροστά στους αγγέλους και στους ανθρώπους κατά την ημέρα της Κρίσεως.

Κάποιοι αυλικοί τον είδαν να κλαίει και να ψιθυρίζει αυτά τα λόγια και έσπευσαν να ειδοποιήσουν τον Μαξιμιανό για όσα συνέβαιναν. Ο αυτοκράτορας τον κάλεσε αμέσως κοντά του και τον ρώτησε αν αληθεύει πως έγινε και αυτός ναζωραίος. Ο Παγχάριος αποκρίθηκε με θάρρος ότι είναι χριστιανός και πως ήταν χριστιανός και πριν συνδεθεί μαζί του στο παλάτι.

Ο Μαξιμιανός τον παρακάλεσε να αρνηθεί αυτή την ομολογία χάριν της αγάπης που του είχε δείξει τόσα χρόνια. Τον προειδοποίησε όμως πως, αν επιμείνει, δεν θα τον λυπηθεί καθόλου και θα τον βασανίσει με πολλά και σκληρά μαρτύρια πριν τον θανατώσει. Ο Παγχάριος απάντησε ότι τρέμει για το παρελθόν του και φοβάται μήπως κατέβει φωτιά από τον ουρανό και τον κάψει για όσα συνυπέγραψε δίπλα στον αυτοκράτορα.

Από εκείνη όμως την ώρα δήλωσε πως δεν θα αρνηθεί ποτέ ξανά τον Κύριό του Ιησού Χριστό, όσα και αν υποστεί. Ο Μαξιμιανός εξοργίστηκε με την απάντηση και διέταξε να τον γυμνώσουν και να τον χτυπήσουν με λουριά από δέρμα βοδιού μπροστά σε όλους τους άρχοντες της αυλής. Έπειτα ρώτησε τους αξιωματούχους τι να κάνει με τον σακελλάριο και αγαπημένο του φίλο που έπεσε στη γαλιλαϊκή πίστη.

Εκείνοι τον συμβούλεψαν να τον στείλει σε δημόσιο τόπο θεαμάτων, για να γυμνωθεί και να ξυλοκοπηθεί ενώπιον του πλήθους. Στη συνέχεια να τον αποστείλει στον ηγεμόνα της Νικομήδειας, ώστε εκείνος να αναλάβει τα βασανιστήρια και τη θανάτωσή του. Ο αυτοκράτορας δέχτηκε τη συμβουλή, γιατί αγαπούσε ακόμη τον Παγχάριο και δεν έβρισκε μέσα του δύναμη να τον θανατώσει με τα ίδια του τα χέρια.

Έτσι ο Παγχάριος ξυλοκοπήθηκε δημόσια στο θέατρο της Ρώμης και κατόπιν παραδόθηκε σε στρατιώτες, οι οποίοι τον οδήγησαν δεμένο προς τη Νικομήδεια. Μαζί του εστάλη και επιστολή του αυτοκράτορα, που πρόσταζε τον τοπικό ηγεμόνα να τον θανατώσει μετά από πολλά μαρτύρια. Όταν ο μάρτυρας στάθηκε μπροστά στον ηγεμόνα της πόλεως, του είπε να εκτελέσει με ακρίβεια όσα είχε ορίσει ο αυτοκράτορας.

Ο ηγεμόνας τον ρώτησε το όνομά του και εκείνος αποκρίθηκε ότι ονομάζεται Παγχάριος και πως είχε χριστιανούς προγόνους. Ομολόγησε ότι από κακή προαίρεση παρασύρθηκε στην ασέβεια του αυτοκράτορα και συμφωνούσε σε όλα μαζί του. Με τη βοήθεια όμως του Θεού και χάρη στις προτροπές της μητέρας και της αδελφής του επέστρεψε στην αληθινή πίστη.

Τώρα ποθούσε ολόψυχα να πεθάνει για τον Χριστό, για να πληρώσει με τον θάνατό του το αμάρτημα της άρνησης. Ο ηγεμόνας προσπάθησε να τον μεταπείσει υπενθυμίζοντας τη δόξα και την ομορφιά της νεότητάς του στον κόσμο. Ο Παγχάριος αποκρίθηκε με σύνεση ότι η ανθρώπινη δόξα είναι πρόσκαιρη και χάνεται εύκολα μέσα στον χρόνο.

Όμως για όσους την παραιτούν για χάρη του Χριστού γίνεται μέσο για να κερδίσουν τη ζωή την αιώνια. Βλέποντας την ακλόνητη στάση του μάρτυρα, ο ηγεμόνας εξέδωσε την καταδικαστική απόφαση όπως είχε προστάξει ο αυτοκράτορας. Ο άγιος Παγχάριος προσευχήθηκε με γαλήνη και κατόπιν αποκεφαλίστηκε, παίρνοντας έτσι τον μαρτυρικό στέφανο της αιώνιας δόξας.

Αυτό συνέβη στις δεκαεννέα Μαρτίου μέσα στην πόλη της Νικομήδειας, όπως μας παραδίδει η συναξαριστική παράδοση της Εκκλησίας. Άλλες πηγές τοποθετούν τη μαρτυρική του τελείωση γύρω στο έτος τριακόσια πέντε μετά τη Γέννηση του Σωτήρα. Ναός αφιερωμένος στο όνομά του υπήρχε στην Κωνσταντινούπολη ήδη πριν από τον δέκατο αιώνα μετά Χριστόν.

Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο με ευλάβεια από τους πιστούς για το παράδειγμα της μετανοίας του. Έδειξε πως ακόμη και μετά από βαριά πτώση μπορεί ο άνθρωπος να σηκωθεί και να φτάσει στην αγιότητα μέσα από το αίμα του μαρτυρίου. Saving as `03_19_Άγιος_Παγχάριος_Ελληνικά_Καθαρά.

**File: `03_19_Άγιος_Παγχάριος_Ελληνικά_Καθαρά. %$ Ο Άγιος Παγχάριος, ο μετανοημένος συγκλητικός της Νικομήδειας $% Βλέποντας την ακλόνητη στάση του μάρτυρα, ο ηγεμόνας εξέδωσε την καταδικαστική απόφαση και ο άγιος αποκεφαλίστηκε στις δεκαεννέα Μαρτίου στην Νικομήδεια.

Το αρχείο `03_19_Άγιος_Παγχάριος_Ελληνικά_Καθαρά. txt` είναι έτοιμο για παράδοση στον Validator για τον τελικό έλεγχο.